Pas in 2009 leerde ik iets wezenlijks over de politiek: politici zien de mensen over wie ze beslissen als sukkelig volk waar zij zelf niet toe behoren. Dat inzicht kwam door een interview in De Wereld Draait Door met Frank Heemskerk, de (PvdA-)staatssecretaris van Economische Zaken in het kabinet Balkende IV. Hij pleitte er dringend voor dat in economisch zware tijden Nederlanders hun zomervakantie in eigen land zouden moeten doorbrengen. Goed voor de vaderlandse economie. ‘Denk ook eens aan de Wadden, of fietsen in Drenthe,’ zei hij VVV-erig. Waar Frank Heemskerk zelf naar toe ging op vakantie? ‘Eh, nou, eh ja, uuh, mijn vrouw en kinderen willen ook wat, eh…’ Dat vond ik schokkend. Nog niet eens omdat Frank Heemskerk dus zelf wel gewoon lekker naar het buitenland ging. Maar omdat hij niet eens op de vraag had gerekend. Frank Heemskerk vond het blijkbaar volkomen vanzelfsprekend dat zijn impopulaire advies niet voor hemzelf op ging. In de regen op de camping in Bakkum was iets voor de sukkels, niet voor Frank Heemskerk. Die ging lekker flesjes Barolo drinken Piemonte in de zon, en terugdenken aan zijn acht minuten zuivere ijdelheid in DWDD.
Nog zo iemand die vindt dat hij boven de wet staat is politicus Hans van Baalen blijkbaar. VVD deze keer. Zo is te lezen in Grenzeloos van Kim Moelands. Zij is een schrijfster en journaliste die al eerder in Ademloos schreef over haar benauwde leven met taaislijmziekte, een ziekte waar je longen langzaam aan kapot gaan. In Grenzeloos vertelt ze hoe ze uiteindelijk na een uitputtend traject een longtransplantatie onderging. Aangrijpend boek met een gelukkige afloop. Moelands doet ook verslag van een optreden bij Pauw & Witteman. Het is nog voor de longtransplantatie, en ze moet de trap op worden gedragen naar de gesprekstafel, zo benauwd en ziek is ze. Kim is uitgenodigd voor een debat met Hans van Baalen over het ADR-systeem waar zij erg voor is: je bent automatisch donor, tenzij je bezwaar maakt. Kim Moelands in Grenzeloos: ‘Het gesprek komt als vanzelf uit op het grote tekort aan donoren en het falende overheidsbeleid op dat gebied. Ik raak in een verhitte discussie verwikkeld met Hans van Baalen. Hij is pertinent tegen het ADR-systeem. Het is in strijd met het zelfbeschikkingsprincipe en het individualisme, waarvan hij een fervent aanhanger is. Hij vindt dat het systeem mensen hun vrije keus afneemt. Ik bestrijd dat fel. “Nee zeggen is ook een keuze, meneer van Baalen.” Hij sputtert wat. Hij wil verder onderzoeken, praten enzovoort, enzovoort. Alle vrienden die ik verloren heb omdat donorlongen voor hen te laat kwamen, trekken als een film aan me voorbij. Ik ben woedend. “Realiseert u zich, meneer Van Baalen, dat er mensen doodgaan terwijl u druk bent met praten? Actie moet er komen!” Later tijdens de nazit wil Van Baalen nog graag (Bleekermomentje) zijn menselijke kant laten zien. Moelands schrijft: ‘Van Baalen verkondigt dat als het om zijn eigen zoontje zou gaan, hij het wel zou weten. Dan zouden die organen er komen, linksom of rechtsom, al moest hij ze uit India halen. “Dat zeg ik als mens.” Ik verslik me bijna in mijn drankje. Wat een hypocrisie! “Maar als politicus blijf ik tegen aanpassing van de wet,” laat hij erop volgen. Morgen stemt de Tweede Kamer namelijk over aanpassing van de wet op de orgaandonatie, net als in 2005, op de dag dat Ron stierf omdat er geen longen waren. Toen was er geen Kamermeerderheid voor een aanpassing van de wet op de orgaandonatie. Ook nu heb ik er geen goed gevoel over. Die nacht slaap ik slecht en zelfs Jans armen brengen me dit keer niet helemaal tot rust. Mijn vermoeden wordt waarheid. De Tweede Kamer stemt tegen het ADR-systeem.’

(Grenzeloos, Kim Moelands, the House of Books, 18,95)

- Mirjam Bosgraaf

• Thuis
•  
• Naar boven

© 2012 Torpedo