Nu kon het nog

Over een kwartiertje zou het te laat zijn. Dan bleef haar dochter voor twee maanden aan de andere kant van de Schipholpoortjes. Nu kon het nog. Als Sasha zo terugkwam met twee kartonnetjes koffie, zou Liesbeth gewoon zeggen dat deze hele santenkraam niet doorging. Zo’n jonge meid, in haar eentje naar Spanje. En dan niet gewoon in een appartementje aan de kust, maar liftend het hele land willen ontdekken. Alleen háár dochter kon zoiets achterlijks bedenken. >> Lees verder.

- Kim Linssen
 
zwaardvis 

Derde man

Op zoek naar werk en een slaapplaats beland ik in een dorpshaven aan de Oostkant van Nieuw Zeeland. De havenmeester wijst een klein scheepje aan. Er brandt licht.
Probeer het daar.
Ik wandel er over de aanmeersteigers heen en klop op de houten deur van het scheepje. >> Lees verder.

- J. Pennings
 
Toontje 

Theo Audenaerd woont een kwarteeuw in Ravenstein, een dorp met stadsrechten. Sinds 1360. Zelden komt hij buiten de deur zonder camera, want er zal maar iets belangrijks gebeuren als je er geen bij je hebt. Maar er gebeurt dus nooit iets belangrijks, en daar maakt hij liefdevol foto’s van. Op Torpedo Magazine zijn ze te zien als beeldberichten uit ‘het stadje aan de Maas’, zoals de Ravensteiners zelf zeggen.

Vandaag: Toontje
Voor eerdere afleveringen: blijf doorklikken.

- Theo Audenaerd
 
Schermafbeelding 2017-11-11 om 13.12.17 

Er zat al iemand aan het tafeltje in de hoek, zag André vanuit de deuropening van het café. Het was een mollige vrouw met een rode rok en een raar hoedje. Hoeden droeg je niet binnen. En het was zíjn vaste plek. Met tegenzin nam hij plaats aan de tafel van zijn tweede keus. Pas toen viel het hem op dat de vrouw een alleraardigst gezicht had. Ze zat te lezen en dronk thee waar groene bladeren uit staken. André probeerde de titel van haar boek te ontcijferen. >> Lees verder.

- Kim Linssen
 
imgres 

Regelmatig schrijft vader Marcel een miniatuurtje over zoon Daniël

De vlekjes bij de elleboog van Daantje hebben zich ontwikkeld tot een lelijk ogende archipel van krentenbaard. Ook al is het zaterdag, drastisch ingrijpen is nu het parool. Zo’n bacteriële huidinfectie is enorm besmettelijk. Het glanst en het zweert.
Wederom wordt een bezoek gebracht aan de huisartsenpost. De windselen gaan er alvast af. Nu is het wachten op de dokter en dat kan in deze afdeling, gelegen aan het ‘spoedplein’ van het hospitaal, even duren.
Vanwege besmettingsgevaar probeer ik hem zo’n twintig minuten met een rechte arm te laten zitten. Een hoop gehannes. Dan weet ik de schuifdeur van de behandelkamer te openen en de zuster bij de balie te alarmeren. Ze komt meteen een tijdelijk verband aanleggen. Uiteindelijk schrijft de arts een antibioticakuur voor.
‘Tja, krentenbaard,’ zei een bevriende ouder, ‘ooit gaat het over.’

 

- Marcel Verreck
 
imgres 

Regelmatig schrijft vader Marcel een miniatuurtje over zoon Daniël

Als ukkie heeft Daan vier continenten bezocht. Hij was in Thailand, Egypte, op onze Antillen en in enige heerlijke Zuid-Europese landen. Zijn toegenomen lengte en zwaarte maken dat zulke reizen niet meer zo in het verschiet liggen. Desalniettemin vond ik dat hij een eigen paspoort verdiende. Hij moest sowieso een identiteitsbewijs.
Bij de deelgemeente gaat dat vlot, alleen moet de nieuwe paspoorthouder bij aanvraag en afhalen wel zijn lieve hoofdje laten zien. De eerste operatie, met pasfotosessie, viel in de vakantie. Tijd genoeg. Het ophalen moest na schooltijd gebeuren, maar voor vijven. Het busje was verlaat, maar onze toffe chauffeur reed ons naar het iets verderop gelegen stadsdeelkantoor. Vijf voor vijf, ik snelde naar binnen.
‘Waar is uw zoon?’ vroeg de baliemevrouw.
Buiten klonken blije kreten.
‘Hij komt eraan,’ zei ik.
‘Mooi, dan haal ik zijn paspoort.’

- Marcel Verreck
 
download 

zo te zien tast je het besmeurde raam af, mannen op de hydraulische lift, gewapend met een hogedrukspuit maakten, in opdracht, de betonnen rand van de borstwering schoon, dat wekte geen argwaan, alleen weerzin de ramen opnieuw schoon te moeten maken, >> Lees verder.

- Peter Prins
 
Schermafbeelding 2017-10-13 om 10.39.56 

Wat laatst ook heel leuk was: boekenclub Het Nachtkastje van Maaike Lange en Jorine Lamsma in het Torpedo Theater. Op 7 december is de jongste Karin Slaughter aan de beurt: Goede dochter. En zijn er ook weer de vaste rubrieken De Recensent, De Voorlezer, Het Detail, Het Lezerspanel, Het Hoorspel, De Quiz en Wat Dies Meer Zij.

En… speciaal voor deze gelegenheid is er een verhalenwedstrijd: wie schrijft het bloedstollendste en hartverwarmendste thrillerverhaal (maximaal 1500 woorden)? Het winnende verhaal wordt op 7 december voorgelezen, al dan niet door de schrijver zelf. Die wordt niet alleen gelauwerd met eeuwige roem, ook het unieke Nachtkastjescadeau zal haar/hem ten deel vallen. Met andere woorden: klim in de pen! Laat ons lezen en huiveren! En stuur je verhaal vóór 1 december naar nachtkastjeintorpedo@gmail.com.

Of je nou wel of niet meedingt naar de hoofdprijs: 7 december belooft een ijzingwekkende en onvergetelijke avond te worden. Ook spannend als je het boek niet hebt gelezen. Verras Maaike en Jorine met je verpletterende verhaal of met louter je aanwezigheid, ze kijken ernaar uit.

- Torpedo Promo
 
kantoortje van buiten 

Oh wat een gelukje. Er is weer eentje te huur, een kantoorflexplek op een unieke plek in Amsterdam: Binnen Oranjestraat, Jordaan, zijstraat van de Haarlemmerdijk. Oude slagerij, niet groot – past eigenlijk als een jas. Winkel en souterrain. Af en toe sluit je je aan (als je wilt) bij een gezamenlijk project, een tijdschrift of een grote klus, maar normaliter laten we je met rust. >> Lees verder.

- Torpedo Promo
 
imgres 

Regelmatig schrijft vader Marcel een miniatuurtje over zoon Daniël

Daan heeft een raar plekje op zijn onderarm. Het lijkt elke dag groter te worden. Op zaterdag heb ik app-verkeer met Nelleke van de thuiszorg. Toch maar naar de huisartsenpost bij ziekenhuis Leyenburg. Daar is het nog rustig, de piek wordt pas ’s avonds verwacht. Met een antibiotisch zalfje zal het beter gaan, luidt de diagnose.
Als we buiten komen, schijnt de zon. We wandelen in het nabijgelegen parkje dat naar Florence Nightingale is genoemd. Van een groepje hangjongeren maakt zich een gestalte los. Een allochtone jongen in trainingspak, compleet met pet én hoodie. Hij komt recht op ons af. ‘Ik heb veel respect voor je,’ zegt hij tegen mij. Hij wil een boks geven aan Daantje. Ze raken elkaar voorzichtig aan. ‘Ik hoop dat het goed komt,’ zegt hij. ‘Dankjewel,’ zeg ik, ‘het is al goed.’

- Marcel Verreck