IMG_1416 

Regelmatig schrijft vader Marcel een miniatuurtje over zoon Daniël

Er zijn genoeg momenten waarop Daniël met zijn eindeloze tentakels om zich heen maait, grijpend naar alles wat hij te pakken kan krijgen. Dan moeten er planten worden verschoven, evenals bestek, servies en glaswerk dat iets te dicht bij de tafelrand staat. De kranten op het bijzettafeltje kunnen zo maar een prooi worden.
Ik heb een kurken onderzetter voor de hier thuis nogal vaak gebruikte theepot. Die is niet meer helemaal rond. Je kan goed zien waar Daan zijn tanden erin gezet heeft. Met bruut geweld en gevaar voor eigen vingers heb ik het kurkkruim uit het malende mondje proberen te wippen.
Er zijn ook momenten, vanochtend bijvoorbeeld, dat er een wonderlijke kalmte in hem neerdaalt. Zacht en stil zit hij dan. Geen roerloos poserend figuurtje voor schilder of beeldhouwer, maar mijn eigen prachtige schrijversmodel.

- Marcel Verreck
 
imgres 

Regelmatig schrijft vader Marcel een miniatuurtje over zoon Daniël.

Het moet een misverstand zijn. Ik weet niet hoe het ontstaan is, maar Daan is consequent. Wanneer ik mijn gitaar pak, gaan zijn handjes automatisch naar zijn oren. Ik probeer dat niet persoonlijk op te vatten. Het is zijn initiële gebaar wanneer er lawaai of onrust is. Een scherpe kuch, een plotselinge blieb. Feitelijk worden de oren niet eens bedekt. Om andere geluiden moet hij lachen. Langzaamaan begin ik het spectrum te kennen. Als ik ga spelen en daarbij een dwaas lied zing met veel Da-da-da of Daan-daan-daan erin, dan zakken de handjes snel, tenzij ik een te harde plotse uithaal produceer. Wanneer ik mijn stem daarna op overdreven Jordanese manier laat zwabberen, volgt er gegrijns en geproest. De handjes vinden nu een nieuwe bestemming: de snaren van de gitaar. Die moet ik fluks aan deze machtige tangetjes ontrukken met een bekende brul: ‘Waar zijn die handjes?’

- Marcel Verreck
 
kantoortje van buiten 

Oh wat een gelukje. Er is weer eentje te huur, een kantoorflexplek op een unieke plek in Amsterdam: Binnen Oranjestraat, Jordaan, zijstraat van de Haarlemmerdijk. Oude slagerij, niet groot – past eigenlijk als een jas. Winkel en souterrain. Af en toe sluit je je aan (als je wilt) bij een gezamenlijk project, een tijdschrift of een grote klus, maar normaliter laten we je met rust. >> Lees verder.

- Torpedo Promo
 
_MG_5595crop 

Theo Audenaerd woont een kwarteeuw in Ravenstein, een dorp met stadsrechten. Sinds 1360. Zelden komt hij buiten de deur zonder camera, want er zal maar iets belangrijks gebeuren als je er geen bij je hebt. Maar er gebeurt dus nooit iets belangrijks, en daar maakt hij liefdevol foto’s van. Op Torpedo Magazine zijn ze te zien als beeldberichten uit ‘het stadje aan de Maas’, zoals de Ravensteiners zelf zeggen.

Vandaag: De Kreb
Voor eerdere afleveringen: blijf doorklikken.

- Theo Audenaerd
 
6368363 

Gedurende de tijd

Gedurende de tijd dat in de leeszaal de kunst en een vreemde taal worden opgedoekt, aan vijf van de zes grote tafels waaraan met gemak met z’n tienen gezeten kan worden er nu slechts één zit met een krant, een eigenaar van bitcoins deze tegen het veiliger zcash verruilt, loopt U met een kop koffie – cappuccino – naar een tafel, verkleurt er fruit. >> Lees verder.

- Peter Prins
 
Schermafbeelding 2017-07-04 om 09.08.43 

11 gevluchte vrienden proberen hun thuis proberen te vinden in Nederland. Hun wegen komen samen in het jeugdhonk van het AZC, waar ze allemaal in onzekerheid wonen. Elk moment kan hun situatie veranderen: teruggestuurd worden. Wat is de lotsbestemming van deze ‘gelukzoekers’? Angst, hoop, verlangen en verveling drijven deze jongeren samen. Wat gebeurt er echt achter de schermen? Wat gebeurt er werkelijk in kamer 22? Door eenmalig een kijkje te nemen in dit jeugdhonk, komt u in een wereld die u niet kent. Een wereld vol met gelukzoekers.

Woensdag 5 juli, 19:00 uur in het toekomstige NDSM Theater:

ITW / NDSM Loods
tt Neveritaweg 15
1033 WB Amsterdam

reserveren via torpedotheater.nl

10 vrienden en ik wordt georganiseerd door Torpedo’s stagiaire AIKA ALIEVA.

- Torpedo Promo
 
Ebenist 

Ebenist

In de kamer met kleine ramen op het zuiden zit U aan het gepolitoerde meubel en opent de met kleurige houtjes ingelegde klep, schuift die kleine lade open en dicht en begint met het schrijven van brieven over verre familieleden. Dat Iberische bruin, het zal toch niet dat..? >> Lees verder.

- Peter Prins
 
Dood dier 

Dood dier

Zegt U maar niets, die keuken waar de afwasmachine nog uitgeruimd moet worden, die verzin ik wel. Dat briefje, die paar woorden aan de minnaar verander ik ook. Hij hoeft de machine niet te doen, wel zachtjes met de deur, rekening houden met de kleine.
Een week of wat geleden kwam hij weer aan, toch. De gang van zaken kreeg zo zijn beloop, zoals Uw zucht als hij de deur straks dichttrekt en onvindbaar wordt.
Bij navraag haalt U de schouders op.
>> Lees verder.

- Peter Prins
 
IMG_1400 

Naar buiten

Je boeltje heb ik op hun geëigende plek gelegd. Met gepaste aandacht, elk object met beide handen wegend, hoop ik, achteraf, bij je thuiskomst. Dan ziet de kamer er uit als de winkel op zondag.

Regelmatig kijk je op de keukenklok; zo’n goedkoop ding uit zo’n warenhuis net buiten de stadsgrens. Al zevenentwintig jaar wijst het je de tijd, die niet onderhevig is aan zwaartekracht zoals lichtgrijze sneeuwvlokken. >> Lees verder.

- Peter Prins
 
Schermafbeelding 2017-05-03 om 22.16.30 

En hier is de uitlijst van mei 2017 van uw favoriete minitheater, beste lezer. Kijk maar eens rustig, want er zijn weer pareltjes bij. Reserveren kan op reserveren@torpedotheater.nl.

>> Lees verder.

- Torpedo Promo