vorige
VPRO

Begin mei stikt het hier van de karpers. Het lage water van de nevengeul van de Maas is een favoriete stek voor hun voortplantingsritueel.  Dat gaat er altijd ruig aan toe. Het heeft meer weg van een onderwateroorlog dan van een liefdesspel. Ze beginnen er pas aan als het water 20 graden is. Die temperatuur halen we vandaag bij lange na niet. Zouden de acteurs, de mensen van het licht, geluid, beeld en techniek, die hier in het water opnames maken voor een VPRO-film, zich bewust zijn van het bestaan van geile karpers? Zo er al voortgeplant wordt in deze filmscene gaat het er een stuk minder heet aan toe dan bij de koudbloedige vissen. ‘Avondland’ gaat hij heten, die film.

Borge

Wie Borge Ring zegt, zegt animatiefilm. De stokoude Deen die sinds 1988 aan de Maasdijk woont, werkte voor Walt Disney, Stieven Spielberg en de Marten Toonder Studio’s. Hij kreeg een Oscar voor zijn film Belle en Anna. En hij deed nog veel meer. Hoe dat precies zit zoek je zelf maar op.   Een groep theatermakers uit Overlangel zag genoeg in het drukke kunstenaarsbestaan van Borge om er een voorstelling aan te wijden. Welgeteld 124 van de  800 inwoners van het dorp doen aan de productie mee. Natuurlijk zijn Borge en zijn vrouw Joanika de eregasten op de première. Zij en de 1400 andere liefhebbers moeten de voeten ontsmetten bij de toegangspoort van het varkensbedrijf aan de Vlierbosstraat voor ze de tot schouwburg omgebouwde loods in mogen. Maar dat en de geur van varken mag de pret niet drukken.

Mattheus

'Oh Schmerz, hier zittert das gequälte Herz.' Nondeju! Een mannetje of honderd van uiteenlopende kunne greep de kans om nu eindelijk eens die alom geroemde Matthäus Passion met eigen ogen te zien. Niet zo’n lange, niet zo’n dure, niet zo eentje onbereikbaar ver weg in Naarden, maar gewoon een makkelijk verteerbare, gestripte versie in de Nederlands Hervormde kerk in hartje Ravenstein. Dat had Mirjam Bosgraaf goed ingeschat.

Bert en Bennie

Bennies loopje herken je van ver. Niet alleen zijn benen gaan vooruit, zijn hele lijf beweegt. Hij loopt met zwier. Daar is het hem ook om te doen. Bennie loopt tegen de pijn. Het moet van de dokter, maar hij doet het graag. Dat zie je, dat hoor je. Vorig jaar nam Bennie (rechts op de foto) vaak Bert op sleeptouw. Niet omdat het moest van de dokter, maar omdat Bennie heel aardig is en Bert heel alleen. Sinds vorige herfst woont Bert in een beschermde woonomgeving in Oss. Nu loopt Bennie weer alleen. Met zijn van verre herkenbare loopje.

Kelderverdriet

In de eerste week van maart 2016, twee weken voor hij stierf, had ik een heftige aanvaring met Henk van Drunen. Ik volhardde in mijn standpunt dat de 3D-tekeningen die hij maakte van de kelders van Ravenstein, lelijk contrasteerden met de foto’s die Edward Aghina en ik er van maakten. De tekeningen van Henk, die foto’s van ons en de beschrijvingen van de afzonderlijke kelders door Ad, de broer van Henk, moesten samen een mooi en interessant fotoboek gaan worden. De geboorte van het boek laat lang op zich wachten, en niets is zeker. Behalve dat Henk er niet meer bij zal zijn als het zover is. Om meer dan één reden is dat betreurenswaardig.

neffeb

Bij het illegaal oversteken van de Maas via de parallelbaan van de A50-brug lees ik tussen alle andere graffiti-uitspattingen op de glazengeluidswal het woord EMFEB. EMFEB? Heb ik iets gemist? Een actie ergens tegen? Of eentje ergens voor? Mijn kwartje valt als ik een dag later de geluidswal aan de gangbare kant passeer. BEFME lees ik nu. De kapitale letters B E F M E zijn er met enige zwier neergezet. Niet met de spuitbus maar met de kwast. De dader, van het vrouwelijke geslacht wellicht, moet die nacht in hoge nood hebben verkeerd. De hartenkreet staat er niet één maar acht keer.

vlakglas

Touringcars van overal en elders, te hoog en te breed voor de stadspoorten, droppen hun lading noodgedwongen aan de dijk. Eenmaal verlost uit de krappe stoelen van de bus beweegt de grijze groep zich gedwee en zacht mompelend in een vreemd dialect onder de poort door de Marktstraat in. Op weg naar nummer 22 waar het Museum voor Vlakglas- en Emaillekunst huist. Jarenlang een overbekend beeld. Maar nu niet meer. Het museum, dat vorig jaar nog zijn tienjarige bestaan vierde, is dicht, gesloten, toe. Voor altijd? Wie zal het zeggen. Met 5000 bezoekers per jaar, ruwweg 120 busladingen, moet er teveel subsidiegeld bij om het leuk te houden.

kop

In het vroege voorjaar van 2016 smokkelt hij er een mee uit het slachthuis. Gewoon achterin de auto. Nee natuurlijk mag dat niet, maar er zijn een boel dingen die niet mogen. Bovendien, niemand heeft het gezien. Thuis vleit hij de kop van de Schotse Hooglander tussen het opschietende onkruid en de andere zooi achter op het erf, en kijkt er niet meer naar om. Hij heeft wel belangrijkere dingen aan zijn hoofd. Begin oktober belt hij me. Of ik zin heb om een leuke foto te maken.

chris

Aan de competitie deed hij al lang niet meer mee. Wel kwam hij tot een jaar of drie geleden zo af en toe op donderdag tegen negenen met zijn vermoeide hond het café binnenslenteren, babbelde wat met de biljarters, bestelde een cappuccino aan de bar, wierp in de achterzaal van Stadsherberg De Keurvorst een blik op de stellingen van zijn vroegere schaakmaatjes, mompelde een grapje en was dan weer weg. Niemand die het merkte. En nu is hij dood. Verbazingwekkend hoe weinig er hier bekend is over Chris van Berge en zijn tamelijk lastige leven.

wiesje-peels

Weinig dagen gaan voorbij zonder dat Bram enkele minuten tijd doodt op de bank die uitziet op de Maaspoort, de navel van de stad. Doorgaans weet hij zich in gezelschap van een boek, vandaag is het een buschauffeur. Die heeft even eerder zijn grijze lading dagjesmensen uit Zeeland, Limburg of West Brabant losgelaten bij de poort en daarna zijn bus geparkeerd. Nu moet hij wachten tot de afgesproken tijd daar is. Best gezellig bij Bram op de bank. Achter de mannen een foto van Wiesje Peels. Zo staan er tot eind september nog acht langs de Maasoevers tussen Lith en Keent.

Hasje Boeijen

Meer dan duizend man bezocht de Garnizoenskerk om zijn werk te zien: schilderijen, polaroids, schaakstukken en hobbelpaarden; al met al een bijzondere nalatenschap van een kleurrijk man. Als ‘Kunstrealisator’ van Rebecca Horn reisde hij tien jaar lang de halve wereld rond, van Berlijn naar Barcelona, New York, Zürich en terug, maar liefst werd hij wakker in zijn Ravenstein. Vrijwel iedereen hier kende hem of wist wie hij was, maar welbeschouwd kende niemand hem, en niemand wist wie hij was. Daar heeft de expositie niets aan veranderd. Hasje Boeijen overleed in 2000. Hij werd 53 jaar.

Vier seconden

Fagus Sylvatica Atropunicea is niet meer. De bruine beuk uit 1880 die de begraafplaats van de Protestantse Gemeente sierde met zijn machtige kruin, viel op de ochtend van 12 juli ten prooi aan de Stihl-kettingzagen van de mannen van de Koornbeemd. Het waren evenwel niet de kettingzagen maar de Meripilus Giganteus ofwel de Reuzenzwam die hem fataal is geworden. Deze beruchte beukenkiller onder de schimmels knijpt de houtvaten dicht waardoor een boom een langzame dood sterft. Een onomkeerbaar proces van jaren. Het vallen van onze beuk duurde precies 4 seconden. Overigens is de Reuzenzwam een smakelijke paddenstoel.

Selfie

Café De Dijk, voorheen Café Ons Thuis, voorheen café ’t Pumpke, voorheen Het Oranjehotel, de laatste jaren residentie van carnavalsvereniging de Narrenkap en ooit pleisterplaats voor wat in de volksmond de Ravensteinse penose heet, brandde in de nacht van 26 juli als een fakkel. Oorzaak onbekend, schrijft Brabants Dagblad op dinsdagochtend. Kortsluiting, bliksem, opzet of toch de streekpyromaan? Spijtig dat Torpedo-bezoekers niet kunnen inzoomen op de foto. Wie goed kijkt, ziet hoe een van de twee brandweerlieden in de hoogwerker een selfie maakt. Het nasmeulende pand op de achtergrond. ‘Kijk eens mam, met die helm dat ben ik.’

Gildedag

Ze waren met duizend en ze kwamen uit het zuiden. Uit Lierop, Geffen, Gassel, Oeffelt, Blitterswijck , Erp, Milsbeek, Berlicum, Beugen, Niftrik en natuurlijk uit Ravenstein zelf. Het Sint Barbaragilde was gastheer voor al die gildebroeders en gildezusters. Het Heilige Bloedsgilde, het Sint Damianusgilde, het Sint Jorisgilde, het Sint Agathagilde en nog 46 andere trokken in vol ornaat van de stad naar het weiland. Daar werd getromd, gevendeld, en gebazuind. Er is met geweren geschoten en met kruisbogen, en er is veel dorst gelest. 'Het was een geslaagd feestje,' zegt gildebroeder Wout Heesen met een glas in de hand, 'maar het had anders kunnen lopen. Net toen de heilige mis was afgelopen, viel een stuk van het stucwerk uit de kerkkoepel. Precies op de plek waar even tevoren de pastoor van dienst stond.' Zijn die beschermheiligen toch nog ergens goed voor geweest.

Brandweer

Zonder de mannetjes met de schrijfblokken zou het er ernstig uitzien. Acht bomen, een brandweer, een ambulance en twee motoren op één foto, dat belooft meestal niet veel goeds. Maar vandaag valt het mee. Hier onderaan de Maasdijk vloeit geen bloed, hier is niemand in nood, dit is spel. 'Als uw brandweerkorps ook graag gebruik wil maken van een (extra) realistisch oefenmoment dan verwelkomen wij uw korps graag in het seizoen 2016,' meldt de website van het Algemeen Brandweer Wedstrijd Comité. ABWC, een begrip in brandweerkringen.

Koe en kalf

Het toeval wil dat koe en kalf van elkaar gescheiden raken. Kan gebeuren tijdens de voorjaarsinspectie van de kudde die natuurgebied Keent begraast. Het kalf zit nog in de kraal, de koe kan weer het veld in. Maar dat doet ze niet. Geen moment verliest ze haar kind uit het oog. Ze weet van geen wijken en wordt met de minuut agressiever. De onderzoekers besluiten na een kwartier hun werk even te onderbreken om die twee bij elkaar te brengen. Om erger te voorkomen.

Bert-tijd

Links onder in blauwe overall Bert.
Bert heeft een ploeg en een frees. En wij niet.
Dat schept een band.
Rechts Eline en haar nichtje uit Amsterdam.
Ze pompen grondwater.
Rechtsboven de eerste solexhorde. In ieder geval niet de laatste.
Links boven de sneltrein van Nijmegen naar Roosendaal. Of de stoptrein naar Den Bosch.
Hoe het ook zij, het ruikt hier naar lente.





meulemansnegenkeer

De silo’s van veevoedermultinational De Heus, voorheen Meulemans, staan nog altijd lelijk te wezen in de uiterwaarden van de Maas. Jaren van strijd tot bij de Hoge Raad aan toe hebben daar niets aan veranderd. Het heeft er alle schijn van dat de dorpelingen hebben leren leven met de ongemakken van de brokjesmaker. Zelf hou ik wel van zo’n betonnen kasteel, het biedt een gezond tegenwicht tegen de schoonheid van het oude stadje, en met een kleine ingreep maak je er zelfs een opvallend landmark van. Welke van de negen zullen we doen?

Bos

Op de kaart valt het niet op, en veel stadsgenoten zijn zich er niet eens van bewust of het interesseert ze geen bal, wat trouwens gerust zo mag blijven, maar welbeschouwd is Ravenstein omgeven door bossen en dat is verdomd fijn als je van bomen houdt. Tien autominuten rijden in om het even welke windrichting en je staat aan de rand van een paradijselijk wandelgebied. Okay, op zaterdag moet je af en toe een stap opzij doen voor zwoegers op mountainbikes, op zondag kun je de plaatselijke gek op een crossmotor verwachten en, vooruit, op andere dagen galoppeert er wel eens een meisje op een paard onverwachts voor je langs, maar als dat allemaal voorbij is, ben je alleen. Met jezelf. Lekker.

Zeelt2015

De laatste keer dat ik er eentje at, is een halve eeuw geleden. Ik herinner me hoezeer moeder Rachel er moeite mee had om de duizenden minuscule schubbetjes eraf te krabben. Anders dan bij karper en witvis kwam ze er met een aardappelschilmesje amper doorheen. Meestal kwam er zo’n gemeen scherp metalen pannensponsje aan te pas om een tinke, zoals wij Zeeuwsvlamingen een zeelt noemden, panklaar te maken. Maar dan had je ook wat: een vis zo lekker als paling. De zeelten van 2015, stuk voor stuk met engelengeduld uit de stadsgracht gehengeld door zoon T, zwommen na de foto ongegeten de vrijheid tegemoet.

Kaas

Voor ik zijn kraam op tien meter genaderd ben, heeft Gerrit het kaasmes al op mijn favoriete Noord-Hollandse Classe Royal staan. 'Dag heer, wordt het een twee- of een driepersoons stuk deze week,' luidt steevast zijn vraag. Gerrit kent zijn pappenheimers. En de partners, kinderen, kleinkinderen en honden van zijn pappenheimers. Hij weet als geen ander dat de hond van Peter geen stap zal wijken eer hij zijn stukje kaas heeft gekregen. Daar helpt geen moederlief aan.

Brandrood

In kleine kuddes begrazen brandrode runderen de uiterwaarden langs de Maas. Het brandrode ras is niet interessant voor de melkproductie, het zijn echte vleesbeesten. Lekker vlees, zeggen de carnivoren onder ons. Om de vleesproductie op gang te houden krijgen de koeien enkele weken per jaar bezoek van een brandrode stier. Die maakt ze een voor een het hof en doet vervolgens waar hij goed in is. Weliswaar met veel gevoel, maar wel waar de kinderen bij zijn.

Labeur

Het begon met de bouw van een tuinhuisje in zijn achtertuin aan de Van Coothweg. Professor mr. Martin Jan van Mourik stuit bij zijn graafwerk voor de fundering op een partij oude stenen. De muur die hij blootlegt blijkt een gewelf en al rap wordt duidelijk dat het overblijfselen zijn van een eeuwenoud verdedigingswerk zoals Ravenstein er wel meer heeft. De gemeente is in 1988 amper geïnteresseerd in de bodemschat, en de professor, die dan nog druk is met zijn professie, dekt zijn ontdekking weer met aarde toe. Na zijn pensionering in 2012 pakt hij de schop op en verplaatst in twee jaar tijd tientallen kubieke meters weerbarstige grond. Het resultaat mag er zijn. Voor iedereen zichtbaar ligt daar nu een overwelfde geschutkazemat uit 1500. Meer weten? Stichting Vestingwerken Ravenstein googlen.

Zuigen

Jammer voor het varken, maar Bernard is jarig en dat moet gevierd worden. Vanavond tegen negenen als de eerste dorst is gelest en de gasten onrustig en hongerig worden, is het vlees op zijn best. Na een uurtje of zes ronddraaien aan het spit hoef je er dan niet meer op te kauwen, zuigen volstaat.

Triatlon

Leuk is anders natuurlijk. Heb je alles gegeven in de Maasroute Triatlon van hier naar daar, heb je de eindmeet op je loopschoenen gehaald, maar moet je toch met de benenwagen terug naar de plek waar je je racefiets hebt achtergelaten.

Forza4energy4all.nl

Ravenstein had een weekend lang een glazen huis. Midden in de Marktstraat, hartje dorp, hartje stad. Daar kon iedereen die daar zin in had fietsen of zijn leven ervan af hing. De opbrengst van meer dan 20.000 euro ging naar professor Jan Smeitink van de Radbouduniversiteit, die het goed kan gebruiken voor zijn zoektocht naar een medicijn tegen een zeldzame energiestofwisselingsziekte. Een van de zogenaamde weesziektes waar de farmaceutische industrie vooralsnog geen brood in ziet. Weesziekte? Schaamfarmacie!

7,9

Toeristen die zich een middagje in de Middeleeuwen wanen door het lijf te hullen in een vaal laken dat met een touw om het dikke middel is gesjord, soit! Ze roepen bij mij eerder gevoelens van plaatsvervangende schaamte op dan dat ze op de lachspieren werken. Vrijheid blijheid, doe wat je niet laten kunt, ieder zijn meug, as ge mar leut het en nog zo wat vergoelijkende gemeenplaatsen, maar zo’n groep jonge mannen die in alle ernst een balletje door de straten van de binnenstad jast en dat streetgolf noemt, scoort toch ook al gauw 7,9 op de schaal van onnozelheid. Wat een heerlijk land!

Bipolair

Poëzie aan palen is in. Om de honderd meter een gedicht. De twintigste editie van de wandelroute rondom de stad gaat over waanzin. Het gedicht ‘Bipolair’ op de paal tegenover café Ons Thuis is van Rood de Jong, een wilde woordkunstenaar uit Vlissingen. Het begin is veelbelovend: ROOD IS SOMS MANISCH. DAN DENKT HIJ DAT HIJ DE MAAN IS. Wat volgt, is te vaag voor woorden.

maisveld

Tot eind mei is zo’n akker in de uiterwaard een lust voor het oog. Tienduizenden maiszaden hebben in enkele weken tijd de weg naar boven gevonden. De eindeloze rijen jonge plantjes veranderen de sombere rivierklei in een wulps landschap. Een kunstwerkje! Het feestje duurt maar kort. Binnen vijf weken is het fijne weefsel van lijnen veranderd in een amorfe zee van groen. En eind juli is het landschap helemaal geen landschap meer. Een ruim twee meter hoge muur van toekomstig veevoer zal tegen die tijd alles aan het zicht hebben onttrokken. Wie wil genieten doet er goed aan haast te maken.

Nieuws uit de middeleeuwen

Soms geloof je je ogen niet. Volwassen types, mannen en vrouwen, zo op het eerste zicht normaal en beschaafd, verkleed als onnozelaars op straat een spelletje spelend. ‘De Slag van Ravenstein’ blijkt een toeristische attractie gefaciliteerd door het plaatselijke toeristenbureau en Bike Adventure Herpen. ‘U wordt uitgerust met een middeleeuwse kar met hierop de materialen voor de verschillende veldslagen. Op 5 verschillende punten doen jullie in 2 teams tegen elkaar verschillende spelen met een middeleeuws karakter. U wordt ook in een toog gehuld om de sfeer van de middeleeuwen zoveel mogelijk te benaderen,’ meldt de website. Soms geloof je je ogen niet.

FotoClass

‘Hee, wil je daar wel eens mee ophouden?!’ Er komt een man op me af terwijl ik scherpstel. Kennelijk heeft hij de leiding over de vrouwen die hier aan de rand van de stadsgracht hun camera richten op een man, een halve vrouw en een boom. ‘Ja,’ antwoord ik, ‘als ik hiermee klaar ben, ik loop niet elke dag tegen zo’n mooi tafereel aan.’ Hij kan er niet mee lachen en dringt aan. Zijn blik staat op oorlog. Als ik hem erop wijs dat ik me net als hij op de openbare weg bevind, om precies te zijn in Wereldstad Ravenstein, mijn werkterrein, en dat ik naar eigen goeddunken foto’s maak van alles wat beweegt en niet beweegt, riposteert hij dat ik bezig ben het portretrecht te schenden. Dat vind ik leuk. Hij minder. Hij wil mijn naam. Mij best. Mijn aanbod om hem te spellen, wijst hij af. Dat lijkt me niet slim.

Bert

Hij heeft het niet van ons, en zijn moeder heeft hij maar een week of vier gekend, toch is Bert’s jachtinstinct goed ontwikkeld. Drie maanden geleden begon het jongleren met regenwormen, niet lang daarna was het de beurt aan vliegen, zweefvliegen en hommels om op speelse wijze doodgemarteld te worden en als hij ook daar kennelijk geen lol meer aan beleeft, specialiseert onze jongste huisgenoot zich in heel korte tijd in het vangen van muizen. Nooit geweten dat onze tuin er zoveel had. Sinds vorige week is een nieuwe fase aangebroken: de vogels! Aah, een pimpelmeesje, ooh. Om erger te voorkomen gaan volgende week zijn ballen eraf.

Raboramkraak

Armlastige criminelen probeerden vorige week de pinautomaten van de Rabobank te kraken. Hadden ze beter een ander dorp kunnen kiezen. De solide bakstenen muur van het Boerenbondgebouw aan de Monseigneur Zwijssenstraat die schuilgaat achter de houten wand bleek bestand tegen het prutswerk van de mannen met hun zwarte Audi. Dat de Rabobank vervolgens die amateurs te kakken zet door een A4tje met tekst en uitleg op de flappentap is wel sneu.

Pechvogel

Alle jagers te slim af geweest in de herfst, met gemak de slappe winter overleefd, vandaag de concurrerende hanen van hem afgeschud en vervolgens in zijn mooiste verenpak eropuit te gaan om een fraaie hen het hof te maken. En dan dit roemloze einde langs de dorpenweg. Het zou niet moeten mogen.

Bikkers

Optrekkend vocht vormt een groter gevaar voor het voortbestaan van het kerkje van Sint Jan de Doper dan ontkerkelijking. Negen mannen en vrouwen, allemaal vrienden van de Kleine Sint Jan, hebben hun zaterdagochtend geofferd om stenen te bikken in Neerlangel. Het gaat om de stenen dorpels tussen de steunberen. Die moeten het regenwater wegleiden van de kerkmuur. Maar dat doen ze al lang niet meer want de stenen liggen los. De specie waarmee ze ooit gemetseld zijn, heeft zijn beste tijd gehad. Het is een tijdrovende klus dat bikken en dus onbetaalbaar. Het opnieuw opmetselen van de dorpels wordt aan een vakman overgelaten.

Han Klinkhamer

In 1992 vind ik de tijd rijp om mijn straatfoto’s aan het Ravensteinse volk te tonen. De cultuurcommissie van de gemeente is enthousiast maar heeft geen cent. Ik mag gebruik maken van de lijsten die al twintig jaar werkeloos in een kelderkast onderin het gemeentehuis staan. De verrassing is groot als thuis blijkt dat sommige lijsten nog kunstwerken bevatten. Tekeningen. Heftige tekeningen. Ze blijken van Han Klinkhamer, de enige kunstenaar van het dorp die in de jaren zeventig in de Beeldende Kunstenaar Regeling, beter bekend als BKR, zat. De gedachte aan de schok die het aanschouwen van deze vuiligheid bij de braaf katholieke ambtenaar van de uitkering destijds teweeg moet hebben gebracht, stemt me nog altijd vrolijk.

47 likes

U kijkt naar een foto van een straatfotograaf die een foto maakt van een amateurfotograaf die een foto maakt van een foto gemaakt door een beroepsfotograaf. Jan Reijmers, Ilse Brands, Marieke van Nuland en 44 anderen vinden dit leuk, zegt Facebook. Het kan er soms wild aan toe gaan in Ravenstein.

Jozef

Behalve het gebrandschilderde glas-in-loodraam boven de achterdeur is er niet veel fraais over van klooster Nazareth. Het gebouw staat bijna tien jaar leeg. Dat is niet alleen jammer, het is ook een schande. Woningbouwvereniging Mooiland uit Grave kocht het pand destijds van de opgedroogde nonnencongregatie JMJ of wel Jezus, Maria, Jozef. Het plan om er appartementen voor bejaarden in te bouwen is nooit van de grond gekomen. Mooiland doet nu al jaren vergeefse pogingen het pand te verkopen. Verzoeken van uiteenlopende verenigingen, clubs, groepen en individuen om het een alternatieve bestemming te geven worden niet gehonoreerd. En Jozef maar zagen.

wateroverlast

Geen prettig gezicht, plassen op akkers. In week twee van dit jaar komt de regen met bakken uit de lucht. De vette rivierklei raakt binnen enkele dagen verzadigd. De afvoer naar de sloten gaat langzaam. Te langzaam vindt boer Ferry Voet uit Neerloon. Hoe langer de grond blank staat, hoe lager straks de opbrengst zal zijn. Daarom delven hij en zijn medewerker Kevin een sleuf. Kleine moeite.

Lachebekjes

Amper bekomen van de kerstopwinding, Nieuwjaar en Charlie Hebdo schreeuwt carnaval om aandacht. Stadsprins Reinout XX, beter bekend als Hans Strik van de Rabobank, en hier net buiten beeld, trommelt op zondagochtend 11 januari zijn Raad van Elf bij elkaar voor de groepsfoto. Ondanks het kratje stemmingverhogend Grolsch-bier dat op dit onchristelijke uur soldaat wordt gemaakt, valt van de gezichten van de mannen af te lezen dat ze het ook liever anders hadden gewild.

koperdiefstal

‘Tussen Nijmegen en ‘s Hertogenbosch is geen treinverkeer mogelijk door koperdiefstal.’ Van zo’n jobstijding op de vroege ochtend kijkt de geroutineerde treinreiziger niet meer op. Nog maar een paar jaar geleden wisten alleen treinfreaks dat er een verband was tussen een rijdende trein en een koperdraad. Koperdiefstal? Anders dan bij fiets- of autodiefstal kun je je er niets bij voorstellen. Vorige week hebben onverlaten een poging gedaan de koperen afdekplaten van een gerestaureerd stukje Ravensteinse geschiedenis te jatten. Voor de derde keer in korte tijd. Met slecht gereedschap. Voordeel? Zo krijgt koperdiefstal toch een beetje een gezicht.

Rollin

De groei is eruit, in de uiterwaarden valt niet veel eetbaars meer te vinden. Hoogste tijd om de Brandrode koeien naar de stal te halen. De kudde begraast elk jaar het bescheiden natuurgebied langs de Maas en houdt alles kort. Spierings uit Oss, eigenaar van de vleesbeesten en bekend van de landwinkel Boer Spierings Melk, Kaas en Vlees, zet zwaar geschut in om ze bijeen te drijven. Zijn jongens hebben er wel zin in. De koeien en ik vinden dat ze overdrijven met hun quads.

sneeuw op de Benedenbleek in Ravenstein

De hele stad aan het oog onttrokken door een laagje sneeuw, behalve de foto van de lekkernijen op de bestelwagen van groentenjuwelier Donato.
Behoorlijk ‘gewoon bijzonder’.

wild

Mijn wekker zegt acht uur. Ik ben gewekt door geweerschoten. Niet dichtbij, niet ver weg. Het is zaterdag 25 oktober en miezerig. De jacht op fazanten en hazen is tien dagen geleden geopend, maar ik hoor de jagers nu pas. Mijn slaapdronken gedachten dwalen af naar mijn vader zaliger. Hij vond het een groot onrecht dat de bevoorrechten van het dorp, de burgemeester, de notaris en de dokter, in ‘onze polder’ het alleenrecht op de jacht hadden. Het wild is van iedereen, bromde hij, en als enige in de hele polder verbood hij de jagers zijn land te betreden. Mijn vader beschikte niet over een geweer, maar jaar in jaar uit aten wij van september tot februari drie keer per week konijn, haas, fazant of patrijs. Tot vervelens toe.

Emmaus

Tientallen Ravensteiners sturen hun auto of fiets elke zaterdag tegen tienen richting Haren, een paar kilometer verderop. Om tien uur stipt opent daar de kringloopwinkel van de Emmaus. Het pand aan de Dorpenweg staat te koop, want Emmaus-Haren gaat na 25 jaar het dorp verlaten. De activiteiten worden verlegd naar Tegelen in Limburg, maar nu nog even niet. Jammer dat het Brabants Dagblad een half jaar geleden iets te voortvarend berichtte over de ophanden zijnde sluiting. Na dat krantenstukje zijn veel mensen weggebleven. En dat voelen ze in de portemonnee, de jongens van de Emmaus.

Rusten

Uit de stand van de zon kun je afleiden dat de dag nog jong is, en uit de bladloze boomkruinen aan de horizon dat het wintert. Hij zit op het nieuwe oude verdedigingsbolwerk dat uitkijkt op de fabriek van De Heus waar ze brokken maken. Voor koeien, schapen en paarden. Zijn naam ben ik kwijt, die van zijn hond ook. Hij is deze ochtend komen lopen uit Wijchen, dat aan de andere kant van de Maas ligt, en rust nu even voor hij de tien kilometer terugloopt.

vrijwilligers

Marco Bakker kan weer geboekt worden. Zijn agenda voor 13 december 2014 is nog vrij. Het klusje waarvoor hij hierheen zou komen, de opening van 'Ravenstein bij Kaarslicht', vervalt. Vorig jaar was Ivo van Opstelten ingehuurd om een stemmig gedicht voor te lezen, dit jaar was Marco de pineut. Maar het feestje met de kaarsen gaat dus niet door deze keer. Er zijn te weinig vrijwilligers beschikbaar om de vele duizenden bezoekers in veilige banen te leiden. Vierhonderd man is ook verdomd veel. Die hebben nu ook allemaal een dag vrij. Net als Marco.

gemeenteraadsverkiezing

Ze hadden er nog zo hun best op gedaan die avond in november. Nooit meer chaos op de borden voor de gemeenteraadsvekiezingen hadden ze eensgezind afgesproken, maar alles netjes en recht, en niet over maar naast elkaar. De posters van de SP blijken een maat te groot, die van de VVD een uur te laat, maar dat mocht de pret niet drukken. Het werd een gezellige bende daar op de gemeentewerf. Vreemd dat er nou net voor dit plakkaat in Ravenstein spuug is gebruikt in plaats van lijm. Sabotage? Geintje? De poging om de verkiesbare vrouwen met tape op hun plek te houden blijkt niet echt succesvol.

Bert van Demen

Al twee jaar lang maakt Bert zich zorgen over zijn vrouw Bets. Hij houdt ons, zijn medemoestuinbouwers, desgevraagd nauwkeurig op de hoogte van de stand van haar gevecht tegen longkanker. Het ging eigenlijk best goed met Bets, zei Bert afgelopen zomer, hoewel ze toch weer aan de chemo moest. En daar stond dan op maandagochtend 1 december 2014 ineens die overlijdensadvertentie in het Brabants Dagblad! Nee, niet van Bets maar van Bert. Bert de stucadoor, de pianostemmer, de zanger, de hypochonder, de behulpzame, de beunhaas, de ouwehoer, de bierdrinker, de roker, de kippenslachter, de liefhebber, de zaaier en Bert de oogster. Verrekte Bert, altijd galant naar de vrouwen, maar nu toch stilletjes voorkruipen. Hoe moet dat nu met de slaplantjes in het voorjaar?

Skiff in mist

Vooral bij het instappen en van wal steken kan het misgaan. Eén ongecontroleerde beweging, één voet iets te ver naar voren, voor je het weet rol je met kayak en al om en ga je nat. Martin Jan heeft het al ontelbare keren gedaan, in zijn eentje aan de oever van de Maas, bijna altijd gaat het goed. Ik mail hem deze tekst met de vraag of hij me een handje wil helpen en of ik geen onzin uitkraam. Zijn antwoord: Beste Theo, je bent sterker in fotograferen dan in sportkennis. Immers, ik ben op de Maas aan het roeien in het smalste type wedstrijdboot, de skiff. Dat doe ik al veertig jaar tussen half april en half oktober (per seizoen ongeveer 50 keer). Roeien doe je met riemen. Vandaar de uitdrukking 'Roeien met de riemen die je hebt.' Is dit voldoende 'handje'! Hartelijk gegroet, MJ. Ruim Voldoende!

Kippenkracht

Ineens stond hij daar, in de berm van de Veersingel waar wel vaker vrachtauto’s het weekend overbruggen: een oplegger vol kippenstront. Al bij de eerste aanblik wist ik dat er een foto in zat. Kippen op dit reuzeformaat in combinatie met om het even wat voor wervende tekst, dat kan niet missen. Van dichtbij blijkt het tafereel tamelijk bizar. Wij geven vlees en eieren en nog watt, zegt de grote kip. Met veel gevoel voor smaak en kennis van photoshop is haar kloaka vervangen door een stopcontact.

Gratis en voor niets

Een van mijn grootste ergernissen hier betreft de gratis huis-aan-huis-bladen die wekelijks huis aan huis worden bezorgd. Het zijn er vier: Regio Oss, De Sleutel, De Omroeper en Arena. De inhoud van de bladen ontloopt elkaar niet veel. Wat er in staat weet ik al, kan ik vinden op internet of interesseert me niet. Kennelijk hebben ook de bezorgers er soms tabak van. Met enige regelmaat kun je een pakket kranten onder de struiken of in de slootkant aantreffen. Snel verdiend en niemand die ze mist.

Staartbeet

‘Het zijn twee broers, twee hengsten dus, en altijd met elkaar aan het kloten in dat kleine weitje,’ zegt de eigenaar van de twee vossen als ik hem vertel dat ik de ene de andere in de staart zag bijten. Staartbijtende paarden, het is een groot probleem. De staart van het slachtoffer insmeren met hertshoornolie leert een snelle zoektocht op het oneindige internet. En anders rap een paardenstaartfluisteraar erbijhalen zeg ik.

HerpensJugend

De vaders en moeders van deze meiden hebben het niet meegemaakt en zelfs hun opa’s en oma’s moesten nog verwekt worden toen in september 1944 de komst van de Canadezen en Engelsen het einde van de oorlog inluidde. Maar dat maakt niet uit. Juichen zullen we. Ook in Herpen waar de schoolkinderen een uur geduld moesten oefenen voor het Market Garden- circus aan het Alard Piersonplein voorbij trok.

3,6 cent

Eén keer per maand ontdoen de tien vrijwilligers van de KBO, de Katholieke Ouderen Bond, de stad van zijn overbodige kranten, bladen, reclamefolders, pizzadozen en Zalandoverpakkingen. Zo’n rondje door de straten van Ravenstein levert een slordige 20 ton oud papier op. De prijs per kilo bedraagt op het ogenblik 3,6 cent. Zonder het te weten spekken de Volkskrant-abonnees de KBO-kas met ruim 2 euro per jaar.

crosstheriver

Rijkswaterstaat laat sinds enkele jaren de oevers van de Maas tussen Keent en Grave over aan hun natuurlijke lot. Dat is best een mooi lot. Mooi voor de oeverzwaluwen die hier sindsdien massaal zijn komen nestelen in de steile kleiwanden, en mooi voor de jonge motorcrosser die er plezier in schept zijn Honda door het water te sturen. Een nieuwe sportdiscipline dient zich aan: riviercross.

Beerput

Zelden met zo veel inzet en zo liefdevol een beerput zien leeglepelen. Met in de nek de hete adem van de aannemer die rap aan de slag wil op deze bouwplek in het midden van de stad, mag de fijnbesnaarde piloot van de graafmachine de hele gemetselde voorzijde van de beerput uit de late middeleeuwen met zijn stalen grijper neerhalen. Zo maakt hij in een half uur de weg vrij voor de troffeltjes, borsteltjes en pincetten van de drie professionele opgravers van de firma Baac. De dagopbrengst: zakken vol potscherven, een plank en wat kleine gebruiksvoorwerpen van lang geleden. En nu? Genoeg gepeuterd en wegwezen jullie. De parkeergarage komt eraan.

1890

Stadsharmonie OBK stevent af op een feestje. In de loop van 2015 bestaat het muziekgezelschap uit Ravenstein 125 jaar en dat moet gevierd. Tijdens het jaarlijkse grachtenconcert van half juli werd de geboorte van een jubileumboek aangekondigd. Overigens, bijster origineel is de naam OBK die staat voor Oefening Baart Kunst niet. Een google-zoektocht van anderhalve minuut levert negen andere Nederlandse plaatsen op met een harmonie die toetert onder diezelfde naam. Dan is EWB Westdorpe toch veel origineler. EWB? Eikels Worden Bomen.

vezelhennep

‘Je ziet het pas als je het door hebt’, of was het andersom? Het honderdste maisveld van die fietsmiddag blijkt geen maisveld maar een hennepveld. Als het aan Agrifirm ligt, een grote speler op de veevoedermarkt, zullen melkveehouders de komende jaren meer van dit gewas inzaaien. Koeien schijnen het lekker te vinden en ze gaan er van glanzen. Oogsten van hennep kan met dezelfde machine als die voor mais: de hakselaar. Ondanks het bord aan de rand van de akker dat het hier om een voedergewas gaat, en dus niet om rookwaar, verdwijnen er wel eens wat toppen. Sneu.

Doorpakken

De man die bukt is Ruud Megens uit Demen. Ruud, die aannemer is, houdt van aannemen en van doorpakken. Hij is de nieuwe eigenaar van het winkelpand waar tot voor enkele jaren de slagerij en slachterij van Tony van Breda zat. Als de zaken lopen zoals Ruud ze in het hoofd heeft, en de gemeente-ambtenaren van Oss noch stom toeval roet in het eten gooien, zit op dit adres over een half jaar een puik restaurant. Gelieve nog even te wachten met reserveren.

Vegetarisch

Henriette kan er ook niets aan doen. Ze loopt mijn beeld binnen precies op het moment dat mijn hersenen de opdracht versturen naar het topje van mijn rechterwijsvinger om de ontspanknop van de camera een millimeter of drie naar beneden te drukken. Of ze de foto leuk vindt, valt ernstig te betwijfelen. Voor alle duidelijkheid: het zijn niet haar varkenskadavers die daar hangen maar die van haar buurman Jos Schoenmakers, de slager.

De Pollepel

Eén dag per jaar blijven de hengels thuis en stort een handvol leden van Hengel Sport Vereniging De Pollepel zich niet op de karpers en zeelten, maar op de zooi in het grachtwater. Pollepel? Ja Pollepel. Zo heet een deel van de gracht omdat hij vanaf de maan gezien de vorm heeft van het bekende soepgereedschap. Omroep Walraven laat zo’n dag echt niet onopgemerkt voorbijgaan: tijd voor een diepte-interview.

Bernard Brands

Op de boerderij van Bernard Brands kan bijna alles. Wil je er kamperen, logeren, congresseren? Geen probleem. Liever een carnavalswagen bouwen, de caravan stallen, een oude tractor opknappen of een kreupele koe laten revalideren? Voel je vrij! Plaats nodig om driehonderd paar loopschoenen op te stellen van triatleten die de Maasmarathon van Den Bosch naar Ravenstein zwemmen, fietsen en lopen? Zet ze daar maar neer jongens. Bedankt en houdoe.

Vuur

Een esthetisch verantwoorde brandvlek in de gevel van Atlas, een bedrijf dat onder andere kinderrolstoelen fabriceert. Een of andere gek stak een bedrijfsauto die hier geparkeerd stond in de fik. Tja, wat moet je anders op zaterdagavond. Best wel link om foto’s te maken van brandsporen in een dorp/stad waar een pyromaan actief lijkt te zijn. Voor je het weet verander je van fotograaf in verdachte. Want zeg nou zelf, wie ziet er iets moois in een brandvlek?

Mien

Mien is gestopt met roken. In de nacht van 13 op 14 juni blies ze haar laatste adem uit. Ze is 89 jaar oud geworden. Op 19 juni is ze in Uden gecremeerd. Nooit meer onderbroeken aan de waslijn op de hoek van de Bleek, nooit meer die opgestoken hand als je er langs fietste. Nooit meer een gezellig babbeltje over niks. Dat wordt wennen.

Ons Thuis

Het terras aan de Maasdijk bij café Ons Thuis (sterke naam: ‘zeg vrouw, we gaan nog even naar ons thuis’) moet het opnemen tegen dat van restaurant ‘t Veerhuis even verderop. Een lastige opgave. Een frisse spuitbeurt bij het krieken van de dag kan het verschil maken.

Kunst en Koeien

Bij windkracht drie of meer kun je wat beleven; het aluminium kunstwerk van Wanda Janota blijkt dan plots uit honderden zingende zagen te bestaan. En als de zon vol op de blikkerende platen schijnt, en de lichtflitsen alle kanten op schieten, zullen zelfs verkeersvliegers zich achter de oren krabben: WTF! Donderdag 5 juni opent de Kunstroute aan de Maas 2014. Het beeld van Wanda en partner Gertjan, een van de twaalf op de route, wordt gebouwd in de Maas-uiterwaard bij Demen. De koeien hebben geen idee wat ze te wachten staat.

Tobbedans

Wedstrijdreglement voor deelnemers aan de door de Jongerensoos Madhouse te organiseren activiteit Tobbedance Ravenstein 2014. Het evenement zal plaatsvinden op de stadsgracht van Ravenstein tegenover de Soos op zondag 25 mei 2014.

>
Het spel:

>
1/ De deelnemers zullen proberen met een zelfgemaakte tobbe, kist of krat, startend vanaf een vertrekpunt boven aan een helling, een wedstrijdtraject zo snel mogelijk glijdend en varend af te leggen.

>
2/ De start van de officiële tijdwaarneming wordt aangegeven door middel van een startschot en eindigt door middel van het met de hand luiden van de zich aan het einde van het wedstrijdtraject bevindende finishbel.

>
3/ Deze finishbel mag uitsluitend geluid worden vanuit het voertuig, en dus niet staande in het water. De bel wordt geluid door contact met een lichaamsdeel, het is verboden hier voor een hulpmiddel te gebruiken zoals en peddel, stok of ander voorwerp.

>
4/ Winnaar is dat team dat volgens de officiële tijdwaarneming het wedstrijdtraject het snelst aflegt.

>

Op hol

De stofwolk in de verte deed vermoeden dat de kudde schotse hooglanders op hol was geslagen, maar van dichtbij bleek het een colonne brave zielen op motoren, die het toegangsverbod tot natuurgebied Keent aan hun dikke laars lapten.

Vet

Davy Schriks gaat trouwen en zijn vrienden hebben hem een pak genaaid. Dat zal hem leren. In een tenue van tieten en vetrollen, en voorzien van een onbescheiden lading Bavaria nemen ze hem op deze eerste zaterdag van mei mee naar Tilburg. Lekker een dag dollen en paintballen om zijn vrijgezellenbestaan uit te luiden. Benieuwd hoe dat er vanavond uitziet als de laatste trein ze terugbrengt.

PSV

Michel houdt van vuilinis ophalen, van kermis en van Ajax. Dat kun je zien aan de vlag en de sticker op zijn auto. Voorzover ik weet is hij hier de enige die zo openlijk voor zijn voetbalvoorkeur durft uit te komen. Hoewel, na grondige inspectie van de stad zijn hier en daar ook tekenen van Feyenoord-liefde te vinden en natuurlijk is de NEC-aanhang aardig vertegenwoordigd. PSV-sporen zijn evenwel in de meerderheid. Kwestie van het Brabantse hemd dat hier nader is dan de Gelderse rok. Beide supportersgroepen houden zich opvallend stil dit jaar. Hoe zou dat toch komen?

Fluitekruid

Ze staan op het punt een van de oudste en bijzonderste plekken in Ravenstein te betreden: de kruitkelder uit 1521 onder café Ons Thuis, voorheen cafe ’t Pumpke. ‘Ze’ dat zijn de juf en de kinderen van groep 6 en groep 7 van basisschool De Boogaard. Vandaag maken ze, tenzij ze het geluk hebben in een huis in de binnenstad te wonen, waarschijnlijk voor het eerst kennis met de ondergrondse historie van de stad. Arnold van Zanten vertelt over de mergelsteen uit Limburg waar de kelder uit is opgetrokken en over de stalactieten aan het plafond. Mooi zo’n aanschouwelijke geschiedenisles. Zouden de kinderen ook weten wat fluitekruid is?

Sinds 1897

Behalve voor paracetamol en sigaren zijn Ravensteiners sinds 11 april ook voor wijn en trappist op de supermarkt aangewezen. Hannie Heessen (met bril) draaide vier maanden na drogisterij Den Ouden haar slijterij definitief op slot. Het Barbara Gilde bracht een laatste vendelgroet en harmonie OBK blies een vriendelijk deuntje. Of Hannie’s nieuwe webshop onze dorst kan lessen moeten we nog zien.

Knol

De eeuw dat ze van enig nut waren ligt ver achter ze; hun lompe design is ook niet van deze tijd, maar wat een verschraling van het Brabantse landschap zou het teweegbrengen als het Belgische Trekpaard uit het weiland verdween. Onverstoorbaar staan ze daar de klok rond knol te wezen, of de wind nu regen brengt of hagel, uit het oosten waait of uit het noorden het maakt ze geen biet uit. Ze zijn, en dat volstaat!

Meisjespiemel

Alleen de piemel op de muur herinnert er nog aan dat hier ooit de meisjes van de Mariaschool zaten. De school, die jarenlang leegstond, is gesloopt, en op de open plek zullen binnenkort 15 appartementen verrijzen. Voor de projectontwikkelaar zijn ding mag doen, mogen professionele opgravers van BAAC bv de grond laagje voor laagje wegscheppen. Zo legden ze eind maart de middeleeuwse muren van de voorburcht van het voormalige kasteel bloot, en de koepel van een gemetselde waterput van rond 1700. Nog een dag of tien mag het graven en peuteren doorgaan. Dan gaat alles op de schop en wordt het tijd voor een parkeergarage. Je zult zien dat die piemel het eeuwenoude spul glorieus overleeft.

Poort en paal

Foto's van een gebouwen zijn saai! Een truc die zo oud is als de fotografie zelf: wachten tot er iemand langsloopt. Het stel dat hier de Kasteelsepoort passeert, heeft met mij en mijn foto niets te maken. Ze lopen zo mijn beeld in. Ze kijken niet blij, lijken eerder op weg naar een begrafenis dan naar een bruiloft, maar ze brengen wel leven in het metselwerk. De Kasteelsepoort is het oudste gebouw van Ravenstein en dateert uit de vroegste periode van de stad, zeg maar dertien nogwat. Alle waarschuwingen over maximale doorrijhoogte en -breedte ten spijt is de poort jaar in jaar uit slachtoffer van aanrijdingen met voertuigen. Sinds vorig jaar is daar een punt achter gezet. Met een paal. Een bewegende.

_DSC4594

Jan Bakker woont hartje stad en ziet alles. Een zwarte koets in de Nieuwstraat, voortgetrokken door vier zwarte paarden, is ook voor hem geen dagelijkse kost. Hij belt me. Dat ik moet komen. Dat er iets te zien is wat ik niet eerder zag. Zijn tips zijn meestal goed. Ik aarzel niet en stap op de fiets. Jan heeft gelijk: ik zie een rouwstoet met vier zwarte paarden en een zwarte koets op weg naar de begraafplaats, maar wat Jan niet zag: Michiel Romeijn op de bok. Als dat maar goed afloopt.

Woonboerderij

In de zomer van 2012, zo'n slordige honderd Torpedofoto’s geleden, liet ik de boerderij uit Neerloon voor het eerst zien. Nou ja boerderij, wat er nog van over was. Tussen toen en nu hebben de schimmels, zwammen en andere, niet nader te definiëren onderkruipsels hun destructieve werk voortgezet. De boer die van zijn schuur een woonhuis wilde maken en daar geen toestemming voor kreeg, is al jaren dood. Vreemd dat het huis niet uit zijn lijden wordt verlost.

Lachgas

Het moet een dolle boel zijn geweest daar op de parkeerplaats aan de bosrand achter Herpen. Welgeteld zesenzeventig lege lachgaspatronen liggen verspreid op krap vijf vierkante meters. De kans dat die patronen gebruikt zijn om Jordi’s verjaardagstaart van slagroom te voorzien, is verwaarloosbaar klein.

winterweer

Januari 2014, het KNMI smijt kwistig met warmterecords. Met de hazelaar in bloei en de wilgenkatjes op openbarsten is het moeilijk voorstelbaar dat precies een jaar geleden het land koud was en schuilging onder een vuistdik pak sneeuw. Als er iets kan verkeren dan is het het weer wel: voor je het weet ligt het terras van de Keur morgen weer wit. Maar de kans dat we deze dubbele trompe-l’oeil ooit nog te zien krijgen is nihil.

Kloten

Zondagochtend, uurtje of elf. 800 meter verderop in het bos ligt een van hun fietsmaatjes te kermen. Al een half uur. In zo’n zelfde lelijke vestje als zij met opdruk van Gasterij De Pier. Onderuit gegaan op het fietspad. Waarschijnlijk een gebroken enkel. Pijn! In ieder geval de hele zondag naar de kloten. En misschien wel meer. De slagboom aan de bosrand van Herperduin, die het natuurgebied vrijwaart van auto’s, houdt ook ambulances tegen. Een hartaanval krijgen in dit bos valt te ontraden.

Baken

De Canadese populieren langs de oevers naderen hun houdbaarheidsdatum. Zeventig jaar lang hebben ze de Maas het aanzien van een gemoedelijk riviertje gegeven. Destijds dienden ze als baken voor de vrachtschepen, maar sinds binnenschippers op radar of gsm varen, hebben de bomen geen nut meer. Rijkswaterstaat wil van ze af en de exemplaren die het loodje leggen, worden, anders dan voorheen, niet meer vervangen. Telkens als er eentje is gesneuveld, leg ik hem vast. En op hun beurt leggen de jongens van Omroep Brabant mij dan weer vast. Ieder zijn meug.

Nooit meer bidden

Een torenvalk in een holle boom, dat is vreemd. Dat hij zich niet uit de voeten maakt, nog veel vreemder. De uiterwaarden van de Maas en de muisrijke dijktaluds waren jarenlang zijn favoriete jachtgebied, maar nu even niet. Hij houdt het voor gezien. Zijn tijd zit erop. Nog een minuut of twintig en dan lonken de eeuwige jachtvelden: muizen zover het oog reikt.

Schots en dood.

Er is deze winter genoeg te vreten voor de runderen van Taurus op de ruige graslanden van Keent. Desondanks gaat er af en toe eentje dood. Niks aan de hand, waar geleefd wordt, wordt gestorven. In afwachting van de destructor uit Son is de dode koe onder een stuk landbouwplastic gelegd aan de rand van het begrazingsgebied. In een vaal winterzonnetje, en geen wolf te bekennen.

carnavalsoptocht

Dat was lachen, toen de met hooibalen opgetuigde Volkswagen Golfdiesel vlak voor de kerk halt hield en de mannen hun laatste scheut afgedraaide olie op het gloeiendhete moterblok lieten druppelen. BOERENGOLF hadden ze hun carnavalswagen genoemd. De vette zwarte rook die het vehicel uitbraakte, verspreidde een stank die tot as-woensdag in de straten hing. Eens zien hoe de mannen uit de Koolwijk hun lompheid van vorig jaar gaan overtreffen. Iets met stront wellicht?

Rodeo

Het eerste zware werk zit erop deze vroege zaterdagochtend in mei. Alle Schotse, Spaanse en Italiaanse runderen en kalveren die natuurontwikkelingsgebied Keent begrazen zijn bijeengedreven in een kraal. Een kwartiertje mogen de mannen uitblazen van het rennen en dan kan het echte werk beginnen. Twee keer per jaar wordt de hele kudde van Stichting Taurus grondig gecontroleerd. Dat kost een hele dag. Een aantal dieren wordt verplaatst naar andere terreinen en sommige gaan naar het slachthuis. Keent is wat je noemt een hotspot van biodiversiteit voor runderen. Door kruising van de verschillende rassen streeft de stichting naar een soort van Europees oerrund. Ga eens kijken daar in Keent. Gun die beesten ook wat.

Kilometers

Zodra de lente is gearriveerd is de zomer aanstaande. En als de zomer eraan komt, is de vierdaagse van Nijmegen ook niet ver meer. Wie van plan is de vierdaagse te lopen, gaat nu alvast kilometers maken. Dat schijnt nodig te zijn. Dagelijks zie je ze in mei en juni langs trekken over de Maasdijk. Van hier naar daar en soms terug om straks in Nijmegen te schitteren.

hut

Eigenhandig een hut maken in het bos, iets leukers is amper denkbaar voor een kind. Voor zover ik me herinner bouwden ik en mijn speelkameraden de hele vakantie door. We hadden niks anders te doen. We hielden niet van water (tja, Zeeuwen), meisjes waren stom en van de Efteling hadden onze ouders nooit gehoord. Vroeg in de ochtend trokken we naar de bossen rond woonplaats Overslag en maakten daar hutten met alles wat maar kon dienen als bouwmateriaal. Enige gereedschap een zakmes. We dronken thee uit flessen, aten boterhammen met bruine suiker en kwamen tegen het avondeten terug. Moe, vuil en vol schrammen. Sinds een paar jaar duiken er weer hutten op in de bossen. Dit prachtexemplaar in Herperduin deed mijn hart sneller kloppen.

AVL

De koldergalerij van herberg De Keurvorst bestaat 22 jaar. Dat moet gevierd. Han van den Berg, de kastelein, regelt een bus en transporteert dertig Ravensteinse creatievelingen naar Atelier van Lieshout in Rotterdam. Samen op de koffie bij oud-stadsgenoot Joep van Lieshout, maar dan zonder Joep want die zit in Venetie en ook zonder koffie. Wel met Rookje. Die neemt Joep’s honeurs waar en legt het gezelschap, dat bestaat is uit schilders, hakkers, tekenaars, lassers, prutsers, dichters, schrijvers, potsemakers en een cafébaas dus, uit hoe Atelier Van Lieshout in Rotterdam werkt. Dank je wel Rookje. Op naar het bier en de oesters van hotel New York waar de kroketten aan de kleine kant zijn.

Forza

Op 2 mei 2013 is aan het leven van Mees Strik abrupt een einde gekomen. De zeldzame neurologische aandoening die luistert naar de naam syndroom van Leigh is hem na zes jaar fataal geworden. Na een ingetogen crematieplechtigheid is het korte maar heftige bestaan van de zoon van Tess en Hans uitbundig gevierd in De Keurvost. Ook zonder Mees gaan de doordouwers van ForzaForMees, die ik hier eerder dit jaar zwoegend liet zien, in september tegen die Franse bergen op fietsen om geld te vergaren voor meer onderzoek naar de energiestofwisselingsziektes. Chapeau!

Bram

Zijn vrouw Thera denkt dat hij vandaag struikboontjes plant en het onkruid tussen de aardappelen wiedt, maar Bram vindt lezen leuker dan tuinieren. Over het boek Oorlog en Vrede van Tolstoj deed hij vorig jaar zeker zes maanden. Dit jaar leest hij Bij Nader Inzien van J.J. Voskuil. Niemand die hem hier stoort. Behalve ik dan en de vogels.

Fest

60.000 man laat zich zaterdag 22 juni in de Goffert zeiknat regenen om Bruce Springsteen met zijn E-streetband aan het werk te zien. Het hadden er gemakkelijk 61.000 kunnen zijn als niet op dezelfde avond Navarone, The Big Shakedown en Polo’n Heze in de Maasuiterwaarden in Ravenstein de festivaltent hadden platgespeeld. Het tweedaagse muziekfestival dat luistert naar de lelijke naam RaafFESTein trekt met zijn ‘voor elk wat wils’- programmering vooral op zondag veel jonge gezinnen. Terwijl de bands het podium ombouwen danst Lotte Danst zodat niemand zich hoeft te vervelen.

strangefruit

‘s Avonds na een dag werken even naar de tuin om de stress, de droogte en het onkruid te lijf te gaan. En dan hoor je voorover gebogen tussen de bloemkolen inenen een geluid dat je niet goed kunt thuis brengen. Er hangt iets in de lucht! Bijen! Veel bijen. Te veel bijen. Dan pas zie je de levende tros in je pruimenboom hangen. Een slordige 20.000 bijen die er samen met een kilootje honing en een koningin opuit zijn getrokken om buiten de bijenkas van buurman Jan een nieuw bestaan op te bouwen. Maar dan kennen ze Jan nog niet!

Golf

Een golfbaan heeft Ravenstein niet, wel een golfkampioenschap. Ruim veertig man, waaronder enkele vrouwen, meldde zich vrijdag 28 juni op de verleidelijk glooiende baan van Groesbeek om er het derde Open Ravensteins Golfkampioenschap te bevechten. Guido, Gerard en Leon zijn op weg naar de green van hole 3. Het water waar ze langs lopen, hebben ze blijkbaar weten te ontwijken, vandaar die blije gezichten.

Kanon

Op weg naar mijn moestuin moet ik langs het kanon aan het Kasteelbolwerk. De loop van het potsierlijke wapentuig is gericht op Gelderland aan de overzijde van de Maas. Daar kwam destijds het gevaar vandaan. Die uit Gelre waren geen lieverdjes, en ook anno nu zijn Noord Brabant en Gelderland werelden van verschil. Ik heb er lang niet altijd zin in of tijd voor, maar vrijwel dagelijks zijn er op deze plek foto’s te maken van taferelen als dit. Hier bij het kanon worden hamstrings opgerekt, contacten gelegd, tacktieken besproken en deals beklonken. Er wordt gepicnict, gerust, gevreeën, uiteengezet, gefotografeerd en gemijmerd. Welbeschouwd een baken van vrede zo’n kanon.

Jager

William Boeijen staat hier al ruim een uur voor de kat zijn viool. Met zijn geweer en met zijn hond. De naam mag er gerust bij in de krant, zegt hij, terwijl ik foto’s van hem maak in zijn camouflagetent. Hij staat verdekt opgesteld aan de slootkant van de Beemdenweg waar hij de wacht houdt bij een tarwe-akker. Het graan is oogstrijp, en duiven zijn dol op rijpe tarwe. De boer die hem inhuurde ook. William moet de duiven, houtduiven en verwilderde postduiven doodschieten. Maar vandaag hebben die krengen daar helemaal geen zin in.

Mike2LR

‘Ik ga hier pas weg als ik een twintig-ponder op de kant heb en geen dag eerder!’ Ferme taal uit de mond van Ravensteiner Mike Gruythuyzen op de dag dat hij zijn bivak opslaat aan de gracht bij het Leerlooijershuis. Het is dan maandag 22 juli. Vandaag, 2 augustus, zit hij nog altijd op die zelfde vierkante meter, met zijn hengels en zijn tent. Overdag een uurtje slapen, naar de fysiotherapeut en onder de douche, daarna eindeloos wachten op die beet. Over aandacht niet te klagen. TV-Omroep Walraven, huis-aan-huisblad Arena, Brabants Dagblad en een visblad kwamen langs. Vrienden lopen af en aan. Sinds enkele dagen wordt Mike, bijgenaamd De Knik, gesponsord door Pro Line, een grootgrutter in vissportspul. En de twintig-ponder? In de nacht van 29 juli was het bijna raak. Een spiegelkarper kon de verleiding niet weerstaan en pakte het aas. Een joekel! Helaas, op de weegschaal 700 gram te licht. Tja, een man een man, een woord een woord. Doorgaan dus! Zo is Mike.

Sungrooves

Natuurlijk heb ik geaarzeld. Deze foto is wellicht te verleidelijk. Als naar aanleiding van publicatie op Torpedo duizenden jonge wilden uit alle hoeken van het land plots op het idee komen op 24 augustus een feestje te moeten bouwen in Ravenstein, zijn de rapen gaar. Zo groot is dat park bij ‘t Kempke niet. Zo veel volk kan het jaarlijkse SunGrooves niet bergen. Dus blijf thuis. Kom niet! Met de verwachte 600 Ravensteiners en ex-Ravensteiners uit Nijmegen, Utrecht, Tilburg en Amsterdam wordt het al druk genoeg. Eigen volk eerst.

Hommels

De fruitkweker met de kersenboomgaard koopt jaarlijks een hommelvolk om zijn kersenbloesem te bestuiven vertelde hij. Ze doen het beter dan bijen. Op mijn vraag waar die beestjes blijven als hun belangrijke werk erop zit, weet hij het antwoord niet. Ik wel: in mijn tuin. Sinds een maand is het dringen geblazen in de bloemen van de artisjokken. Die zitten van de ochtend tot de avond vol. Prima kersenjaar!

Geintje

Wasgoed in de wei? Nee! Het is een van de 14 kunstwerken die van juni tot oktober de Maasoevers nog aantrekkelijker moeten maken dan ze van zichzelf al zijn. Deze hier kreeg de naam ‘Op De Bleek’ en is opgebouwd uit veertig witte kledingstukken die door drie kunstenaars met gevoel neergevlijd zijn op een carré in het gras. Ha gelukkig, ze bestaan nog, vandalen met humor, was mijn eerste gedachte toen ik op een ochtend zag dat het kunstwerk de vorm van een vraagteken had aangenomen. Blijkt de ingreep toch een initiatief van de kunstenaars zelf. Jammer.

Design

Met die lijpe ogen en dat zwarte lijntje om de oren is een hond van het merk Husky een fraai vormgegeven dier. Maar met zo’n kraag om, zoals Mika hier bij de gracht met baasje C, is het helemaal een onweerstaanbaar exotisch design. Nooit meer afdoen zeg ik, en wellicht ook alle andere honden ermee uitrusten.

Kevelaer

Volgend jaar gaan ze voor de 125ste keer en dan ga ik met ze mee. Althans, dat nam ik me een jaar geleden voor. Ik wilde het wel eens met eigen ogen zien en meemaken, want het schijnt een gezellige bende te zijn zo’n Mariabedevaart naar Kevelaer. Met zijn allen in de bus met je eigen Mariabeeld en draagbaar naar Duitsland. Beetje dollen, beetje bidden, bisschopje erbij, processie lopen met een kaars, nog een gebedje prevelen voor alle zekerheid en dan een broodje en een heerlijke fles Paulaner en dan met de bus terug. Helaas, niemand die me vorige week waarschuwde dat het zover was. Cis Brands niet en Emmy Kocken evenmin. Volgend jaar gaan ze voor de 126ste keer en ik ga weer mee.

De Vloek

Hoeveel mensen in september 2010 kwamen kijken naar het theaterstuk De Vloek van Ravenstein is op het oneindige internet niet terug te vinden. Het waren er veel. In ieder geval genoeg om nu in 2013 opnieuw zo’n megaproductie met amateurs en profs op poten te zetten. De kater die ik over heb gehouden aan mijn fotoboek over De Vloek is nog springlevend. Elsa van Brabant moet het zonder mij stellen. Met pijn in het hart, dat wel.

Bella

Nee we hebben hier niet van doen met een exemplaar van Rattus Norvegicus en nog minder met eentje van de soort Rattus Rattus. Bella is, of beter gezegd was, een heuse Meriones Unguiculatus ook wel Mongoolse renmuis of gerbil genoemd. Baasje Nora, die ik bij de Maasdijk aantref met haar rat in een bakje terwijl haar moeder een gat in de grond probeert te maken, heeft gehuild toen het hartje van Bella ermee ophield. Ze kreeg het diertje precies een jaar geleden toen ze twaalf werd. Best verdrietig wel.

Ballet

Je ziet het vaker op parkeerterreinen van grote transportbedrijven. Op zaterdagochtend staan daar plotseling alle vrachtauto’s strak in het gelid. Een wonder! Vijfentwintig of meer van die fris gewassen snelwegmonsters op de centimeter nauwkeurig in een rij naast elkaar. Dat moet manuren hebben gekost. En zweet. Op wie moet dat indruk maken? Verwachten die vervoerders dat de argeloze passant, diep geroerd door zo veel schoonheid, maandag de telefoon grijpt om ook een transportje te regelen? De grondboeren met hun graafmachines in Keent kunnen er ook wat van. WTF?

Huwelijk

Stiletto’s en kasseien vormen geen gelukkig huwelijk. Dat weten alle meiden en jonge vrouwen uit het dorp. Kwestie van ervaring. Alleen dames van buiten die hier komen voor een feest, en niet weten hoe het is gesteld met de vijandigheid van de bestrating, wagen zich op hoge hakken. Erg? Mwah. Er valt mee te leven. Het is hooguit jammer. Anders is het voor wie door het noodlot wordt getroffen en de macht over zijn of haar benen verliest. Die doet er goed aan de stad voorgoed te verlaten. Anno 2013 is dat eigenlijk een schande. Rolstoelen en kasseien vormen een allesbehalve gelukkig huwelijk.

Zubr

Een vliegende kraai vangt altijd wat was een geliefd gezegde van mijn oude heer. Tijdens een fietstocht naar nergens, zie ik in de bossages op het talud van de A50 een witte voetbal die geen voetbal blijkt. Het is een reuzenboleet, een lekkernij voor vegetariërs mits er wat aan de smaak wordt gedaan. Ik daal het talud af, kniel neer bij de witte bal, en ontdek dan dat de helling bezaaid ligt met lege bierblikjes. In aantal wint Bavaria het met gemak van Heineken. Maar er blijkt een nieuwkomer op de biermarkt: Zubr. Het is een populair Pools biermerk uit Bialystock in het oosten van Polen. Zubr is Pools voor Wisent, ook wel Europese bizon genoemd. Alleen in de wouden van Bialystock leeft hij nog in het wild, die wisent. Zubr bier is zoet ‘met een vleugje caramel’, bevat 6% alcohol en is goedkoop. Klinkt goed. Benieuwd hoe het talud er over een jaar bijligt.

Haas

Het is al weer een poos geleden dat ik hem aantrof op het asfalt in de polder van Neerlangel. Zo te zien had hij dagen in de regen gelegen, in ieder geval zag hij er niet erg levenslustig uit. In aanraking gekomen met een autobumper? Veel kans, maar een overdosis lood hoort zeker ook tot de mogelijkheden. Ik moest aan deze foto denken toen vorige week een fazant zich luid KU-ut KU-ut KU-ut roepend uit de voeten maakte voor een jager. Op zijn vlucht scheerde het beest in paniek rakelings langs de voorruit van mijn auto. 15 oktober is het jachtseizoen weer geopend. Haas, fazant, houtduif en wilde eend zijn tot januari vogelvrij en letten de komende maanden niet goed op in het verkeer. U zij gewaarschuwd!

Herfst

Zodra de aandacht verslapt, verandert zo’n keurige moestuin in een ondoordringbare jungle. Dat duurt hooguit twee weken. Alle mooie voornemens van de tuinder ten spijt dat hij het dit jaar zo ver niet zou laten komen, heeft de metamorfose zich in oktober toch weer voltrokken. Herfst wordt dat ook wel genoemd. Geen zin meer in sla, vroeg donker, alles nat en kil, en na het werk liever DWDD kijken dan onkruid te lijf gaan. In maart beginnen we weer van voren af aan.

BMW

Ooit hoorde BMW bij Ravenstein zoals Daf bij Eindhoven. Niet dat hier ooit auto’s werden gefabriceerd, maar de Nederlandse importeur van het Duitse automerk zat jarenlang op een industrieterrein aan het spoor. De dagelijkse file van dubbeldekstrailers vol nieuwe auto’s bij de poort zag er bijzonder uit, en zo ver het oog reikte, stond de asfaltvlakte vol verse wagens. Zo van de fabriek. Toen BMW uit zijn jas groeide en vertrok, kwam na jaren leegstand Pelikaan in het bedrijfspand en later Henkel – die van de Prittstiften. Sinds een jaar of tien zit kartonagebedrijf Zwaans erin. Het parkeerterrein is verhuurd aan een handelaar in tweedehands vrachtauto’s. Waaronder Volvo’s. Met borsten. Uit Zweden.

Ali&Theo

Gedaan met paracetamol halen bij Theo en Alie. Na 54 jaar houden ze het voor gezien. Op 31 december 2013 trekken ze de deur van hun drogisterij aan de Marktstraat definitief dicht. Meer dan jammer voor de stad, die weer wat minder stad wordt. Waar haal je nu zo snel een welriekend cadeautje voor de verjaardag van je schoonmoeder, en waar koop je een zaterdagse Trouw of NRC tegen de regen en waar moet de verstokte rookster heen voor haar pakje Caballero zonder filter? Het wordt lastig, maar gelijk hebben ze die twee. Samen zijn ze 149 jaar oud en Theo is 75. Hoogste tijd om nog wat te spelen.

Kelder

Het kelderproject van fotografenduo Audenaerd-Aghina vordert gestaag. Met de laatst gemaakte foto van Annechien’s kelder aan de Walstraat staat de teller sinds 23 november 2013 op vierenveertig. Nog veertig te gaan voor het fotoboek over ondergronds Ravenstein naar de drukker kan. De zoektocht naar geld om het project te bekostigen kan beginnen. Met 50.000 euro moeten we een heel eind komen. Heeft u geld te veel? Voel u vrij! Sterfplannen? Schroom niet ons in uw testament op te nemen.

Tanden

De slangenden of apenboom, Araucaria Araucana voor intimi, is een conifeer die in het wild leeft in Chili en Argentinië. Dit gedomestiseerde exemplaar langs de Dorpenweg in Deursen is ongeveer 25 jaar oud. Met gevaar voor eigen leven hangt de 70 jarige Bert Theunisse, in zijn werkzame leven bouwkundige, 720 lampjes in zijn boom en dan is het ineens een kerstboom. Het aantal wondjes op zijn handen blijft beperkt tot vijf, wat gezien de talloze vlijmscherpe tanden waarmee de boom zich tegen indringers beschermt een godswonder mag heten.

Al Cane

Half november is de BMW van MJ van Mourik gestolen, en bij groentejuwelier Donato is de achterdeur geforceerd en geld weggehaald: het inbrekersgilde maakt overuren. Het is dat ik geen lid van die club ben, maar eerlijk gezegd maakt zo’n plakkaat op een boom aan de rand van de tuin wel nieuwsgierig: wat zou hier in godsnaam te halen zijn dat de bewoners er zo’n nare doberman pincher en een gun voor hebben aangeschaft.

Koorzang

Behalve een bedrijf in startmotoren in Spijkenisse, een sportvereniging in Assen en een stichting in Nijkerk is 'Cordaad' een gemengd koor in Ravenstein. Ze zingen Gregoriaanse stukken maar ook Nederlandse, Duitse en Engelse liederen. Meestal doen ze het in de St. Luciakerk waar ze twee keer per week repeteren. Sinds 1976. En alles uit liefde voor de kerk en voor het zingen.

dood vogeltje2

Lente is mooi. Meisjes ontbloten de kuiten, vreemde vogels doen hun opgewonden liedjes, in de bermen bloeien de kruiden. Maagdenpalm, paardenbloem, speenkruid, ereprijs en hondsdraf grijpen hun kans, want over twee weken zal het opdringerige fluitenkruid zijn opwachting maken, en dan kunnen ze het wel vergeten. Lente is lelijk. Op de grachten vergrijpen eenden zich aan eenden en ganzen aan ganzen, het asfalt ligt wekenlang bezaaid met natte resten van padden, en de eerste vogellijkjes met hun onontwikkelde slagpennen trekken mijn aandacht. Net orgelpijpen.

Voyeur

Bij de kok kijk je niet in de keuken, bij de kastelein niet in de kelder. Als ik tegen Han van den Berg, uitbater van café De Keurvorst, zeg dat ik álle Ravensteinse kelders ga vastleggen, zit er voor hem niets anders op dan me de weg naar beneden te wijzen. Onderaan de trap sta ik toch een tikkeltje bedeesd en niet op mijn gemak. Ik voel me een voyeur, hier onder dit eeuwenoude gewelf waar de vitale organen van het café opeengepakt staan. De koelinstallatie zoemt zacht, condenswater druppelt in een emmer, een pomp slaat aan en links en rechts borrelt bier omhoog door plastic slangen. Boven, hangend aan de bar, heb je geen flauw benul.

Vrouwenvoetbal

Sexy kun je ze niet noemen, die oversized voetbalshirts om de jonge lijven van de dames van VV Ravenstein, maar dat is niet de reden waarom deze foto geweerd wordt uit het jubileumboek dat begin juni verschijnt als de club 75 jaar bestaat. De meiden spelen deze middag de sterren van de hemel en maken de tegenstander uit Boxmeer in met 3-0, maar helaas, ze spelen noodgedwongen in het blauwe reservetenue en niet in de clubkleuren geel en zwart. Ze kunnen vandaag scoren wat ze willen, ze kunnen jubelen tot ze groen zien, die blauwe shirts komen het boek niet in!

Voetbaltafeltennis

Toen ze het even helemaal hadden gehad met het ordinaire potje voetbal vonden deze jonge stadsbewoners vorige zomer het tafeltennistafelkopspel uit. Een balspel voor vier. Aan weerszijden van de tafel staan twee spelers die totaal geconcentreerd en bij toerbeurt de bal over het net koppen. Aan de andere kant van het net dat geen net is, meer een muurtje, stuitert de bal omhoog en wordt daar, als het goed is, door een van de tegenspelers weer op de kop genomen. Chapeau! Maar dat was dus 2011. Hoogste tijd nu voor iets nieuws: het tafeltennistafelvoetbalspel. En dan nog durven zeggen dat die gastjes van tegenwoordig niet vindingrijk zijn.

Cuijksen

Cuijck, in dit deel van het land net zo beroemd om zijn zwarte markt als Beverwijk in dat andere deel van het land, ligt 27 kilometer ofwel 23 minuten rijden van Ravenstein vandaan en is niet mooi. Maar wel lelijk. Zo lelijk zelfs dat de groep foto-amateurs die in Cuijck een cursus digitale fotografie volgt ('haal meer uit uw digitale camera'), helemaal hierheen komt om te jagen op mooie plaatjes. Twee uur lang. Op zaterdagochtend. En dan weer terug naar Cuijck. Gelukkig.

NHkerk 2

Wie zei daar dat er geen reet te doen is in Ravenstein? Let je even niet op blijkt er weer een opening van een tentoonstelling. De vele exposities van schilders, pottenbakkers en beeldhouwers trekken doorgaans niet veel volk, maar hang in de NH kerk of de trouwzaal een muur vol foto’s en de tent loopt vol. Op 5 mei is het weer zover. Wie de deur uit wil en de buik vol heeft van bevrijdingsfestivallen, kome om 16.00 uur naar het Raadhuis, hartje stad, waar on-Ravensteins foto’s van dertien Ravensteinse fotografen hangen. Biertje erbij. Niks mis mee.

Koe

De evolutie heeft mooie resultaten opgeleverd, maar het duurt nog een eeuwigheid voor de bouw van hollandse koeien geschikt is om flanken van rivierdijken te begrazen. Daarom wordt het gras op onze dijken veelal kort gehouden door boeren op tractoren of door schapen. Deze koe uit Neerlangel doet een poging het talud te belopen, maar ja, het is er dan ook een zonder kop.

Dorpskermis

Het zou me niets verbazen als alle Ravensteinse kinderen op de vraag naar de betekenis van Hemelvaartsdag ‘kermis’ antwoorden. Ze weten niet beter. Hemelvaart is feest. Gezellige bende op de Bleek met een draaimolen, een autoscooter, een gokkraam, een suikerspin, een snoep-en oliebollentent, een schietkraam en iets ‘spectaculairs’ met rook. En een danstent natuurlijk. Dit jaar met de Scooter Experience en dj Paul. Dat wordt vollebak.

TaurOs

Mix de genen van een kudde Schotse Hooglanders met die van een handvol Spaanse Pajuna’s en een kwartet Italiaanse Maremmana’s, en zie, het oorspronkelijke oerrund is weer een stap dichterbij. Althans, dat is het doel van Stichting Taurus, eigenaar van de kudde die natuurgebied De Oude Maasarm in Keent begraast. De stichting heeft een meerjarig fokprogramma opgezet met enkele oude, zeldzame runderrassen die nog veel gemeen hebben met het Europese oerrund. Uit dna-onderzoek blijkt dat de Pajunakoeien die hier twee weken geleden werden losgelaten - de zwarte stier rechts in beeld is er eentje - veel oerrund in zich hebben. We zullen zien. Maakt overigens niet uit hoe het fokken uitpakt, wat mij betreft zijn deze beesten ongemixt al oer genoeg en prachtig. Keent ook.

Peuters

Als alle andere steden heeft Ravenstein alleenstaande moeders en tweeverdieners wier kinderen buiten schooltijd moeten worden opgevangen tot paps of mams thuis is. Sinds een jaar of tien is er een dagopvang in de stad gehuisvest, maar veel langer al zijn hier drie peuterspeelzalen waar het jongste volkje de eerste beginselen van samenleven wordt bijgebracht. In Ravenstein Het Kemphaantje, in Herpen het Herriekuiltje, in Deursen/Dennenburg Olleke Bolleke. Twee keer per jaar kun je de kleine flierefluitertjes van Het Kemphaantje hand in hand en begeleid door twee peuterjuffen en soms een stagiaire aantreffen in het centrum: voor een bezoek aan de bibliotheek of voor een lesje verkeer. Best wel eng voor de stagiaire.

PietKuijpers

De Johan van Willigenstraat is de eerste die van kleur verschiet zodra een EK of WK in zicht komt. Als destijds bij het ontwerp van de nieuwe woonwijk niet was besloten de voordeur van het huis op de hoek waar Piet Kuijpers woont aan de Doolhofzijde te plaatsen zou nu ook de gevel van zijn huis een oranje tooi dragen. Daar kan Piet niet mee zitten. Bij het schoffelen in zijn bloementuin trekt hij gewoon zijn Hollandse jasje aan. Doet hij toch een beetje mee.

Baxenbosbattle

De man die zijn papieren lijkt te koesteren, zit op een paaltje. Wel zo makkelijk, want hij moet vandaag vooral veel tijd doden. Hij is belast met het toezicht op de modderbaan, een van de vele hindernissen, en wacht op de volgende ploeg die zich meldt voor dit onderdeel van de zevenkamp. Hij moet erop toezien dat alle deelnemers de baan tot het eind toe kruipend onder het net afleggen en dan rechtsaf gaan. Een hele verantwoordelijkheid op deze Baxenbosbattle in Huisseling. Zaterdag 11 augustus 2012 gaat het weer gebeuren. Voor de tiende keer al weer.

1770

Bart Brentjens, tienvoudig Nederlands kampioen mountainbike en goed voor olympisch goud in Atlanta 1996, kocht de boerderij aan het Daalderstraatje in Huisseling twee jaar geleden van Herman van Aar die er zeventig jaar woonde. De schuur, een gemeentemonument, is gebouwd in 1770. Het bijhorende woonhuis, een rijks monument, is nog enkele eeuwen ouder. Op 27 juli 2012 zijn de betonvloeren gestort en kan het opbouwen van de muren beginnen. De originele gebinten en balken worden verstevigd en het dak krijgt een rieten dek. Bart gaat er zijn kantoor onderbrengen en wellicht een bed & breakfast. Om een centje bij te verdienen, lacht Herman.

Kraaien

Als het goed en wel donker is, in juli zo tegen tienen, worden ze nerveus en gaan ze op de dool. Je hoort ze eerder dan dat je ze ziet. Luid kraaiend en krassend van de molenwieken in het centrum, naar de groep witte abeelen (foto) bij de snelweg en dan weer verder naar de grote peppels bij de Maas. En weer terug. Geen mens weet wat er in ze omgaat en waarom het ze kennelijk zoveel moeite kost een geschikte plek te vinden om de nacht door te brengen. Wie heeft de leiding? Is er een grote zwarte beslisser of is het een kwestie van meeste stemmen gelden? Zijn het de roeken of de kauwen die de dienst uitmaken, of hebben de kraaien het voor het zeggen. We gaan het nooit weten.

Mien

Sjaak is nu een half jaar dood, zijn vrouw Mien van 84 voorlopig niet. Ze maakt het goed en ze praat nog altijd graag. Haar accent is allesbehalve Brabants. Plat Nijmeegs zo op het eerste gehoor, maar nee jongen, ze komt uut Ubbergen. Ze kan nog alles zelf. Eten koken, schoonmaken, tuinieren, wassen en sigaretten draaien. Nee, Mien krijg je het huus nie uut. Zelfs voor het schilderen van de keukenmuren draait ze haar hand niet om. 'Je het heel geen vent nodig, behalve voor die ene keer in bed dan,' lacht ze stout. 'Wil je dat ik mien tanden in doe veur de foto?'

Maas

Waar zijn de deken en de rieten mand gebleven? En de romantiek van het behelpen? Okay, een wit rokje blijft langer wit, je krijgt geen mieren in je onderbroek en de fles chablis valt niet voortdurend om, maar dan heb je het wel zo’n beetje gehad met de voordelen van een prefab picknickplaats. Tot vier weken geleden zag ik hier geen hond, dat kan aan het weer hebben gelegen, nu de zomer alsnog de kop op heeft gestoken strijken vriendengroepjes, families en jonge stellen dagelijks neer op het nieuwe betonvloertje op amper honderd meter afstand van de jachthaven aan de Maas. Maar om op deze kille plek de vriendschap te vieren of iemand het hof te maken, mij niet gezien. Tenzij er gratis wifi komt.

Sun Grooves Ravenstein

Dance is in. Ook in Ravenstein. Ze trekken naar DanceValley, naar Emporium, naar A state of Trance in Den Bosch, iets illegaals in Eindhoven, Sensation White in de Arena in Amsterdam, naar Duitsland en zelfs op de mega tekno parties in Tsjechië ontbreken ze niet. Als ergens iets luidruchtigs te feesten valt, zijn ‘onze’ jongens en meiden erbij. Een eigen jaarlijks terugkerend dansfeestje kon niet uitblijven. Op 2 september wordt voor de vijfde keer het Sungroove festival aan de gracht gehouden. Ze komen er allemaal voor naar huis.

Notenmeppersverschrikker

Is het Maria of is het een ander uit de familie? Ik ben niet goed thuis in die materie. Zeker weten dat het niet Lady Gaga is en evenmin Madonna of PJ Harvey. Wat zouden die ook moeten in deze boomholte aan de Maasdijk? Half september zullen zoals elk jaar hele Turkse families hierheen komen om noten te meppen. Lang voor de vele tientallen notenbomen hun gratis vruchten vanzelf loslaten omdat de herfst dat nu eenmaal van ze gewend is, worden ze eruit geranseld met lange stokken, stalen kabels en ander werktuig. Dat is geen fijn gezicht. Het kost mij moeite om me niet te ergeren aan dit natuurgeweld. Zou een van de aanwonenden het Mariabeeld in het vroege voorjaar als afschrikmiddel in de boomholte hebben geplaatst?

Rommelmarkt

Om vijf uur ’s ochtends is er geen houden meer aan. De slapers verlaten hun auto’s, plassen een plas in de struiken, drinken oude koffie uit een thermos en stallen slaapdronken en met stijve ledematen hun koopwaar uit. De bewoners uit de buurt slaan op deze dag de zondagochtendwip over en brengen rap hun zorgvuldig opgespaarde afdankertjes naar de kraam buiten aan de straat. Tegen zessen, lang voor alles is uitgepakt, spieden scharrelaars en patjepeeërs schichtig in het donker de kramen af om de krenten uit de pap te vissen. Duizenden kooplustigen zullen later die dag volgen. Zo gaat dat ieder jaar op de eerste zondag in september langs de grachten aan de Doolhof en de Contre Escarpe.

Trammelant

Eigenlijk had regisseur en duizendpoot Willemke daar boven moeten staan als zangeres, maar het noodlot brak een van haar vijf middenvoetbeentjes. Oudgediende Joop van minstens 70 moest de voorstelling redden. Met blote schouders en pijp. Joop als de kale zangeres in het gelijknamige stuk van Eugene Ionesco, wie had dat ooit gedacht. Al dertig jaar lang sluit straattheatergroep Trammelant haar zomerse trektocht door het land van Maas en Waal in september af met een voorstelling bij de Keurvorst. Veel bier na afloop, en bitterballen toe. Van Han.

Varkensverleden

In 1997 sloeg de varkenspest in Brabant hard toe. Ook hier aan de Nieuwe Erfsestraat. De vele honderden zeugen, beren en biggen in de varkensschuren werden geëlectrocuteerd en afgevoerd. Zoiets wil je hooguit één keer in je boerenleven meemaken, dus plande de boer een nieuwe toekomst in Canada. Canada dacht daar anders over. De boer bleef hier en verkocht alles aan zijn enige buurman N.V. Nederlandse Gasunie. Hoe minder buren hoe beter is het motto van de grootste gasboer van het land. Op twee schuren na zijn alle gebouwen met de grond gelijk gemaakt. Ook het woonhuis. Van een gezinsbedrijf met toekomst rest niets meer dan een puinhoop met een verleden. Weerspiegeld in een oude gierkelder. Volgend jaar groeit hier mais. Over nog eens 10 jaar kan niemand zich het bestaan van dit varkensbedrijf herinneren.

Bruid?

Vreemd, zo’n bruidsjurk zonder bruid op een verlaten parkeerplaats aan de rand van natuurgebied Herperduin. Wat heeft dit te betekenen? Eerst behoedzaam een foto maken, dan voorzichtig optillen en ruiken. Geen bloedsporen, geen lijk wel de penetrante geur van paard. Mijn fantasie dreigt met me op de loop te gaan.

Herfst

Op het moment dat hij me ziet aanleggen, springt hij in de vechthouding en ik schiet. Heel even waant hij zich een strijder van het Syrische bevrijdingsleger, maar nee, hij bevindt zich niet in de straten van Aleppo, hij staat gewoon op de dijk net over het spoor. In zijn hand geen AK47 of ander dodelijk wapentuig, maar een oerhollandse bladblazer. Geen kruitdampen achter hem noch traangasnevel, maar de eerste mistflarden over de lage weilanden. De herfst komt er aan.

Versmarkt

De dag dat Henk Schamp en vriendin Dorien het pand op Marktstraat 38 leeg opleveren, maak ik een foto. Na jaren sappelen legt de Versmarkt van kleingrutter Henk het af tegen grootgrutter C1000. Spijtig. Zo’n kruidenier in het centrum is behalve gezellig vooral handig voor al die ‘vergeten boodschappen’. Na Schamp, die er van 1966 tot 1993 zijn nering had, volgen andere uitbaters. Een Chinees en nog een Chinees, en na jaren leegstand een fietsenzaak. In 2007 meldt zich een nieuwe groentenboer. Uit Wijchen nog wel. Desondanks iedereen blij, want uit een fietsenzaak kun je niet eten. Donato’s, door de een vanwege zijn assortiment door de ander om zijn hoge prijzen de groentenjuwelier genoemd, maakt Ravenstein meer stad. Donato’s is grote klasse. Binnenkort verhuist hij naar iets groters om de hoek. Spannende tijden breken weer aan voor Marktstraat 38. Wordt het een schoenenzaak, een coffeeshop, een afhaal-Thai of een bordeel? Henk?

Luciakerk

Niet vreemd dat bezoekers van de Lucia-kerk, reguliere en toevallige, denken dat de steiger daar staat om de schilderingen in de koepel te restaureren. De vale gouaches uit 1935 verdienen een grote beurt, dat ziet een leek, maar de stellage in het midden van de kerk is opgetrokken om het houtwerk van de ramen in het torentje boven de koepel te vervangen. De bijbelse taferelen zullen moeten wachten op betere tijden. Direct na het schilderen zijn ze geconserveerd met kaarsvet. De kaarsstompen uit de kerk en het klooster werden gesmolten en met oplosmiddel verdund. Pastoor Van Heijst liet de enige spuitinstallatie uit de stad, eentje die werkte op een dieselmotor uit de garage van Beerens, aanrukken om het vette mengsel op het schilderwerk van de heren Van der Horn en Koppens te spuiten. De bedoeling was goed.

gierwagen

Als uiteindelijk ook de mais van het land is, en er regen voorspeld wordt, is het tijd om de beerput leeg te halen. Iedereen haalt de neus op voor de logge monsters die weken achtereen de polderwegen en dijken onveilig maken met hun zware, stinkende lading, maar welbeschouwd zou zo’n mysterieuze gierinjectiemachine niet misstaan in een totaal witte museumruimte. Ideetje voor het Van Abbe of het vernieuwde Stedelijk? Geen bordje Duchamp erbij of Tinguely, maar gewoon Audenaerd. Niets te danken.

Duiven

Na uren wachten in de uiterwaarden bij de Maas komt het verlossende telefoontje uit Zwolle. Volgens Buienradar zijn de buien weg en is het gevaar geweken. De jonge duiven kunnen vrijgelaten worden uit hun krappe kooien in de transportauto. Lossen heet dat. Als de wind mee zit, strijken de aspirant-wedstrijdvliegers over een goed uur neer op hun hok in Zwolle, Wijhe, Raalte, IJsselmuiden en nog zo wat dorpen in die regio. Overigens, mannen die zich duivenmelker noemen, vind je evengoed in Amsterdam en Rotterdam. Rare vogels. Wie zich op een regenachtige middag dood verveelt - krant uit, boek uit, niemand om tegenaan te lullen en geen bioscoop in de buurt – werpe eens een blik op de wereld van de duivensport. Begin op duivenstartpagina.nl en voor je het weet valt de avond.

fluiten

Je kunt je kont niet keren of er wordt weer een gevel aan het zicht onttrokken door steigerpijp waaromheen zeildoek is gespannen. Nieuwe regelgeving. Niet lang geleden zag iedereen wat er op die steigers uitgevoerd werd, nu laat het zich raden. Ligt er gruis en stof op de straatstenen en wordt de muziek van Radio 538 dagenlang overstemd door andere tergende herrie, dan worden er voegen uitgehakt of er wordt gezandstraald. Klotewerk. Blijft de straat schoon, en hoor je zachtjes meezingen met de Hollandse liedjes van 3FM dan zijn de schilders aan het werk. Zachtaardig volk die schilders. Fluiten vanaf de steiger naar langslopende meiden met ontblote kuiten is er niet meer bij. Komt door dat doek. Best sneu voor de hardwerkende mens en die meiden. En allemaal de schuld van Brussel.

debbie

Mijn tuin ligt aan het spoor. Een beetje schuin eronder. Best gevaarlijk wel. In 1998 katapulteerde de intercity uit Nijmegen een auto die na een ongelukkige uitwijkmanoeuvre op de overweg was blijven steken. Geen doden geen gewonden, maar van mijn groentenkas was geen spaan meer heel. Van de auto die er deels bovenop lag evenmin. Wellicht komt het door dit voorval dat alle bewegingen en geluiden daarboven altijd mijn aandacht trekken tijdens het ploeteren in de grond. Er komt van alles langs. Boeren op tractoren, wielrenners, solexridders, schoolkinderen, wandelvrouwen, hondenuitlaters, bejaarden op e-fietsen en noem maar op. Paarden zie ik zelden. Paarden houden niet van spoorwegovergangen. Er zijn er bij die zelfs onder dwang weigeren over te steken. Debbie heeft het vaak geprobeerd. Vergeefs.

virgiel

Wat ze hier deden, vraag ik ’s avonds per e-mail aan Marc van Reijen die ik enkele uren eerder in jacket op een brommer aantrof bij de Maaspoort met tien andere blije eikels. Hij schrijft: We studeren lucht- en ruimtevaarttechniek, civiele techniek en technische bestuurskunde in Delft. Binnen onze studentenvereniging Virgiel is het traditie dat je rond je 21e verjaardag de jaarclub uitnodigt bij je ouderlijk huis voor een zogenaamd 21-diner. Zo kan iedereen zien hoe je jeugd er uit zag, en waar die vriend, die je tijdens de studententijd hebt leren kennen, is opgegroeid. Daar hoort natuurlijk een rondleiding bij door het gebied van je jeugd. We maakten een stadswandeling door Ravenstein en ik was het feestvarken”. Tja, waarom ook niet.

Juliana en Bernhard

Een stadsgracht zonder zwanen mag geen stadsgracht heten, vindt Jan Bakker, en op 14 augustus stuurt hij een jong koppeltje witte zwanen het water in. Dat deed hij afgelopen drie decennia minstens tien keer eerder. Telkens weer leggen die stomme beesten binnen een of twee jaar het loodje. Doodsoorzaak in volgorde van doorkomst: vergiftiging, vandalisme of aanrijdingen. Jan heeft nu aan de omwonenden gevraagd beter op te letten en ook het voeren achterwege te laten. Zo lang die beesten in het water blijven, kan er niet veel misgaan. Hij gaf zijn gelukskoppel de namen Juliana en Bernhard. Of dat helpt, zal de tijd leren.

Lotte danst

Wie het hier op de heupen krijgt, en er tegenop ziet helemaal naar Nijmegen of Oss te rijden om die energie om te zetten in beweging, kan in Ravenstein kiezen uit twee dansscholen: Qué Rico en LotteDans. Over de Cubanen van Qué Rico later meer. Bij Lotte in de Nieuwstraat - 'de dansschool voor jong en oud, beginnend of gevorderd' - kun je kiezen uit hiphop, b-boyz, streetdance en kidsdance, leert de website. Een cursus hiphop kost 156 euro en is 18 euro duurder dan een cursus streetdance. Vreemd wel.

olienootjes

De kinderen van De Bogaard en St. Antonius Abt, twee RK basisscholen, moeten nodig eens op schoolkamp. Kamp kost wat, en omdat ouders noch school vermogend zijn, hebben het team en enkele moeders plannen gesmeed om de kas te spekken. Apenootjes aan een draadje, stelde iemand voor. Voorstel aangenomen. Het grote aaneenrijgen der pinda’s kon aanvang nemen. Een plankje van Piet Hein Eek eraan en klaar. Nu nog aan de man brengen. 3,50 euro voor een pindaslinger. Haast voor noppes. Bij de Boerenbond en supermarkt MTé. Nee, niet via internet.

Zangkoor

Eind 2011 had ik het er hier ook al over. Hoe jaar in jaar uit op een avond in december vele duizenden mensen naar Ravenstein komen om zich te vergapen aan vele honderden brandende kaarsen achter de ramen. En dat de NS daarvoor speciale treinen laat rijden en dat er ook een kerstmarkt is met ballen en kaarsen en kerststukjes. Hoe origineeel. En dat ik die koude drukte niet begrijp. Maar het ergst van al zijn toch de zangkoren. Uit alle windrichtingen komen ze hierheen om luidkeels hun Hosanna’s In Den Hoge door de verduisterde straten en stegen te jagen. Koude rillingen en kramp in de ballen. Ik schenk me rap een glas cognac in en sluit de gordijnen.

postquad

De wereld blijkt bij het wakker worden schuil te gaan onder vijftien centimeter krakendverse sneeuw. Iets over tienen zie ik de postbode de wijk in strompelen. Ze hangt scheef aan haar fiets. Op weg naar huis. De fietstassen nog tot de rand gevuld met brieven, kaarten en pakketten. Gevallen. Enkel gebroken vreest ze. Nee, ze hoeft niet naar huis gebracht. Post rondbrengen is in deze tijd van het jaar een gevaarlijke bezigheid. Niet voor Demion Schoenmakers. Hij is echt niet van plan om te vallen. Per quad doet hij zijn postronde op de besneeuwde en plaatselijk spekgladde Maasdijk. Veel veiliger dan fietsen of lopen. En sneller. Kicken.

kerststal

Vorig jaar was baby Tijl één jaar oud en kon hij nog wel doorgaan voor kersvers kerstekind. Ondertussen is hij watervlug en twee. Nee, die blijft heus niet meer urenlang op bevel in dat koude mandje liggen. Of ze het dit jaar voor mekaar gaan krijgen een levende kerststal neer te zetten in het kerkje van Neerlangel is daardoor onzeker. De mama van Tijl, Ries, Han en Peer is weliswaar weer zwanger, maar dat is er eentje voor kerst 2013. Wellicht kunnen ze op Markplaats een instant-Jezus vinden voor een dag of twee.

2002

31 december 2002, café-restaurant De Keurvorst barst uit zijn ouwe voegen. Professor Dr. Martin Jan van Mourik spreekt de goegemeente toe. Na jarenlange huiver, katholieke achterdocht en stil verzet is het zover, Ravenstein houdt op te bestaan als zelfstandige gemeente. Vanaf morgen maken we deel uit van Oss. Dat lelijke Oss waar sinds jaar en dag die rooie oproerkraaiers van de SP de dienst uitmaken. Wat moet er toch van ons fijne stadje worden. 31 december 2012, tijd om de balans op te maken. Geen onvertogen woord meer over vadertje Oss. Iedereen content. Nou ja, bijna iedereen. Carnavalsvierders en wagenbouwers hebben het zwaar. Ze missen het politieke gekonkel en het handjeklap van weleer als inspiratiebronnen voor hun bouwsels en one-liners. De Osse politiek is daar voor te ver weg.

Wietresten

Na het knippen wil je er zo snel mogelijk vanaf. Niemand in de buurt heeft het de afgelopen spannende maand geroken. De toppen zijn veilig, ruw geschat een onsje of acht vet goed spul, en dat ga je nu niet meer verneuken door die zak met kale stengels voor je deur bij het vuilnis te zetten of in de kliko te flikkeren. Stel je voor dat iemand zijn grote neus er in steekt en de wouten belt. Afleveren bij het groot vuil of de milieustraat is ook geen optie, want soms wil zo’n eikel bij de poort in je zak kijken. Dus, hoppa op de achterbank ermee en rijden. Nooit midden in de nacht. Dat valt op. Gewoon, uurtje of negen ’s avonds. Liefst onder voetbal. Bij Overlangel de brug over en dan dwars door het verlaten Keent richting Grave. Bij de laatste bocht gas terug, deur open, een douw en klaar. Morgen uurtje op vliegticket.nl rondneuzen.

Peuterspeelzaal

De vlinders en de vogels van moeder Yvonne mogen er af. En die nooduitgangsticker ook. Per 1 januari 2013 is Ravenstein peuterspeelzaalloos. Na bijna dertig jaar is het doek gevallen voor ‘t Kemphaantje. De gemeente Oss heeft in al zijn wijsheid en hervormingsdrift de subsidie stopgezet. Het kleine volkje van hier moet nu naar de kinderopvang, of naar een peuterspeelzaal in een van de omliggende dorpen. Jammer.

Sneeuwruimen

Ik heb een grondige afkeer van sneeuw, en vanmorgen op de fiets naar het station liet de sneeuw me duidelijk voelen dat die haat wederzijds is. Mevrouw van Rossum daarentegen, Gertrude voor intimi, vindt sneeuw mooi. Maar ook weer niet zo mooi dat ze op haar stoep en trap mag blijven liggen. Weg ermee voor ze wordt vastgetrapt. Want zie anders nog maar eens veilig boven te komen.

Brand

R ken ik uit de trein. 25 jaar geleden maakten we dagelijks dezelfde reis van Ravenstein naar Amsterdam. Hij naar de beurs waar hij handelde en ik naar de krant waar ik werkte. Samen kankerden we op de abominabele dienstverlening van de NS en de slechte koffie op het perron van Den Bosch. En toen was het eind 2002 en hield de beurs ermee op. Dat wil zeggen, de handel ging vanaf nu helemaal op scherm. R hoefde niet langer in die vermaledijde trein en verdiende zijn brood en beleg voortaan vanuit zijn woonkamer in Ravenstein. Een kamer vol schermen. Eind november 2012 slaat het noodlot toe: fik. En bluswater. Veel bluswater. Beeldschermen niet gesmolten maar verzopen. Jammer voor de foto.

Jan Kuipers

De volle container bij zijn achterdeur laat geen ruimte voor twijfel, Jan Kuijpers is dood. Het moest er een keer van komen, want hij naderde de negentig. Dat is oud voor een vent die nog ‘op zijn eigen’ woont. Zelfs als die vent een boom van een vent is. Hij stierf op 24 decdember 2012. In zijn gloriejaren was Jan veerman en voer hij jaar in jaar uit zijn veer van hier naar Niftrik en terug. Hij vertelde er graag over en ik luisterde graag. Het luisteren werd bemoeilijkt door zijn dialect en zijn ogen. Jan had vreemde ogen.

2 februari 2013

Nu eens van ver dan van heel dichtbij dringt vandaag het geluid naar binnen van wat we hier voor het gemak carnavalsmuziek noemen. Terwijl het pas komend weekend carnaval is. De jeugdraad-van-elf trekt deze zaterdag door het dorp om programmaboekjes aan de man te brengen. Bij alle deuren wordt aangebeld en op straat worden automobilisten aangesproken, zeg maar gerust ‘overvallen’. Moet je verdomd sterk in de schoenen staan om weerstand te bieden aan zo’n jonge overmacht.

boscross

Het was mooi weer en zondag. We struinden met onze jongens door de bossen van natuurgebied Herperduin toen van achter een van de heuvels een gebrul opsteeg. Drie volwassen mannen op crossmotoren stoven tussen de bomen door. Ik legde aan om een foto te maken en moest vervolgens springen voor mijn leven omdat de mannen hun koers verlegden en in volle vaart op mij af reden. Niets minder dan poging tot doodslag! Ik overstuur, vrouw en kinderen in paniek. Angstaanjagend hoe we daar bedreigd werden. Gelukkig kwamen er mountainbikers aan en wandelaars met honden en de mannen dropen af. Al met al een klote ervaring. Twintig jaar verder is het crossen in de natuurgebieden nog altijd een plaag. De politie krijgt die gasten nooit te pakken. Vorige week kruisten ze weer ons pad. Ik maakte pas een foto toen ze voorbij waren. Liever laf dan dood.

Carnaval Deursen

Het is zaterdagochtend 9 februari. De klok is net de tien gepasseerd als de zon haar eerste poging doet een gat te branden in de dichte mist. Even buiten de bebouwde tref ik de mannen van carnavalsvereniging CV Is Dè Wâ. Ze zijn druk in de weer met de creatie waar ze maanden achtereen in het geheim aan hebben gewerkt. Ze zijn nerveus en drinken bier. Bavaria. Over een paar uur vertrekt de optocht in Deursen. Alleen de koppen moeten nog op de lijven en dan is de wagen klaar. In 2012 eindigden ze als eerste en het moet raar lopen als het dit jaar anders wordt. De jury let niet op een t meer of minder.

40

Geld verdienen met lucht is het mooiste dat er is. Pomp een voorgevormd velletje vol en reken afhankelijk van het formaat van het geërecteerde voorwerp 30 tot 90 euro per dag. Prima handel. Minstens twintig bedrijven in een straal van 50 kilometer verhuren opblaaspoppen. Abrahammen en Sarah’s zijn het meest in trek. Waarom? Omdat iedereen die niet voortijdig sterft op zekere dag vijftig wordt, en op een dorp zal iedereen dat weten. Rijd op een willekeurige dag een uur door twee of drie dorpen en je krijgt er gegarandeerd eentje in het vizier. Je ziet ze van ver want ze zijn groot en opvallend lelijk. Bruidsparen zij er ook. En baby's. Het wachten is op een liggende pop voor de dierbare overledene. Een goudmijn!

Juli 2213

Juli 2012, ongeveer 35 Torpedo-foto’s geleden, stond hier het geraamte van de oude boerderij aan het Daalderstraatje in Huisseling. Van het geraamte uit 1770 is ondertussen niets meer te zien. Kijk en vergelijk. Er is druk gemetseld en getimmerd, en sinds de eerste week van februari hebben Hongaarse rietdekkers ook het rieten dak voltooid. Vakwerk. Als de houtworm grondig is bestreden, de brandweer altijd op tijd komt, het riet elke vijftig jaar wordt vervangen en de zeespiegel niet al te hoog stijgt, kan het zo maar zijn dat dit pand ook in het jaar 2213 nog op een monumentenlijst prijkt.

Ans Hund

Niet Jan Bakker maar Ans Huijbregts, beter bekend als Ans Hund, en hier bij uitzondering zonder honden, is verantwoordelijk voor de naamgeving van de twee nieuwe zwanen op de Ravensteinse grachten. Of ik dat toch even recht wilde zetten. Juliana en Bernhard dus. Met de groeten van Ans.

startprobleem

Een treuriger tafereel is amper denkbaar. Twee auto’s neus aan neus in de januari-mist met elkaar verbonden door kabels. Motorkappen als muilen wijd opengesperd, opgewonden mannen eromheen. Komt het door betere accu’s, door de jaarlijkse autokeuring, de wegenwacht of is het stom toeval dat ik deze troosteloosheid zelden nog aantref langs de kant van de weg?

Erik

Twaalf jaar partneralimentatie betalen is een groot onrecht vind Erik. De maandelijkse afdracht van een substantieel deel van zijn inkomen aan zijn ex viel hem zwaar. Sinds vorige week zit zijn onvoorwaardelijke straf er op, en is het tijd voor een knalfeest.

Mees

Afzien voor het goede doel is helemaal in. Zeventien teams waaronder een van Rabobank Oss, wielerclub ‘t Stalen Ros en Schaakvereniging Groot Ravenstein spinnen en rennen zich zaterdag 2 maart vijf uur achtereen de longen uit het lijf om geld in te zamelen voor Forza4Mees. Mees, bijna zes en zoon van Tessa en Hans, lijdt aan een energiestofwisselingsziekte waar geen geneesmiddelen voor bestaan. Bij de pharmaceutische industrie heeft het zoeken naar een medicijn geen prioriteit omdat er aan zeldzame aandoeningen niets te verdienen valt. Stichting Energy4All probeert op velerlei manieren geld te vergaren om de zoektocht naar medicijnen te stimuleren. Lees alles over het doel van Forza4Mees en Energy4All op www.forza4energy4all.nl.

Elly's

Elly’s Café is niet meer. De website is nog in de lucht, maar het café zelf, aan de Kolonel Wilsstraat, haalde de laatste jaarwisseling niet. Te weinig klanten, te weinig dorst, te veel regels. Jammer. Voorheen het dranklokaal wordt nu gebruikt door Heleen Nachtegaal die twee maanden na de cafésluiting haar meubelstoffeerderij hierheen verhuisde. Eer het zover was, werden bergen werk verzet en stroomden miljoenen liters water door de Maas.

Schijthuis

Terwijl er in Amsterdam beschaafd gezweet wordt om de heropening van het Rijksmuseum op 13 april 2013 voor elkaar te krijgen, is het pronkstuk van het Rijks en van heel Nederland, de Nachtwacht van Rembrandt van Rijn, het beroemde schuttersstuk uit 1642 dat als een magneet miljoenen toeristen hierheen trekt, gebruikt om het schijthuis van de huisschilders aan de Spoorlaan minder schijthuis te laten lijken.

stof

Een aanhangwagen, een kettingzaag, een tractor en een haakse slijper. Veel meer heeft een buitenman niet nodig om het laatste kwartaal van zijn leven in groot geluk te zwelgen. Een aanhangwagen? Handig! Een tractor? Ja! Een kettingzaag? Logisch! Maar wat moet je nou in godsnaam met een haakse slijper, luidt steevast het ongeloof van vrienden en buren die zich opwinden over die vreemde verlanglijst terwijl ze proosten op je verjaardag. Nou gewoon, een sleuf in een muur slijpen. Of zo.

Paren

Dat die twee zich tot elkaar aangetrokken voelden, was me niet ontgaan, maar verder dan een zijdelingse aanraking tijdens het passeren, een schampschot, was het volgens mij nooit gekomen. Tot vandaag. Toen ik vanmorgen iets eerder dan normaal mijn tuin in liep trof ik ze in deze niets verhullende pose op de composthoop. De lente kan nu niet ver meer zijn.

Snoeien

Lang niet iedereen is blij met de oude reuzen her en der langs de grachten, maar Ravenstein dankt een groot deel van zijn schoonheid aan een tachtigtal machtige eiken en kastanjes. Die eiken en kastanjes op hun beurt danken hun schoonheid aan de grote schepper, maar niet veel minder ook aan Servaas. Hij en zijn collega Jordi zijn de boomspecialisten die in de maand maart het dode en zieke hout uit de kruinen verwijderen, zodat de bomen nog decennia lang boom kunnen blijven.

nonnenwas

In 2006, vlak voor de laatste nonnen vertrokken, fotografeerde ik alle hoeken en gaten van klooster Nazareth. Na acht jaar leegstand weet niemand hoe het verder moet met het klooster van de congregatie Jesus Maria Jozef in hartje Ravenstein. Omkatten tot seniorenwoningen zoals aanvankelijk het plan was, is onbetaalbaar gebleken. Slopen mag niet, en dat is maar goed ook. Woningbouwvereniging Mooiland uit Grave die het pand destijds kocht, zit er mee in haar maag. Terwijl het zo eenvoudig is: schenk het pand voor een euro aan het jonge volk van het dorp en het gaat er bruisen als nooit tevoren.

Zonderpanelen

Sinds de lente van 2012 kun je ze voorzichtig zien oprukken in de wijken buiten het centrum. Eigenlijk is van voorzichtig oprukken geen sprake, eerder kun je spreken van een lawaaierige opdringerigheid waarmee zonnepanelen hun entrée maken in de bewoonde wereld. Het kan niet lang meer duren alvorens ook de daken in het hart van de stad ten prooi vallen aan deze lelijke vorm van vooruitgang. Ik moet er niet aan denken. Laat die jongens en meisjes van de designacademie in Eindhoven er alsjeblief rap werk maken. Niks mis met zonne-energie maar het oog wil ook wat.

Glazenwasser

Glazenwassers zijn vreemde jongens. En bovendien nooit meisjes. Over deze hier, die het huis van Jan en Francien een kleine beurt geeft, weet ik niets. Ik zie hem ook nooit onze wijk. Schijnt dat ze dat onderling regelen. Die van bij ons zijn echt wat je noemt rare snuiters. De ene vertelde bij het afrekenen over zijn hardnekkige aambeien en fistels, en dat hij dús een tijdje van het toneel verdween. Zijn opvolger gebruikte naar eigen zeggen een geheim middel waardoor een volgende wasbeurt feitelijk overbodig was, hij bekleedde ook trappen, legde vloeren en snoeide bomen. De laatste keer verkocht hij me voor 30 euro zijn ladder. Een uitschuifbare. Geen idee of hij ooit terugkeert.

Paterke

Soms had hij geluk en kwam hij ook kostbare zaken tegen, pater Florentius Spruit uit Megen. De bedelpater werd hij genoemd. Hij was lid van de kloosterorde van de Minderbroeders Franciscanen en zijn strooptochten door het land van Maas en Waal waren legendarisch. Antiek had zijn voorkeur. Dagelijks fietste hij in de jaren zeventig en tachtig over de Maasdijk van Megen naar Alverna en terug, op zijn bagagedrager altijd een kartonnen doos. Daarin vervoerde hij zijn oudheden, die hij met een kleine of grote winst verkocht. Alles ten behoeve van de missie. Aardige kerel die Florentius. Groette ook altijd. Overleed in 1992. Dood.

Schapen

Over precies 6 maanden, 1 week, 4 dagen en 4 uur, las ik zojuist, is het tijd voor het offerfeest van 2013. Ongeveer de helft van de schapen van dit troepje in het weiland gaan op die dag een tweede leven tegemoet als couscous, kotelet en lamsbout. Maar voorlopig hebben ze zelf honger. Zelfs als het gras nu wel gaat groeien, zullen de beesten nog weken bijgevoerd moeten worden. Anders valt er straks niet veel te offeren.

Venkel

Welbeschouwd is ‘markt’ een te groot woord voor de vier kramen die hier elke vrijdag neerstrijken op de Bovenbleek. Aan de rechterzijde de vis van Jan en Riki Koelewijn uit Spakenburg, de kaas van Gerrit Wijs uit Oss en de bloemen van Mieneke Ulehake, aan de overkant de groentenkraam van Gerard van Hezik. Gerrit en Jan hebben het retedruk op vrijdag, want anders dan bloemen en groenten, komt lekkere kaas en verse vis niet voor in het assortiment van onze middenstand.

padden

Anders dan kikkers zijn padden rare vogels. Dat heeft niet alleen met hun uiterlijk te maken, nee het zijn geen knapperds, maar ook en vooral met de vervelende gewoonten van die beesten om overal onder te gaan zitten en pas in het donker tevoorschijn te komen. En dan de paddentrek. Wie verzint zoiets. Deze vier exemplaren, twee dikke vrouwtjes voorop en twee miezerige mannetjes achterop, hebben ongeveer een etmaal klem gezeten in een maas van het gaas rond mijn tuin. Geen idee waarheen uiteindelijk de trek ging, maar in de ochtend bleken ze vertrokken.

meiden

Twee meisjes die een bloeiende struikboom aan de gracht als rekstok gebruiken, zoiets vrolijks laat je niet lopen. 19 april j.l. was het precies 7 jaar geleden dat ik mijn fiets twee minuten tegen een boom parkeerde om dit klauterpartijtje van Floor en Lobke vast te leggen. Vijf grappige opnames. Tegenwoordig bedenkt elke fotograaf zich wel twee keer voor hij of zij de camera richt op spelende kinderen op straat. Men moest er eens iets van denken. Bizar.

Laslicht

'Smid Verhoeven is al lang dood. Hij liep altijd rond in een blauwe overall en een zwarte alpinopet,' zegt zijn vroegere buurman Willem als ik hem vraag wat hij nog weet van de smederij aan de Landpoortstraat. 'Het was een rustige man, en ik had de indruk dat zijn vrouw de boel regelde. Het waren echte katholieken met, ik geloof, tien kinderen. Wat ik me nog heel goed kan herinneren is de geur van verschroeid nagel als er paarden werden beslagen.' Een poosje terug zag ik een hels licht in de oude smidse. Toon van Casteren bleek de veroorzaker. Die kan een verdomd mooie las leggen.

Amateurvoetbal

Gerard ontfermt zich al jaren over de shirts van VV Ravenstein 4 ofwel de veteranen. Zelf speelt hij al lang niet meer, maar zonder hem zou het stinken in de kleedkamer. De voetbalclub draait op zo’n slordige 75 vrijwilligers: trainers, coaches, leiders, barpersoneel en niet te vergeten de maandagploeg, de groep pensionados die op maandagochtend onderhoud en herstelwerkzaamheden uitvoert. Het mooie van Gerard is dat hij nooit iets zegt. Hij klaagt niet, juicht nooit, maar geniet van wat hij doet.

Humor

De bewaakte fietsenstalling bij het NS- station van Ravenstein is niet langer een bewaakte fietsenstalling. Bezuiniging door de gemeente! Fietsen verwisselen weer ongewild van eigenaar, worden vernield of krijgen zwemles. Fijn dat er ook vandalen ook met humor bestaan...

Onheilstheater

Zelfs voor theaterhaters is het goed toeven op het landgoed van Don en Truus aan Den Dam 2 in Huisseling, want er is genoeg om naar te kijken, en er is altijd iemand voor een fijn gesprek. De liefhebbers van een opwindend stuk kunnen zich er tien juni-avonden lang te goed doen aan Het Duivelselixer, een voorstelling waarin de waanzin op de loer ligt, waarin niets is wat het lijkt. Wie zijn verwende kont denkt neer te kunnen vlijen in een rood pluchen stoel om het stuk rustig te aanschouwen, doet er goed aan thuis te blijven. Het kijkvolk moet regelmatig in de benen. Heel modern allemaal.

Rolls

Vrijdag trouwdag. In ieder geval in Ravenstein. Want het is zo’n schattig plaatsje. Leuk ook voor de foto’s. De stellen komen van buiten de stad en ze geven er doorgaans de voorkeur aan zich te verplaatsen in een opvallend voertuig. Rare gewoonte. Nooit eens een doodgewone Mazda, Mitsubishi of Renault. Zou zo’n bakbeest van een Rolls Royce als bruidsauto de kans op scheiding kleiner maken? Of dient het ter compensatie van 's mans ietwat klein uitgevallen geslacht? Hoogste tijd dat dat eens wordt onderzocht.

Babette

Het was een fijne muur toen hij nog wit was, en best wel een chique entrée van de wereldstad. In 2010 is de muur veranderd in een nepmuur die je alleen nog tegenkomt in slechte Italiaanse restaurants in de Ardennen. Werk aan de winkel voor een ervaren stukadoor, zeg ik. Maar hoe moet het dan met het versje van Babette? In de zomer van 2010 heeft ze haar ernstig zieke buurman Kees Bodenstaff, van voorheen schoonheidssalon Bodenstaff, geëerd met een handvol aardige woorden. Op rijm. Niet lang na de onthulling van de muur is Kees overleden. Als ik me niet vergis, zou hij die van schoonheid en Rietje hield, nu we drie jaar verder zijn, die witte muur ook wel weer terug willen.

haven

Watersportvereniging ‘Windkracht 13’ is trots op haar jachthaven aan de Maas. Die is in 2004 uitgebaggerd en verbouwd. De website van de botenclub rept van ruimte voor zestig vaste ligplaatsen, maar dat lijkt mij schromelijk overdreven. Met half zoveel vaartuigen is het hier aardig dringen geblazen. Overigens zou ik als Zeeuw, geboren midden februari 1953, windkracht 13 op de Maas best een keer van dichtbij willen meemaken. Kun je lachen.

mariaschool2012

Na zestien jaar leegstand gaat de oude Mariaschool, waar generaties meiden basisonderwijs genoten, in november tegen de vlakte. Op deze plek in het hart van de stad wordt een appartementending gebouwd. Vier lagen hoog. Een lelijk ding de stad onwaardig, tenminste, afgaand op de maquette die in het Brabants Dagblad is gepubliceerd. Geen idee wat de commissie die de stadsontwikkeling in het oog moet houden, heeft bezield. Op de foto de oude accacia bij de fietsenstalling die zijn vermoeide takken tot de grond laat zakken. Hij lijkt de toegang tot de binnenplaats, waar vroeger een Mariagrot stond, te willen versperren. Ik vrees dat ook de dagen van de boom zijn geteld.

Roede

Eerder werd al geroeptoeterd dat 2013 een prima jaar is voor vlinders en bijen. Als de voortekenen de boel niet besodemieteren, gaan ook de paddenstoelen een best jaar tegemoet. Een aantrekkelijk vooruitzicht voor de lekkerbekken onder ons. De onbezoldigde afvalverwerkers van het plantenrijk nemen soms bizarre vormen aan. Neem nou deze stinkzwam. Telkens als ik zo’n vreemde jongen in bos of struweel zie, trekt de naam van café De Stinkende Roede langs mijn geestesoog. Vreemd, want een drankgelegenheid met die naam heeft waarschijnlijk nooit bestaan. Wellicht trof ik hem ooit in een obscuur stripverhaal. Alleszins niet in Suske en Wiske. Nero zou kunnen, Kamagurka is waarschijnlijker.

schaalvergroting

Sinds een jaar of vijf voltrekt zich hier op het Brabantse platteland in alle rust, dwz zonder dat het in de Randstad wordt opgemerkt en becommentarieerd, een revolutie. Een revolutie in de maatvoering van de stallen. Alles wordt groter. En niet zo’n beetje. Gemiddeld een maatje of vier a vijf. Het aantal dieren per bedrijf groeit navenant. De verdiensten voor de boer niet, die van de Rabobank wel.

Putlucht

Als het tegen zit, dat wil zeggen als de wind uit de verkeerde hoek waait, word je bij het uitstappen op station Ravenstein onthaald op een onwelriekende varkenslucht. Ha, we zijn weer thuis, zie je iedereen op het perron denken. Wie braakneigingen krijgt bij die geur, doet er goed aan de trein in Oss te verlaten of door te rijden tot Wijchen. Verhuizen daarheen is wellicht het overwegen waard. Vele keren erger dan de vieze lucht van varkensstront is de stank die verspreid wordt door het composteerbedrijf op industrieterrein De Bulk. Gemiddeld drie dagen per week legt dat bedrijf, waar tuinafval gecontroleerd mag rotten, een zuur stinkende deken over de stad. Weerzinwekkend! Er zijn nog altijd mensen die denken dat het uit hun afvoerputje komt.

Raad

Het moet er eentje van voor het jaar 2000 zijn, toen Ravenstein nog een zelfstandige gemeente was. Behalve het gezicht van Trix, staat alles op ernstig. Wellicht boezemde mijn oude Nikon F3 ontzag in of stond er een onderwerp van groot maatschappelijk belang op de agenda. Achter de tafel van links af gemeentesecretaris Henk Peterse, waarnemend burgemeester Wil de Laat, daarachter Willem van Hoogstraten en rechts van hem Walter Elemans en Connie van Dijk. De bos bloemen naast Connie zou kunnen wijzen op een huldeblijk voor deze of gene of een afscheid na jarenlang bewezen diensten. Dass war einmal.

Geld

Wanda, de vierde van links, is kunstenaar, houdt van fotografie en fotograferen, en ze vindt mij grappig praten. Ze is vorige maand zestig geworden. Haar zussen hebben bedacht dat een middagje door Ravenstein struinen aan mijn hand en met mijn ogen een leuk verjaardagscadeau is voor haar. Zeg daar maar nee tegen! Als we goed en wel op pad zijn, blijken de drie zussen en vriendinnen bewapend met een camera. Ha, ik ook. Tja, en dan duurt het niet lang voor iedereen op iedereen schiet.

Stamtafel

Zondag 5 januari 2014 is het feest in De Keurvorst. Het is dan precies veertig jaar geleden dat De Stamtafel in zijn huidige opzet voor het eerst bijeenkwam in de stadsherberg. Elke zondag, na de hoogmis, schuift het selecte mannengezelschap aan aan de lange tafel; ieder zijn eigen drinkbeker, ieder zijn eigen inbreng. De foto is er een uit 1998, maar, op de waard en een enkel sterfgeval na, is er aan de opstelling niet veel veranderd. Onder leiding van Martin Jan van Mourik, ‘president voor het leven’, wordt wekelijks de staat van het land in het algemeen en die van het land-van-Ravenstein–in-het-bijzonder besproken. En er wordt goed ingenomen en veel gelachen. Op 5 januari komt Alex Roeka, de broer van de president, het jubileum bezingen. Dat wordt pas innemen en lachen.

Vakman

Rob Pluijm van fotostudio Rob Pluijm is een vakman. Sinds begin november 2013 mag hij zelfs de titel Silver Master voeren. Een internationale jury kende hem vorig jaar ook de Best Portfolio Award of the Year toe. In de categorie portret.

De vrouwen die een middagje de toerist uithangen in Ravenstein, de mooiste buitenwijk van Oss, zijn wel in voor een groepsportret. Rob ook. Dochter Irene houdt toezicht en zorgt dat er bijtijds gelachen wordt.

Hooglander

Een Schots kalf in een Nederlands bos? Het moet niet veel gekker worden, zou mijn vader zaliger gezegd hebben. Het aantal kuddes met runderen van het type Schotse Hooglander is het laatste decennium explosief gestegen. Ook in natuurgebied Herperduin worden die bruinrode viervoeters ingezet om het groen kort te houden en de bomen te snoeien.

Alex Roeka

Alex Roeka is er een van hier. Hij werd in 1955 geboren als Lex van Mourik. Zijn vader, een man met veel aanzien, was notaris en zijn broer Martin Jan later ook. Lex weigerde zich te voegen naar zijn stand, vond boeren veel interessanter dan dokters en burgemeesters en verkoos al jong de wereldzeeën als plek om het leven zelf uit te vinden. Na jaren varen en talloze wereldsteden keerde hij terug. Niet naar hier, maar naar Amsterdam. Studeerde wat psychologie, veranderde zijn naam en begon een zangcarrière. De Brabantse Brel wordt hij genoemd. Hij is in het dorp jarenlang doodgezwegen, maar dat is over. De verloren zoon mag weer. Uit ‘Kermis in Ravenstein’, van Roeka: < En als dan de band al die nummers ging spelen van nachten en wachten op jou. En van weten en dat je me nooit zou vergeten, maar toch weer liet staan in de kou. En de accordeon er z'n wals van ging maken, van die tranen, die dromen, die pijn. En de hele tent stampte, zwierde en dampte, dan was het kermis in Ravenstein. >

tandarts

In mijn Zeeuwse jeugd liep ik hooguit twee trauma’s op: havermoutsepap en tandartsen. Die pap heb ik ondertussen verwerkt, de tandartsen niet. Alles wat met die beroepsgroep van doen heeft, bezorgt mij buikkramp en hartkloppingen. Met dank aan dokter van Lee uit Axel, tevens schooltandarts in Zeeuws Vlaanderen. Een kampbeul in een bus, een kinderhater, een klootzak die zei dat je je bek moest open houden. Wijder! En dat je je tong stil moest houden, dat hij er anders een gat in boorde. En dat wil je toch niet, hé vent? Nee, dat wilde ik niet. Op weg naar mijn garage op industrieterrein De Bulk herkende ik ondanks hun vermomming dit setje gloednieuwe tandartsstoelen. Ik moest me inhouden.

mest

Zwart goud. Bert uit Herpen heeft een stal vol koeien en koeien schijten. Veel! De stalmest, een mengsel van stro en stront dat hier door Bert wordt afgeleverd bij de volkstuinen, is twee jaar oud en goeddeels verteerd. Een kar vol kost twintig euro. De afnemer is verplicht een formulier in te vullen en te ondertekenen. Bert heeft dat nodig voor zijn mestboekhouding: ‘Daar zijn ze streng op’. Paarden schijten ook veel en paardenmest kun je voor noppes krijgen. Daar trap je hooguit één keer in, want na het mesten met paardenmest staat je moestuin vol onkruid. Gratis en voor niks.

Dekken

Manolo heeft het ook niet gemakkelijk. Als enige dekstier op een kudde van ruim dertig moet hij alle tochtige koeien in het natuurgebied in Keent op tijd van zaad voorzien. Vandaag heeft hij er niet veel zin in. Nou ja, een beetje dan. Voor de show. Na een verblijf van enkele maanden op een KI-station waar ze geen druppel zaad uit hem kregen omdat hij totaal niet opgewonden werd met zoveel mannelijke concurrenten om hem heen, mag hij sinds half april dekken wat hier te dekken valt. Deze fraaie Limia koe uit Galicië bijvoorbeeld. Behalve met de Limia’s wordt hij geacht zijn Spaanse Pajuna-genen door elkaar te roeren met die van de Italiaans Maremanna’s en de Schotse Hooglanders. Best wel vermoeiend.

Doolhof

Vorige zomer had ik mij erover verbaasd dat hij in zijn eentje bovenaan de dijk stond. Kop verdoken tussen de schouders, handen diep in de zakken. Als een oude reiger. Kijkend over de uiterwaarden van de Maas terwijl er, voorzover ik kon zien, niets te zien was. Het zag er vreemd uit omdat hij normaal nooit alleen was. Zag je Bert dan zag je zijn vrouw Mientje. Dicht tegen elkaar aan op de Zündapp of naast elkaar lopend met de boodschappen, maar altijd met zijn tweeën. Ze werkten op de sociale werkplaats. Een mooi stel. Tieren konden ze ook. Veel en hard. Op mekaar. Als ze hadden gedronken. Maar dat is al weer jaren geleden. Eind december 2011 is Mientje gestorven. In het ziekenhuis van Oss. ' Iets in de hersenen,' zegt Bert. Bert is nu alleen, en als het lekker weer is gaat hij bovenaan de dijk kijken. Naar de reigers.

vuurwerk2

Kiloknallers. VET GOED POTJE, BOOMBASTIC, CHEMISTRY, PRODIGY, CRACK BOOST, CLIMAX! In de Veerkamp houden ze wel van een vet goed potje herrie bij de jaarwisseling. Wil ik een foto maken van de overblijfselen op het speelveld in de wijk dan moet ik vroeg uit de veren. Michel, een lieve jongen die wel van Ajax en kermis houdt maar niet van rotzooi, ruimt altijd alles grondig op nog voor de wijk en ik de roes uitgeslapen hebben.

Madhouse

Een aanzienlijk deel van het jonge Ravensteinse volk verzamelde zich twee jaar geleden in een partytent bij jeugdsoos Madhouse om er de zinderende WK-finale Nederland-Spanje te zien. Ook afgelopen week werd elke EK-match van oranje in oranje bekeken, becommentarieerd, en bedronken, maar het zinderen is dit jaar ver zoek. Nieuwe kansen in 2014?

Brug

De houten brug over de gracht tussen Doolhof en Bleek is niet mooi en niet lelijk. Het is wat het is: een functionele verbinding tussen het oude centrum, zeg maar de grachtengordel, en de naoorlogse wijken buiten de grachten. Een keer per jaar wordt de hogedrukspuit gehanteerd om de algen en schimmels van het schilderwerk te verwijderen. Meestal in december.

Walter

Het was de liefde voor Camilla die beeldend kunstenaar Walter Willems elf jaar geleden deed besluiten Ravenstein te ruilen voor Toronto. Zijn studiemateriaal en examenwerk van de AKI in Enschede bleef verweesd achter in zijn atelier in voorheen de kantine van Meulemans’ veevoederfabriek. Tot vorige zomer. Toen moest het atelier alsnog plaatsmaken voor iets anders en zag Walter zich genoodzaakt afscheid te nemen van zijn vroegste werken. Jammer? Ja jammer, maar meer ook niet. Nog een keer op de foto dan met de studiegenoten uit Enschede. Leuk voor in het bejaardenhuis.

Groot-Ravenstein

Schaakvereniging Groot-Ravenstein. In de achterzaal van Stadsherberg De Keurvorst, een ruim twee eeuwen oude herberg en het enige echte epicentrum van de stad, wordt al dertig jaar lang iedere donderdagavond schaak gespeeld. Tenzij er geen schaak wordt gespeeld. De club telt 21 spelende spelers waaronder drie uit de gehandicaptenzorg, een schilder, een ict’er, een cabaretier, arts, bibliothecaris, advocaat, een student, kortom een mooie mix. Liever een mooie partij verliezen dan een slechte winnen, is het motto. Na afloop slap ouwehoeren en bier drinken aan de toog ook. Daarbij de biljarters van biljartclub BETS hinderlijk in de weg staand, maar dat terzijde.

vissen

Gemeenten korten massaal op groenonderhoud, kopt Brabants Dagblad op maandag 11 juni. Onder het motto: een boom die er niet meer staat is een boom die niet meer gesnoeid hoeft te worden, overweegt gemeente Veghel vijfduizend van haar tienduizend bomen om te zagen. Ik denk dat de drijfveer van gemeente Oss om in Ravenstein op grote schaal bomen en struiken te verwijderen ook een financiële is. Op de foto van ons leeg geroofde park die ik in februari hier liet zien, kwamen veel reacties. Niet zeuren Audenaerd, het komt goed, wacht maar tot het lente is dan schiet alles weer hoog op. Mooi niet! Wat ooit wild en aantrekkelijk was, zoals op deze foto uit 2010 die op dezelfde plek is genomen, heerst nu niets dan leegte en rust. Bah, rust!

Wim van Boxtel in zijn Dolhuys

Het Dolhuys is niet meer. In 2007 besluit Wim, groot liefhebber en pleitbezorger van Vestdijk, dat het welletjes is. Er komen te weinig mensen in zijn winkeltje aan de Kolonel Wilsstraat, en boeken verhandelen via internet blijkt veel efficiënter. Jammer voor de stad. Ooit nam ik op Wim’s verzoek twee eerste drukken van Reve mee toen ik op bezoek ging bij de grote volksschrijver zelve teneinde deze boeken door de meester te laten signeren. Bij terugkomst bleek Gerard in Wim’s zeldzame boeken een soort van liefdesverklaring aan mijn adres te hebben gekrabbeld. Foutje ;-)

Koper

Het Kasteelbolwerk aan de Maasdijk wordt door een laagje geel koper van 1 mm dik beschermd tegen alle natte narigheid. De oppervlakte van het bouwwerk bedraagt 40 m2. Het soortelijk gewicht van koper is 8,9 g/cm3. De prijs van geelkoper staat vandaag op 5,50 euro per kilo. Voor de snelle rekenaar, hier ligt dus 356 kilo koper ter waarde van een kleine tweeduizend euro voor het grijpen. Nou ja grijpen, je moet er wat voor doen, die platen zitten lekker strak. Juli vorig jaar werd op een nacht een deel van het koper met geweld losgewrikt en geroofd. De firma Bogaerts van Nuland had er daarna een aardige klus aan om de schade te herstellen. Een paar maanden geleden was het weer raak. Deze keer bleef het bij loswrikken. Kennelijk gestoord tijdens het slopen.

Lichtjes

Ravenstein bij kaarslicht. Er zijn er die er nooit genoeg van krijgen, die er elke jaar weer naar uitzien, er zijn er ook die het helemaal gehad hebben met die kaarsen. Maar dat kunnen ze beter niet hardop zeggen. 17 december 2011 is het weer zover. Dan wordt alle licht in hartje Ravenstein gedoofd. Voor de twintigste keer. Duizenden mensen zullen tussen zeven en negen murmelend door de verduisterde straten schuifelen waar bewoners en tientallen vrijwilligers met kaarsen en waxinelichtjes Anton Pieck spelen.

Zwemmen in de Maas

Vroeger, maar heus niet zo lang geleden, diende elke jonge kerel een boog van de spoorbrug te beklimmen en van daaruit de Maas in te duiken om er helemaal bij te horen. Die idiote inwijdingsrite is niet meer van deze tijd, maar af en toe springt er nog wel eentje. Voor de lol ;-) Wouter niet. Wouter is niet van de brug maar van een paal in de haven gesprongen, en omdat ik op tijd afdrukte, hangt hij nu al jaren roerloos en horizontaal in de lucht. Aan de verkeersluwte op de brug waar de A50 de rivier oversteekt, is af te lezen dat Wouter op zaterdagavond sprong. Op elk ander moment van de week is de snelweg een gekkenhuis. Zodra de tweede brug over de Waal bij Ewijk gereed is, wordt het hier nog erger. Op het kantoor van Rijkswaterstaat ligt de tekening voor een tweede brug bij Ravenstein al gereed. Wedden?

Joep van Lieshout

Joep. Nu zijn moeder richting Rotterdam is verhuisd, zijn geboortehuis aan de Monseigner Borretlaan rigoreus is verbouwd, en het lelijke beeldje uit de voortuin is verdwenen, resteert hier nog weinig tastbaars dat herinnert aan Joep van Lieshout, de beroemdste zoon van Ravenstein. Aan de Dorpenweg tussen Oss en Ravenstein staat een beeld van hem dat de samenvoeging van beide gemeenten symboliseert. Dat is alles. Joep zelf kun je hier nog regelmatig tegen het lijf lopen. Oktober 2010 opende hij in ‘t Oude Raadhuis een tentoonstelling van kunstenaar Pierre Timmermans, de man die hem inspireerde en er toe aanzette naar de kunstacademie te gaan.

JMJ

Klooster Nazareth staat midden in de stad. Stoer en vooral leeg. Het pand is eigendom van de congregatie JMJ of van woningbouwvereniging Mooiland. Niemand die het precies weet. JMJ staat voor Jezus Maria Jozef. Ik verzin het niet. Kort voor de laatste twee nonnen, Corry en Cis, in 2006 uit het klooster verkasten naar het tegenover gelegen zorgcentrum, mocht ik alles in het gebouw vastleggen. Alle kamers, kluizen en kelders. Veel kruisbeelden en maria’s. Vanuit een bovenraam zag ik hoe zuster Corry haar lunch verwerkte in de zon in de kloostertuin. Zij en Cis hadden de laatste 10 jaar van hun actieve nonnenleven Amsterdam als werkterrein. Ze hebben alles gezien!

Mien en Sjaak

#006 - Het huis op de hoek van de Bleek wordt bewoond door Mien en Sjaak, twee doodgewone, aardige mensen die er elke oude dag nemen zoals hij komt. De Bleek, het plein dat zijn naam dankt aan de tijd dat het witte wasgoed er in de zon op het gras te drogen werd gelegd, is met lengtes voorsprong het lelijkste stukje Ravenstein. Gelukkig droogt Mien haar was aan de waslijn. Dat geeft iets vertrouwds en intiems aan die plek waar je anders zo snel mogelijk zou willen doorlopen.

Zwaartekracht

Zwaartekracht. Dagen achtereen gaat het goed en is het vet lachen daar hoog op die zelfgebouwde loopbrug tussen die vijftig jaar oude populieren, maar dan inenen lig je zes meter lager op de bevroren grond. Blijkt de knoop in dat polsdikke touw toch minder betrouwbaar en doet de zwaartekracht zich gelden. Pijn overal, roerloos, lijkbleek en muisstil. Vroeger, nou ja, amper tien jaar geleden, zette een van je maten het op een lopen om hulp te halen, nu wordt op een mobieltje 112 ingetoetst en arriveren de ambulancebroeders er tegelijk met papa en mama. Bren had mazzel. Niet dood, niets gebroken, veel geleerd.

#026 | Schuur

Ooit was het een trotse boerenschuur met rieten dak, deze bouwval aan de Loonsestraat waarvan het binnenwerk uit de 15e eeuw stamt. Dik twintig jaar heeft hij er over gedaan om definitief ineen te zijgen. Het drama achter het verval is complex. De korte versie: boer vraagt midden jaren tachtig vergunning aan om schuur om te bouwen tot woning; gemeente weigert want past niet in bestemmingsplan. Twee decennia van bureaucratisch touwtrekken en een gemeentelijke herindeling verder: boer dood. Schuur ook.

Andrea

Wie bij Andrea op bezoek gaat, pakt de achterdeur en komt binnen zonder kloppen. Dat is hier heel gewoon. Ceoli de hond blaft wel maar bijt zelden. Het Douwe Egberts-koffieapparaat staat eeuwig in startpositie, en op de keukentafel ligt de deksel niet op maar onder de koektrommel. Een goed gevulde koektrommel. Brabantse gastvrijheid ten top. Vandaag zijn alle kinderen en kleinkinderen tegelijk naar de boerderij in Neerlangel gekomen. Andrea wil met ze op de foto. Je ziet het niet aan haar, maar ze is ziek en bij vlagen verdrietig. Ze voelt dat ze haar langste tijd hier erop heeft zitten. Kwestie van Brabantse nuchterheid.

#025 |Kerstbomen

Klaas het land uit, kerst erin. Benieuwd of ze hun lesje hebben geleerd, de mannen van de gemeente die belast zijn met de aanvoer van de kerstbomen. Begin december 2010 liep het transport hopeloos vast op de zigzaghoek tussen Landpoortstraat en Marktstraat. Het duurde lang voor de eigenaar van de Jaguar opdraafde om zijn auto twee meter vooruit te zetten.

Diesel

Een goeie bos bloemen kun je hier niet kopen, de nieuwste iPad evenmin. We hebben geen afhaalchinees, geen Thai, laat staan een Japanner, maar willen we een hippe spijkerbroek aan onze stadse konten of de meiden een strak jurkje hoeven we de auto of trein niet in. Van Tilburg mode, een familiebedrijf dat 125 jaar geleden begon met een naaiatelier, kleedt sinds jaar en dag het volk aan de Maas. Zelfs die Geldersen van de overkant komen hier omdat ze weten dat ze zullen slagen. ‘Als ze het bij van Tilburg niet hen, dan het niemand ut’. Op de verdieping boven de winkel wordt er genaaid dat het een lust is. Moet de nieuwe Diesel of G-star een vuist korter of de rok wat breder in de heupen, kun je er op wachten. Kopje koffie erbij.

Grave

Grave is minstens zo mooi als Ravenstein, maar een station of spoorlijn hebben ze niet. Wat doe je dan als je kinderen ook wel eens een trein willen zien? Juist, naar het dichtstbijzijnd spoor. Veel kans dat ze in Grave ook geen fotograaf hebben.

TC:WC

Het koersseizoen is geopend. Ongeveer gelijktijdig met Omloop Het Nieuwsblad, vroeger Omloop ’t Volk wat toch veel lekkerder klonk, slingeren de eerste wielerpelotons zich na een korte winterstop weer over de Maasdijken. In groepsverband, in mallot en als vanouds luid snuivend en onwelriekend. Op de shirts van die gasten tref je regelmatig de lettercombinatie TC aan, gevolgd door de naam van de club waar ze voor rijden. Dat TC staat voor Touring Club. Terwijl Wieler Club toch zo veel meer voor de hand zou liggen. Maar zeg nu zelf WC Erp, WC Het Stalenros, WC De Vette Hanen dat is natuurlijk geen gezicht op zo’n kek vestje.

Farouk Hassankhan

Farouk Hassankhan nadert de 67 maar pakt nog dagelijkse de trein naar kantoor in Den Bosch. In zijn vrije tijd zorgt hij voor zijn schapen. Die begrazen de dijktaluds en hier en daar een weiland. Af en toe moeten er een paar verkassen en dan springt Farouk’s vrouw Sara bij.

DeBrug

Eind maart, het kwik passeert de 15, amateurboeren krijgen het op de heupen. De grond is er klaar voor, konijnen en slakken ook. Een van de mannen hier op volkstuinencompleks De Brug bij Herpen is bevriend met de uitbater van snackbar De Brug aan de overkant van de weg. ‘Als jij voor mij nou een winter lang alle mayonaise-emmers opspaart en die van de huzarensalade ook, krijg jij deze zomer een rode-, een spits-, een bloem- en twee savooienkolen’. Nu nog even de bodem uit de emmers knippen, over de jonge koolplantjes heen plaatsen e voilà, de ultieme biologische gewasbeschermer. Konijnen en slakken in Herpen haten mayonaise.

#022 | Straf

Begin november 2006. De maat is vol. De glazen wanden van de wachthokjes op het perron blijken voor de zoveelste keer niet bestand tegen de combinatie van domheid en geweld. Het met zorg en beleid versplinterde glas wordt door de NS verwijderd en nieuw glas komt er niet in. Dat zal ze leren! Ook normale treinreizigers worden veroordeeld tot regen, wind en kou. Maar nu, herfst 2011, zit de straf van vijf jaar erop en sinds kort staan we weer beschut.

Sjaak

September 2011 schreef ik hier bij foto 006: 'Het huis op de hoek van de Bleek wordt bewoond door Mien en Sjaak, twee doodgewone, aardige mensen die er elke oude dag nemen zoals hij komt.' De tijd heeft Sjaak (rechts op de foto) ingehaald. Hij is sinds drie weken niet langer doodgewoon en aardig, maar vooral dood. De blauwe asbest die hij inademde op zijn werk, deed hem uiteindelijk de das om. Hij werd er 81 jaar oud mee en dat is lang niet gek voor blauwe asbest. Mien moet voortaan in haar eentje de dagen nemen zoals ze komen. Ze gaat Sjaak missen, maar het gaat haar ook veel was schelen daar op de hoek van de Bleek.

#020 | Peer

#020 - Peer. Amper een jaar na het trouwen voor de wet, gaan Pieter en Ilse (ja die van de Volvo) de kerk in om hun wettige verbond ook nog eens te laten bezegelen door pastoor Joep. Het fotogenieke feestje voltrekt zich in de eeuwenoude kerk Van Sint Jan de Doper in Neerlangel. Ilse werd 28 jaar geleden geboren in de boerderij naast de kerk. Vandaar. Alle inwoners van Neerlangel, destijds een zogenaamd kerkdorp van Ravenstein, zijn er getuige van hoe de twee trouw beloven, en hoe in een moeite door zoon Peer gedoopt wordt.

Varkensvervoer

Het varkenstransport staat in een kwade geur, om het zo maar eens te zeggen. Om je imago wat op te krikken, kun je natuurlijk een duur PR-bureau inschakelen. Dat het ook goedkoop kan, bewijst deze transporteur die zijn aanhanger vaak parkeert onder het viaduct van de A50. De boodschap is helder: in deze truck is het een dolle boel, en het gegil wat je hoort als hij voorbij komt denderen, is niet uit doodsangst maar uit puur genot.

#021 | Grijze golf

#021 - Grijze golf verlaat Walstraat. Waar ze vandaan komen is een raadsel en onder welk voorwendsel ze hierheen zijn gehaald ook, maar er gaat geen dag voorbij of er schuifelt een buslading laag- en hoogbejaarden door de straten van de stad. Soms in het wild, vaker onder begeleiding van een van de stadsgidsen. Hier is Theo Krutwagen aan het woord. Hij en de andere vrijwilligers vertellen zaken over panden en straten waar de gemiddelde stadsbewoner geen weet van heeft. Kijk, daar!

Leerlooiershuisje

De ‘Stoom en Schoenlederfabriek Firma Ignaat Suermondt’, opgericht in 1852 en rond 1900 de grootste werkgever van de stad, heeft Ravenstein drie erfenissen nagelaten: een met zware metalen en arsenicum vervuilde stadsgracht, een juweel van een fotoboek over de welgestelde familie Suermondt in het Ravenstein van rond 1910 en een leerlooierijhuisje dat sinds enkele jaren is ingericht als museum. Het huisje, dat decennia lang aan het oog onttrokken werd door heggen en struikgewas en twee jaar geleden is opgeknapt, werkt als een magneet op dagjesmensen. Maar nu even niet. De kleine houtworm gooit roet in het eten. De worm dreigt het huisje op te eten en dat is niet leuk. Daarom is het bouwwerk nu luchtdicht verpakt en wordt er een dodelijke lading sulfuryldifluoride ingepompt. Dat zal ze leren! Na 11 mei is de kust weer veilig.

#019 | Trouwfoto 1

#019 - Trouwauto 1. Een keer per jaar maak ik een bruidsreportage. Dat doe ik uitsluitend voor vrienden en voor kennissen waar ik minstens een beetje van houd. Ja houden van, anders is het einde zoek. Klotewerk is het. Respect voor de mannen en vrouwen die daar hun brood mee moeten verdienen. Op een enkeling na hebben alle bruidsparen iets met een auto. Een Rolls, een kever of een geile cabrio, het blijkt telkens weer van groot belang. Ik begrijp dat niet, maar daar zit niemand mee. Ilse en Pieter zeggen beiden ‘ja’, en gaan in de oude Volvo PV544, een katterug waaraan Pieter al twintig jaar lang plamuurt en schuurt, op weg naar taart en champagne. 200 meter verderop.

Pizza - Foto Theo Audenaerd

Dit platte exemplaar op de kasseien van de Spoorlaan vertoont meer het karakter van ‘een afbeelding van’, dan dat het een schildpad genoemd mag worden. Een slechte afbeelding weliswaar, maar toch. Hoe zou het aanvoelen om zo’n prehistorisch beest onder je auto te krijgen. Bij een konijn, haas of kat gaat het van PLOK! Dat verschrikkelijke geluid, in het ergste geval gevolgd door een nog veel verschrikkelijker geluid, kent iedereen die regelmatig in het donker door de polder rijdt. Maar het geluid van een schildpad? Waarschijnlijk is dit huisdier ooit overbodig geworden toen de kinderen de deur uitgingen, en in de gracht gegooid. En zijn maatje ook. In de zon, als hij scheen, en jij stil was, kon je ze vorige zomer nog wel eens zien zitten. Op een stukje drijfhout.

sinterklaas

#017 - Klaas komt. Ben Brands (midden) deed niet onder voor Bram van der Vlugt. Net als Bram was hij een geboren Sinterklaas: zachtaardig, goedmoedig, rechtschapen, adrem en slim. Daarnaast was Ben vader, boer en ook katholiek. Hij stierf in 2003 en was pas 57. Doodzonde.

Barbara

Ruwgeschat 525 jaar voor ik hier kwam wonen, was het St Barbara schuttersgilde al actief in de stad. Uit oude geschriften valt op te maken dat het gilde vóór 1439 is opgericht. Tijdens een pestepidemie. Een leuk weetje, alleen wordt niet duidelijk wat precies het verband is tussen schieten en pest. Het ergste valt te vrezen. Als nieuwkomer kijk ik dus wel uit om die middeleeuwse club zijn plek in de Ravensteinse gemeenschap te betwisten, laat staan er grappen over te maken. Dan ben ik mijn leven niet meer zeker. Bovendien, waarom zou ik? De dertig leden – mannen en ook vrouwen - doen geen vlieg kwaad en ‘ze zijn ermee van straat’, zou mijn vader gezegd hebben. En ze doen het goed op foto’s. Zeker tijdens het traditionele koningsschieten op de Bovenbleek. Vorige week was het weer zover.

# 018 - Ans Hund

#018 - Ans Hund heet niet Ans Hund. Natuurlijk niet. Toch kennen veel Ravensteiners haar alleen bij haar bijnaam. Vindt ze niet erg. Als je haar op straat tegenkomt, weet je meteen waar die naam vandaan komt: zie je Ans dan zie je een hond. Meestal twee, vroeger drie. Ooit fokte Ans Huijbrechts windhonden maar sinds jaren doet ze het rustig aan en zorgt ze alleen nog voor zichzelf en voor Pablo en voor Harley. Harley (de zwarte) is een greyhound, tot op het bot versleten door zijn jaren op de renbanen van Ierland. Pablo is een Spaanse windhond. Een Galgo Espanol. Pablo houdt niet van mensen.

Hamelspoelweg

Het is er niet aan af te zien, maar in heel zijn onbeduidendheid was de kruising Hamelspoelweg-Dorpenweg een gevaarlijke. Hier vielen tientallen zwaargewonden en lieten meerdere mensen het leven. Hoeveel precies kan ik niet achterhalen, maar na het laatste dodelijke ongeval uit 2007 waarbij een 24- jarige man uit Herpen omkwam die de bus van links niet op tijd zag aankomen, viel het besluit waar al jaren op was aangedrongen: afsluiten! Op 1 juni is het besluit uitgevoerd. Een graafmachine, een vrachtauto, vier borden en een mannetje. Fluitje van een cent.

#016 - Marco

#016 - Marco. Tussen Marco en zijn zus Tijger boterde het al een poos niet. Ruim twee jaar geleden hield hij haar geblaas voor gezien en verliet zijn huis aan de Walstraat. Sindsdien leeft hij gecastreerd en wel op straat. Het ligt voor de hand hem een zwerfkat te noemen, maar dat is niet correct. Marco is eerder streetwise, een stadskat en hij loopt niet onder zeven auto’s tegelijk. Wel loopt hij ongevraagd binnen bij bakker Van Mook, slagerij Schoenmakers, juwelier Vlemmings of restaurant Amon, zeg maar, daar waar de deur af en toe open en dicht gaat. Het maakt hem geen bal uit, als hij maar wat aandacht krijgt, en een aai en iets te eten. Lang niet iedereen in de stad houdt van hem. Riet uit de Marktstraat wel. Riet hielp hem al twee keer de winter door met haar dure kattenhapjes. Deze zomer was mijn groentekas zijn uitvalsbasis, maar sinds september heb ik hem niet meer gezien. Als dat maar goed afloopt.

zeskamp Herpen

Het voetbalseizoen zit er op, het eindexamenleed is geleden, de lente jeukt en de zomervakantie laat nog even op zich wachten. Hoogste tijd voor een spelletje. Veel dorpen organiseren een zeskamp voor hun jongeren. Zeskamp? Lang geleden was Zeskamp het best bekeken spelletjesprogramma op televisie. Tot we gingen puberen en wel wat beters te doen hadden, zaten wij vanaf 1964 elke zaterdagavond samen met vader en moeder voor de buis te lachen om de knullige spelletjes die stevast eindigden in vette glijpartijen. De NCRV zond het uit en Dick Passchier was de gevierde presentator. Na twintig jaar verdween het van tv maar zeskamp als volksvermaak is altijd gebleven. In Herpen bijvoorbeeld. Rennen, vallen, nat worden, doorgaan.

Trouwen - Foto Theo Audenaerd

#015 - 11.11.11. De wind is vanmorgen gedraaid en komt pal uit het oosten. De afgelopen weken waren opvallend zacht, om niet te zeggen warm, maar nu is het koud. De bruid is na een fotosessie van een klein uur bijna onderkoeld geraakt en als het even tegenzit heeft ze morgen een blaasontsteking, zegt ze. Kort voor ik ze betrapte bij de grote witte Cadillac hier op de Bleek heeft de trouwfotograaf haar en haar bruidegom laten zitten op een dekentje op het gras. Hetzelfde dekentje dat nu door een vriendin om haar schouders wordt gelegd. Het is het vijfde trouwende stel dat vandaag in Ravenstein mijn pad kruist. Ze komen uit andere plaatsen: uit Oss, uit Berghem en uit Schaijk. Want die zijn lelijk.

Schuurkerk

De geboortedag van Johannes de doper, Sint Jan voor intimi, wordt herdacht op 24 juni. St. Jan is patroonheilige van Neerlangel en dat is een goede reden voor de inwoners van het kerkdorp om jaarlijks uitbundig feest te vieren op de zondag het dichtst bij de 24ste. Het begint om half elf in de ochtend met een heilige mis in de openlucht, en als het regent biedt de grote aardappelschuur van Adri van de Rijdt uitkomst. Zoals op de foto uit 1998. Honderden mensen uit de omgeving komen op de viering af. Na afloop van de mis: koffie, broodjes en koningschieten. En bier. Veel Brabantser kun je het niet hebben.

Zondags dijktoerisme

#014 - Dijkterroristen bij Keent. De dijk langs de Maas hier is weergaloos mooi. Kom gerust kijken, maar mijd dan de zaterdag en de zondag. In de weekeinden is de dijk overgeleverd aan uitslovers, onnozelaars en idioten die zich in groepsverband verplaatsen op racefietsen, Solexen, Zündapps en oude Sparta’s. Levensgevaarlijk en niet om aan te zien.

Boerengolf

Boeren moeten ook wat om de crisis het hoofd te bieden. In Herpen begon er eentje een kinderopvang, even verderop heeft er een een maisdoolhof, een andere verhuurt solexen, en op de boerderij van boer Bens in de Koolwijk wordt sinds enkele jaren boerengolf gespeeld. Aardige bijverdienste. Nieuwe spelers krijgen in het weiland instructies van de boer. Zo moet het spel gespeeld worden! Van die verse stedelingen op hun landje raken de paarden danig opgewonden.

Luud Groetelaars - Foto Theo Audenaerd

#013 - Luud Groetelaars gaat 12 november 2011 exposeren in de NH Kerk. Samen met beeldhouwer Michiel van Pinxteren. Luud is een van de weinigen in het land die goed thuis is in de oude druktechnieken van de fotografie. Photoshop, bits en bytes, laat staan megabytes, zijn aan hem niet besteed. Geef hem een fles citroenzuur, kopersulfaat, wat zilvernitraat, een scheut borax en een snuif paladium, doe het licht op zijn zolderkamer uit en zie, bij terugkomst een dag later liggen daar de broomoliedrukken op de verwarming te drogen. Zijn nieuwe foto’s in de kerk refereren aan de zeven hoofdzonden. De beelden van Michiel ook. Zien?

Gasunie

Een stuk aardgastransportleiding van 800 meter lang wordt op een diepte van 20 meter onder de bodem van de Maas door getrokken naar de gasunie in Ravenstein. Op 5 juli 2012 breekt paniek uit in Oss. Bij kunststoffabrikant Unipol is sprake van een stroomstoring. De druk in vier reactorvaten loopt gevaarlijk hoog op. Ontploffing dreigt. Brabants Dagblad doet verslag en somt en passant de vier gevaarlijkste bedrijven van de gemeente op. Stuk voor stuk bedrijven van de categorie Chemie-Pack Moerdijk. Wel even schrikken om tussen die vier ook de naam van Nederlandse Gasunie Ravenstein aan te treffen. Zo’n compressorstation net buiten het dorp, waar de druk wordt opgevoerd om het gas per pijpleiding van hier naar daar te transporteren, ziet er in het groen zo onschuldig uit. Wat kan daar mis gaan?

Wilma 50

#012 - Begin oktober is Wilma uit Ravenstein 51 geworden. Dat zal behalve Wilma zelf iedereen worst wezen, maar dat ze vorig jaar rond dezelfde tijd 50 werd, was nieuwswaardig genoeg om tientallen bomen en lantarenpalen van een gelamineerde foto van haar te voorzien. Lachen, als die oer-Brabantse gewoonte ooit overslaat naar de grote stad.

Ravelijn

In de omliggende dorpen die vroeger deel uit maakten van de gemeente Ravenstein, zijn alle basisscholen van het katholieke soort. Dus als je daar woont en je ouders je liever op een openbare school willen, moet je in de benen. In 25 jaar tijd is ‘t Ravelijn, de enige openbare school in de omtrek en ooit opgezet als variant op de Kees Boekeschool uit Bilthoven, groot gegroeid. Als de ontkerkelijking doorgaat in het tempo van afgelopen 25 jaar en als het geboortecijfer op het niveau blijft van nu, is de kans groot dat hier uiteindelijk maar één school over blijft. En dat zal met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid geen katholieke zijn.

Pootrot - Foto Theo Audenaerd

#009 - Pootrot, wie kent het niet. Op het internet noch bij de plaatselijke afdeling van de Boerenbond kan ik bevestigd krijgen dat het wettelijke verplicht is buitenlopende schapen voor 1 november in te enten tegen pootrot. Niettemin is dat toch heus het antwoord van deze mooie boer, die samen met zijn vrouw de schapen een voor een spuit geeft, op mijn vraag waar hij mee bezig was. Het is tegen pootrot. Hij zal het toch niet verzinnen?

Sneeuwschrift

Een jaar geleden werden we weken achtereen geteisterd door heftige sneeuw. Zelf hou ik er niet van, maar de jongens op het trapveld hebben er in het geheel geen moeite mee. Drie minuten hiervoor trapten ze fanatiek tegen een bal, nu benutten ze de schrijfmogelijkheden van verse sneeuw: 'Sjoerd is een homo' en 'Max is op Chantal'. Van die dingen dus. Tot nieuwe sneeuw dertig seconden later alles weer heeft weggevaagd.

Schildersdagen (2) - Foto Theo Audenaerd

#011 - En zo kan het er dan op een zonnige dag in juni uitzien tijdens de Ravensteinse Schildersdagen. Topdrukte bij de Maaspoort, een van de twee nog aanwezige stadspoorten die toegang geeft tot het centrum. Jaar in jaar uit en met lengtes voorsprong de meest geliefde plek.

Hulphonden

Een hulphond helpt. Bijvoorbeeld bij het oppakken van voorwerpen, het openen van deuren, het bedienen van schakelaars en nog zo wat. Dat doet hij niet uit zichzelf, het moet hem worden geleerd. Dat doen ze bij Stichting Hulphond in Herpen. De pups verblijven eerst een jaar in een gastgezin. Daar wordt de basis gelegd voor een evenwichtig en gehoorzaam beestje. Of niet. Het hele jaar door tref je groepjes min of meer onzekere gastmoeders in de bossen van Herperduin die onder begeleiding van een hondentrainer de labradors, labradoedels en retrievers de eerste beginselen van beschaving leren: elkaar negeren en luisteren naar de baas.

Schildersdagen

#010 - 'De schilderijen worden door de organisatie opgehangen, u moet ervoor zorgen dat de werkstukken zijn ingelijst en van een haakje zijn voorzien,' meldt het inschrijfformulier voor de expositie in de NH kerk. Zondagmiddag, 23 oktober 2011, de spanning is te snijden. De veertig amateurschilders die hier in juni neerstreken om hun schildertalent te botvieren op doorkijkjes, stegen, pleinen en gevels, wachten in de kerkbanken op het verlossende woord van de jury van de Ravensteinse Schildersdagen. Wie gaat er met de hoofdprijs 2011 naar huis? Het is Aline Adriani uit Bilthoven. Grijs haar, derde rij, tweede van rechts.

Marco (2)

Na vijf maanden nog geen spoor van Marco, onze stadskat uit aflevering 016. Riet heeft er vergeefs naar gezocht. Ze is heel Ravenstein rond gelopen, heeft zijn naam geroepen in de straten van Neerloon, maar hij kwam niet. Mijn plan om zijn vrije kattenleven te documenteren kan ik wel vergeten. Een van de laatste foto’s die ik van hem maakte, eind september, is deze. Erik en Elin treffen hem tijdens een avondwandeling bij de spoorwegovergang. Hij herkent de stemmen van voorheen zijn vader en zijn moeder en rent er enthousiast opaf. En je ziet het, Marco kon vliegen.

Evgeni

#008 - 'De Barsoi is een edele en goedaardige hond, welke toch enigszins gereserveerd staat tegenover vreemden. Vanzelfsprekend vereisen ze zeer veel lichaamsbeweging. De Barsoi is tolerant tegenover kinderen, maar is niet erg gesteld op hun wilde spel' (tekst op website Barsoiclub Nederland). In de rij voor de kassa van de C1000, tegenwoordig Emté, tref ik mijn goede maat en rasechte Ravensteiner Willem. Met rode ogen. Evgeni, zijn Russische windhond, heeft een paar uur tevoren het leven gelaten. Hij ligt nog op zijn afgeragde bank in de hal waar de dierenarts hem heeft laten inslapen. En als ik dat verdrietige schouwspel zonodig wil vastleggen, hij houdt me niet tegen.

Ramp

Uit De Gelderlander van 26 januari 1946: 'Hedennacht om één uur is een militaire verlofgangerstrein op weg van Duitschland naar Engeland, op de Maasbrug bij Ravenstein op een goederentrein gelopen, die voor een onveilig inrijsein stond. Onder de Engelsche militairen vielen vijf doden en 15 zwaargewonden. Het baanvak Ravenstein-Oss is versperd.' De eerste naoorlogse ramp in Nederland was daarmee een feit. Tegenwoordig passeren op een doordeweekse dag ongeveer 80 treinen de brug. In de richting van Den Bosch of in de richting van Nijmegen. De brug heeft maar één spoor. In meerdere opzichten is dat eigenlijk best wel eng.

Pulsen

#007 - Grondwater. Het zit zo. Bert van Demen (links) heeft water nodig voor zijn moestuin, en het puntstuk waar zijn pomp jarenlang op zit aangesloten is dichtgeslibd. Dan bel je Toon Hendriks die de kennis heeft en het materiaal om nieuwe wateraders aan te boren. Een kloteklus want de rivierklei van Ravenstein is taai. Een metalen pijp verdwijnt onder het gewicht van beide mannen millimeter voor millimeter de diepte in, terwijl Toon een andere zware pijp aan een touw voortdurend laat vallen in het met water gevulde gat. Zodra de metalen plaat waarop Bert en Toon staan tot op de grond is gezakt, wordt er een nieuwe pijp vastgeschroefd op de vorige. Dan wordt het plateau bovenaan de nieuwe pijp bevestigd en herhaalt het tafereel zich. Zo gaat het in ruim twee uur tijd acht meter de zompige diepte in. Dat kost liters zweet, veel gegodver en een paar honderd euro. Maar dan heb je ook wat: voor jaren gratis grondwater!

Keent - de Maas

In Noord-Brabant en Limburg laat Rijkswaterstaat uiterwaarden en oude beddingen van de Maas opengraven en ontgronden. Zo krijgt het rivierwater meer ruimte in de breedte, zodat het in de hoogte daalt. Stroomafwaarts, zeg maar van Dordrecht tot Rotterdam, verkleint daardoor de kans op natte voeten. Deze kostbare ingrepen in het landschap betalen zichzelf goeddeels terug. Grond, zand en grind zijn schaars dus geld waard. Bij Keent zie je hoe voor het grote baggeren kan aanvangen, de grondsamenstelling wordt onderzocht. Ondertussen is deze plek veranderd in een diepe waterplas.

Drie varkens - Foto Theo Audenaerd

#005 - Ja ik stond er met mijn neus bovenop toen Tony van Breda deze drie varkens in het slachthuis achter zijn winkel door de kop schoot en keelde. Het geurmengsel van angst, bloed, stront en pis zal ik niet rap vergeten. De slager liet me een paar dagen tevoren weten dat het de allerlaatste waren – ‘dus als je foto’s wil maken’. Het slachten moest voortaan in het abattoir gebeuren. Kwestie van nieuwe regelgeving. Tony legde er in zijn leven ontelbaar veel neer. Generaties jongens van het dorp keken belangstellend toe bij dit wekelijkse spektakel. Daar kon geen film of theatervoorstelling tegenop, en om de koeienogen die hij naar ze gooide, werd gevochten.

Baby Peer

Hij mag dan wel gedoopt zijn (zie aflevering 020) soms moet Peer toch heus in bad. En als er geen bad voorhanden is, zoals hier destijds op de boerderij van zijn oma Andrea, dan doet de roestvrijstalen gootsteen in de keuken uitstekend dienst als wasteil. Schoon is schoon. Och, en zo scherp zijn die messen in die andere wasbak nou ook weer niet. Daar moet je niet te kinderachtig in zijn. Bovendien is zijn moeder er bij.

Slagerij Van Breda - Foto Theo Audenaerd

#003 - Slagerij van Breda, 31 december 2007, het loopt tegen zessen, sluitingstijd. Definitieve sluitingstijd welteverstaan. Na jaren sappelen moet de zaak aan de Marktstraat dicht. Sinds de slager niet meer zelf mag slachten is de ziel eruit. Kwestie van Europese hygiëneregels. Tony van Breda (de man in het midden, links vrouw Maria, rechts een medewerker vanwege de drukte op deze feestelijke laatste dag) scoort hoog op de lijst van bekende Ravensteiners. Honderden mensen komen afscheid nemen. Hij is joviaal, onverbeterlijk opgewekt en beleefd, en de reputatie van zijn vlees is minstens zo mals als zijn vunzige grapjes. Die doen ook na zijn dood nog volop de ronde.

De Heus

Meulemans. Alle bezwaarschriften, poortblokkades, posteracties, metingen, politieke druk, nieuwe metingen en uitspraken van de Raad van State ten spijt, de veevoederfabriek van De Heus, voorheen Meulemans, staat nog steeds daar waar hij al sinds 1886 staat: in de uiterwaarden van de Maas, op minder dan een steenworp van de stadspoort. Het fabriekscomplex, al jarenlang het hete hangijzer, bepaalt de skyline van de stad, en dat is een understatement van het zuiverste water. Sinds jaar en dag kent de stad twee kampen: de mensen die ooit zelf in de fabriek hun brood verdienden of die iemand kennen die er zijn brood verdiende, en de anderen. Het eerste kamp vindt dat je met je poten van de fabriek af moet blijven, de anderen vinden dat de fabriek weg moet. Liefst vandaag nog. Dagelijks denderen zwaar beladen vrachtauto’s langs de huizen van de anderen. En als de wind van over de Maas komt, raken de neuzen en ogen van de anderen geïrriteerd door vreemde geuren van even vreemde grondstoffen die per schip worden aangevoerd. Gek dat alleen de anderen last van hebben van de vrachtauto’s en de stank. Ooit zal de fabriek weg zijn. Wij ook.

Het Gouden Kalf - Foto Theo Audenaerd

#002 - Marc van Platen is componist en woont in Ravenstein. Hij won in 2004 een gouden kalf met zijn muziek voor de film Kees de Jongen van regisseur André van Duren. Marcs overbuurman, slager Tony van Breda, zet het kalf twee weken te kijk tussen zijn blinde vinken, schenkels en worst. Ook de filmmuziek voor de Bende van Oss wordt weer geschreven door Van Platen, maar zijn eindresultaat wordt te elfder ure afgekeurd: niet commercieel genoeg. Dit jaar geen kalf voor hem. Sinds 2010 is slagerij van Breda gesloten en in juni 2011 is Tony begraven. Dood. Geheel rechts op de foto Maria, de vrouw van de slager.

Kay & Liz

Kay en Liz zijn zusjes. Kay (in het midden met kind) werd op 13 januari 16 en Liz (breed lachend naast haar zus) een dag eerder 14. Een hele leeftijd al, en een mooie aanleiding voor een feestje. Een huis vol opgewonden vriendinnen en vrienden. Een explosief mengsel van verse hormonen. Nog een paar jaar en dan wijken ze, op een enkeling na, uit naar Amsterdam en Utrecht. Best wel jammer, want terugkomen is er niet meer bij.

Stoorzender Jan - Foto Theo Audenaerd

#001 - Maandagavond 11 april 2011, Peperstraat. De oude straten en stegen van Ravenstein zijn gedurende drie weken decor en werkterrein van de filmcrew van regisseur André van Duren, die er De bende van Oss opneemt. Jan de Jong, tandarts in ruste, is zich van geen kwaad bewust als hij op zijn avondwandeling met hond de Peperstraat in loopt. De commando’s ‘stilte!’ en ‘opname!’ zijn hem ontgaan. Jan is al jarenlang doof.

Schaatspret

Eerder beleed ik hier mijn afkeer van winterweer. Ik kom niet op die woorden terug, maar een nuancering is op zijn plek. Lang voor andere plassen, meren en sloten in de wijde omtrek bevriezen, stijft het water van het Ganzenven in natuurgebied Herperduin op tot een sterke ijsvloer zodra de temperatuur de nul nadert, de wind van over de hei komt en de kudde Hooglanders er niet te lang in rond ploetert. En dan krijg je dit.

Børge Ring

De woonboerderij van Børge en Joanika Ring aan de Maasdijk is op dinsdag 1 februari tot de grond toe afgebrand. Schoorsteenbrand. Alles kwijt. Niet minder dan een ramp voor de 91 jaar oude Borge en zijn vrouw met wie hij samen strips tekende en tekenfilms maakte. Gevierd jazzgitarist, furore gemaakt in de Toonderstudio’s, internationaal bekroond, een Oscar op de schoorsteenmantel. En nu zelfs geen schoorsteen meer. Kijk op www.borgering.com en huiver.

Joep van Lieshout

Zelfs het poepbruine polyester beeld van Joep van Lieshout krijgt iets lichtvoetigs als de winter er zijn ijskoude handtekening op heeft achter gelaten.

Carnaval Ravenstein

Watermaken. In mijn urineblaas en die van u past verbazingwekkend veel bier, maar de rek is niet oneindig. Rond carnaval tref je hier regelmatig verklede zeikerds aan waar de rek uit is en die het niet langer kunnen ophouden. Is dat erg? Carnaval is erg, te veel bier drinken ook, maar over buiten wateren moet je niet moeilijk doen. Het heeft iets oers. Als het maar een beetje discreet gebeurt en niet tegen de wind in. Mijn vader zaliger vond het lange tijd een smerig idee dat de wc voortaan in ons verbouwde woonhuis zat en niet langer op de hoek van de stal. Terwijl mijn moeder en de kinderen dankbaar gebruik maakten van die wit porceleinen moderniteit met stortbak, bleef hij halsstarrig zijn gevoeg doen op de poepdoos buiten. Pissen deed hij tegen zijn boom achter op het erf. Een pruimenboom. Eierpruimen.

Import

NR49 Met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid is deze acrobaat een nieuwkomer, een stadvlieder. Wie wat langer op de buiten woont en hoogstamfruitbomen in zijn tuin heeft staan, schaft een ladder of leer aan. Dat is een onmisbaar verlengstuk van het tekortschietende menselijke lichaam. Zo balanceren op een keukentrap om met een soort betonschaar een appelaar van zijn takken te ontdoen… het zou verboden moeten worden.

Parkzicht

De verzameling oude eiken bij het spoor is eigenlijk te klein om de naam park te verdienen, maar we doen het ermee. Tot de herfst van 2011 stond rechts op het schiereilandje een bankje. Daar kon je in alle rust iets illegaals doen, de dag overpeinzen, een kwartiertje tijd doden of oefenen met tongzoenen en nog zo wat. Geen mens die het zag, want alles werd aan het oog onttrokken door metershoge muren van rododendron, bospest, wilg, zwarte els en wat onbestemd struweel. Daar heeft de gemeente korte metten mee gemaakt. Groen weg, bankje weg. Ordnung muss sein! Alles van waarde blijkt ook hier behoorlijk weerloos. Welke idioot bedenkt zo’n kaalslag, wie wordt hier beter van?

rietdekker

Groot Ravenstein, pakweg het gebied dat begrensd wordt door de Maas, Keent, de dorpen Neerlangel, Herpen en Dieden, telt ruim honderd rietgedekte boerderijen en woonhuizen. Afhankelijk van de kwaliteit van het riet: fijn of grof, inlands of uitlands, voorjaars-of najaarsoogst, en de hellingshoek van het dak of eventuele bomen in de buurt kan een rieten dak 35 tot 50 jaar mee. Als het riet niet uit onze eigen Weerribben komt, komt het wel uit Hongarije, Polen, Roemenië of Rusland. Het dak van deze boerderij in Neerloon wordt gedekt met spul uit China. Sinds enkele jaren loont het om het daar te halen. Ik probeer me een voorstelling te maken van een zeeschip vol riet uit China, maar het lukt me niet.

Michel

Voor de een is het een straf voor de ander een hobby. Hoewel, een hobby kun je de verzamelwoede van Michel niet noemen, eerder een manie, een amper beheersbare drift. Michel is wees en woont samen met zijn zus in een net rijtjeshuis. Dagelijks trekt hij er op uit om in zijn wijk en in andermans wijk en tegenwoordig ook in het oude centrum de papiertjes, zakken, pakjes, blikjes, flesjes, dekseltjes en alle andere voorwerpen waarvan hij vindt dat die niet in de berm, op het gras of in de struiken thuis horen, te verzamelen in zijn vuilniszak. Michel vindt dat hij wel een pluimpje verdient. En zo is het.

Zo kan het zeker ook

Omroep Walraven is in nood. Netbeheerder Ziggo dreigt de uitzendingen van de Ravensteinse tv-omroep na twintig jaar de nek om te draaien. Ziggo sucks! De programma’s, gemaakt door vrijwilligers, zijn best bekeken. Jiskefet ten voeten uit. Lachen dus, en ja, ook tergend traag en vaak erg belegen. Zes jonge wilden eisten midden jaren negentig een half uur van de zendtijd op, en verdomd, de makers van Walraven gingen overstag. ‘Zo Kan Het Ook’ was een feit. Het programma, elke week een duizelingwekkende trip door het brave stadje aan de Maas, was spraakmakend. Iedereen keek en hield de adem in. Vooral de ouderen. Een vast onderdeel vormden De Rakkers, een groepje prettig gestoorde vogels van amper 10. Freek en Guus (foto), Rakkers van het eerste uur, zijn ongeveer 25 en met heel andere dingen bezig. Waar zijn de lefgozers van nu? Wie blaast ZKHO nieuw leven in en trekt een lange neus naar Ziggo?

volgende