boskoe 

Theo Audenaerd woont een kwarteeuw in Ravenstein, een dorp met stadsrechten. Sinds 1360. Zelden komt hij buiten de deur zonder camera, want er zal maar iets belangrijks gebeuren als je er geen bij je hebt. Maar er gebeurt dus nooit iets belangrijks, en daar maakt hij liefdevol foto’s van. Op Torpedo Magazine zijn ze te zien als beeldberichten uit ‘het stadje aan de Maas’, zoals de Ravensteiners zelf zeggen.

Vandaag: Boskoe versus vogelpest
Voor eerdere afleveringen: blijf doorklikken.

- Theo Audenaerd
 
images 

Hier zal het de hele dag blijven regenen.

Op de publieke grasvelden harken een stuk of wat mannen in fel oranje waterafstotende werkpakken de achtergelaten rommel van de verdwenen zonaanbidders bijeen. Altijd zijn het die mannen. Mannen met een stok met aan het uiteinde zo’n ijzeren klauw in de ene-, en een gele plastikzak in de andere hand. Mannen die niet bukken. Mannen uit het verre oosten, het diepe zuiden en hoge noorden, hebben streetwise de capuchons opgeslagen, hun hoofden verborgen in de hoodies. >> Lees verder.

- Peter Prins
 
02-In-the-storm-1872-Ivan-K-Aivazovsky-Иван-К-Айвазовский-Paintings-of-the-Sea-from-1840-to-1900-www-designstack-co 

Elegie voor jongens

Opgeschoten hangen ze in schommels en tegen schuttingen van de tuin. Ze zijn van over de dijk. Één winterjas bezitten ze en spugen vanaf de brug in het kanaal.

Bewapend en geharnast met smartphones sleuren ze aan hun schepen, de branding door naar het wachtende water er achter. Klimmen aan boord met de jekkers, onder moeders ogen, tot boven aantoe geknoopt. Hun sterke lijven roeien tegen aanrollende water, niets werpt ze meer terug, het is wachten op wind,

ze verheffen hun stem, bemoedigden. Het guldenvlies in volle bloei, tenslotte, is tussen de stammen gespannen, daar wacht het, die kust moeten ze aandoen om er vuur te stoken.

Onzichtbaar zullen ze ook worden in de schemer van een laatste herfst, maar nu nog roeren ze als jong vee, de jongens, ongedurig.

- Peter Prins
 
Tot onrust neigen 


Je bedoelt dat je tijdens het vouwen van de soepele schone lakens van gekamd katoen, dit overweegt en het vouwen vertraagt,
>> Lees verder.

- Peter Prins
 
silhouet-van-vader-en-zoon-die-zich-op-de-stad-bevinden-64899019 

Regelmatig schrijft vader Marcel een miniatuurtje over zoon Daniël

Vandaag achtentwintig jaar geleden overleed mijn vader. Ik was toen achtentwintig. Later dichtte ik daarover:

Nu ging mijn vader dood, we hebben hem begraven
Het was een mooie dag, we stonden bij het graf
De wereld stokte, er viel niet meer door te draven
Zo was het goed, ik vond het helemaal geen straf

Goed was het natuurlijk niet, maar wel het beste. Er was geen alternatief. Afgelopen zomer heb ik de dag dat ik ouder werd dan hij geworden is, heel bewust beleefd.
Mijn vader heeft zijn kleinzoon nooit gekend. Hoewel…
Iemand die meer weet van de wonderlijke dingen tussen hemel en aarde, heeft mij verteld dat mijn vader vanaf zijn hoge plek Daniël begeleid op diens aardse levenspad. Dat geloof ik graag. In het ondermaanse zouden ze ook dol op elkaar geweest zijn.

- Marcel Verreck
 
IMG_1416 

Regelmatig schrijft vader Marcel een miniatuurtje over zoon Daniël

Er zijn genoeg momenten waarop Daniël met zijn eindeloze tentakels om zich heen maait, grijpend naar alles wat hij te pakken kan krijgen. Dan moeten er planten worden verschoven, evenals bestek, servies en glaswerk dat iets te dicht bij de tafelrand staat. De kranten op het bijzettafeltje kunnen zo maar een prooi worden.
Ik heb een kurken onderzetter voor de hier thuis nogal vaak gebruikte theepot. Die is niet meer helemaal rond. Je kan goed zien waar Daan zijn tanden erin gezet heeft. Met bruut geweld en gevaar voor eigen vingers heb ik het kurkkruim uit het malende mondje proberen te wippen.
Er zijn ook momenten, vanochtend bijvoorbeeld, dat er een wonderlijke kalmte in hem neerdaalt. Zacht en stil zit hij dan. Geen roerloos poserend figuurtje voor schilder of beeldhouwer, maar mijn eigen prachtige schrijversmodel.

- Marcel Verreck
 
imgres 

Regelmatig schrijft vader Marcel een miniatuurtje over zoon Daniël.

Het moet een misverstand zijn. Ik weet niet hoe het ontstaan is, maar Daan is consequent. Wanneer ik mijn gitaar pak, gaan zijn handjes automatisch naar zijn oren. Ik probeer dat niet persoonlijk op te vatten. Het is zijn initiële gebaar wanneer er lawaai of onrust is. Een scherpe kuch, een plotselinge blieb. Feitelijk worden de oren niet eens bedekt. Om andere geluiden moet hij lachen. Langzaamaan begin ik het spectrum te kennen. Als ik ga spelen en daarbij een dwaas lied zing met veel Da-da-da of Daan-daan-daan erin, dan zakken de handjes snel, tenzij ik een te harde plotse uithaal produceer. Wanneer ik mijn stem daarna op overdreven Jordanese manier laat zwabberen, volgt er gegrijns en geproest. De handjes vinden nu een nieuwe bestemming: de snaren van de gitaar. Die moet ik fluks aan deze machtige tangetjes ontrukken met een bekende brul: ‘Waar zijn die handjes?’

- Marcel Verreck
 
kantoortje van buiten 

Oh wat een gelukje. Er is weer eentje te huur, een kantoorflexplek op een unieke plek in Amsterdam: Binnen Oranjestraat, Jordaan, zijstraat van de Haarlemmerdijk. Oude slagerij, niet groot – past eigenlijk als een jas. Winkel en souterrain. Af en toe sluit je je aan (als je wilt) bij een gezamenlijk project, een tijdschrift of een grote klus, maar normaliter laten we je met rust. >> Lees verder.

- Torpedo Promo
 
6368363 

Gedurende de tijd

Gedurende de tijd dat in de leeszaal de kunst en een vreemde taal worden opgedoekt, aan vijf van de zes grote tafels waaraan met gemak met z’n tienen gezeten kan worden er nu slechts één zit met een krant, een eigenaar van bitcoins deze tegen het veiliger zcash verruilt, loopt U met een kop koffie – cappuccino – naar een tafel, verkleurt er fruit. >> Lees verder.

- Peter Prins
 
Schermafbeelding 2017-07-04 om 09.08.43 

11 gevluchte vrienden proberen hun thuis proberen te vinden in Nederland. Hun wegen komen samen in het jeugdhonk van het AZC, waar ze allemaal in onzekerheid wonen. Elk moment kan hun situatie veranderen: teruggestuurd worden. Wat is de lotsbestemming van deze ‘gelukzoekers’? Angst, hoop, verlangen en verveling drijven deze jongeren samen. Wat gebeurt er echt achter de schermen? Wat gebeurt er werkelijk in kamer 22? Door eenmalig een kijkje te nemen in dit jeugdhonk, komt u in een wereld die u niet kent. Een wereld vol met gelukzoekers.

Woensdag 5 juli, 19:00 uur in het toekomstige NDSM Theater:

ITW / NDSM Loods
tt Neveritaweg 15
1033 WB Amsterdam

reserveren via torpedotheater.nl

10 vrienden en ik wordt georganiseerd door Torpedo’s stagiaire AIKA ALIEVA.

- Torpedo Promo