images 

Buitendienst (b.d.)

Een volgende ontmoeting komt hopelijk vanzelf, niet geloodst door dat diffuse onderbuikse. Eerste luitenant Lansink b.d., nu voltijds professioneel hobbyist, doet de nog naar Z. geurende badjas in zijn nieuwe wasmachine, schept wat zeeppoeder in het bakje, drukt op de startknop en bekijkt zijn naakte lijf in de badkamerspiegel. Dat hem vannacht zijn kracht te snel en met piepende longen verliet is niet te dulden, Z d’r geruststellende, zelfs troostende woorden ten spijt. Nee, het oordeel over het verval is recht voor de raap: ‘Edward Lansink, je ziet er uit als een pummel alles aan je hangt letterlijk buitendienst!’

Op een randje is-ie komen te lopen vindt-ie sinds de b.d., en hoopt iedere ochtend weer aan de goeie kant ervan op te staan. Niet in dat gat. Dat kostte te veel tijd om weer over de rand te kunnen kijken. Nee, als er over een rand gekeken moet dan die van een schuttersputje of de daklijst.

De polsen zijn versleten, net als de voeten en de nek. Reden dat zijn lijf en woorden benig zijn geworden. Het demonteren van zijn Heckler & Koch HK416 en het spoelen van de pannen lukt niet meer vloeiend. Of hij zo in zijn voornemen om oud te worden in de schuur bij de broers kan volharden, weet hij niet, kijkend naar de badjas het sop achter de glazendeur van zijn wasmachine. De komende wintermaanden was hij van plan tijdelijk bij de broers in te trekken. Z’n kisten weer aan en er op uit, de nacht in en opa worden van een kleinkind.

- Peter Prins
 
Dappere Dodo 

Elke vrijdag: een fijn rubriekje van Paul Arnoldussen. Dit is aflevering 14. >> Lees verder.

- Paul Arnoldussen
 
Dappere Dodo 

Elke vrijdag: een fijn rubriekje van Paul Arnoldussen. Dit is aflevering 13. >> Lees verder.

- Paul Arnoldussen
 
lange-vrouw-in-een-klein-stoeltje 

De Lange Vrouw I & II

De Lange Vrouw I

De Lange Vrouw loopt weg van een groep van vier die in de publieke tuin op het brede grasveld moderne gymnastiekoefeningen doen. Zij neemt het pad waar u haar zo nu en dan tegenkomt.

Zij lijkt een interessante vrouw. U groet haar. Zij groet niet terug. >> Lees verder.

- Peter Prins
 
Dappere Dodo 

Elke vrijdag: een fijn rubriekje van Paul Arnoldussen. Dit is aflevering 12. >> Lees verder.

- Paul Arnoldussen
 
wiesje-peels 

Theo Audenaerd woont een kwarteeuw in Ravenstein, een dorp met stadsrechten. Sinds 1360. Zelden komt hij buiten de deur zonder camera, want er zal maar iets belangrijks gebeuren als je er geen bij je hebt. Maar er gebeurt dus nooit iets belangrijks, en daar maakt hij liefdevol foto’s van. Op Torpedo Magazine zijn ze te zien als beeldberichten uit ‘het stadje aan de Maas’, zoals de Ravensteiners zelf zeggen.

Vandaag: Wiesje Peels
Voor eerdere afleveringen: blijf doorklikken.

- Theo Audenaerd
 
maxresdefault 

Zeilpunteren

Ik was in Hasselt op het Eui-feest. Er stonden massa’s mensen achter dranghekken. Ze zeiden Eui! tegen elkaar en ook tegen mij. ‘Eui,’ zei ik tegen een man met een schipperspetje, ‘wat druk! Wat is hier loos?’ Hij leek vastgegroeid aan de grond. Voor de gevels van Cafetaria Zwarte Water en Zwarte Water Scheepsreparatie stond een ranke blondine op een podium. De schipper wees. ‘Anna van der Breggen, ier uut Asselt, die ef’t gold ewönn, ein. Doar binn zi’j groots op.’ ‘Maar u kijkt wel sip,’ zei ik. ‘Kuj begriepn,’ zei de man, ‘die fieserije is mooi zat, maer ‘t eurt ier niet. Zeilpunteren: dat eurt ier! As dat now ies een Olympische sport zol wörrn… meneer, ek zwere ‘t oe: dan ston èk now doar, met ‘n dekke golden medalje umme de nekke.’ Ik knikte. ‘Eui,’ zei ik.

- Paul Abels
 
Schermafbeelding 2016-09-05 om 11.33.33 

En hier is dan uitlijst van september van Nederlands kleinste. Voor elk wat wils, lezer. Scroll er even rustig doorheen, zouden we zeggen.

TORPEDO THEATER
Sint Pieterspoortsteeg 33
1012 HM Amsterdam
06 539 77 456
TORPEDOTHEATER.NL
reserveren@torpedotheater.nl >> Lees verder.

- Torpedo Promo
 
Dappere Dodo 

Elke vrijdag: een fijn rubriekje van Paul Arnoldussen. Dit is aflevering 11. >> Lees verder.

- Paul Arnoldussen
 
De gele vijand 

De Gele Vijand

In 1985 reed er voor het eerst een tram tussen IJsselstein en Utrecht.

Dit betekende dat de wereld van de IJsselsteiners ineens een stuk groter werd. Zo ook mijne. Plots liep er een spoorlijn dwars door ‘mijn territorium’. Dit bood een berg aan perspectieven voor een jongetje van acht jaar. Deze gele tram was… de vijand. >> Lees verder.

- Merlijn van der Wardt