Foto DolfjeP1030372 

Hierover

In Arnhem staat een tafeltje en daar zaten we aan – three days in a row – toen ik sneeuw voelde vallen, vanuit m’n breed uitgewaaierde hoofd, recht omlaag m’n lichaam in, zacht en fris. Mijn eigen lichaam. Het sneeuwde zo gestaag. Ik zei: “Ik voel iets- iets- ” Je zweeg, want ik zocht nog naar woorden. Ik vroeg: “Weet jij niet wat het is? Het is geen verliefdheid, niet zo hyper. Het gaat wel hierover, over ons, over nu, maar – begrijp me niet verkeerd – ook over dit tafeltje, die kringen, het licht… denk ik. Dit brood. Wacht even, ik heb het bijna.” Je smeerde een stokbroodje. Je tilt je ene schouder hoog op, als je een broodje smeert. Het gevoel was nog steeds aan de gang. Niet precies blijdschap, niet precies een goed boek. Te spicy voor dankbaarheid. Ik verheugde me, maar nergens op. Het was een richtingloos verheugen. Ineens wist ik het. Het bleef toen ik m’n stoel verschoof. Het tafeltje wiebelde. Ik at een stukje brood met aioli en dronk voorzichtig van de wijn. “Weet je het al?” vroeg je. Ik zei: “Het is geluk. En het gaat niet weg ook.”

- Wieke Drieboog