Schermafbeelding 2017-11-22 om 11.54.05 

Nu kon het nog


Over een kwartiertje zou het te laat zijn. Dan bleef haar dochter voor twee maanden aan de andere kant van de Schipholpoortjes. Nu kon het nog. Als Sasha zo terugkwam met twee kartonnetjes koffie, zou Liesbeth gewoon zeggen dat deze hele santenkraam niet doorging. Zo’n jonge meid, in haar eentje naar Spanje. En dan niet gewoon in een appartementje aan de kust, maar liftend het hele land willen ontdekken. Alleen háár dochter kon zoiets achterlijks bedenken.

Liesbeth herinnerde zich hoe Sasha geboren werd, krijsend, met een paars vuistje voor zich uitgestoken, als een woedende superheld. Achttien jaar later had ze nog steeds dat temperament. Het zou natuurlijk niet lang duren voor ze een of andere Juan aan de haak had geslagen, die haar dan zou overhalen voor hem in Bilbao te blijven. Ach, daar kreeg je wel mooie olijfkleurige kindjes van. Liesbeth slikte moeizaam. Ze was er echt nog niet aan toe om oma te worden. Ze greep zich vast aan het handvat van Sasha’s koffertje en vond maar weinig steun.
Ze ging het doen. Sasha bij haar bovenarm grijpen en het simpelweg verbieden. Je blijft nog maar een jaartje thuis, jongedame!
‘Sta je weer over Bossche bollen te dromen, mam?’ Sasha grijnsde en blies wat slordige blonde plukken op haar voorhoofd omhoog. Ze overhandigde de dampende bekertjes, eentje met een roerstaafje.
Dit was het moment. ‘Sasha…’ Haar daadwerkelijk bij de arm vastpakken leek Liesbeth wat dramatisch.
Haar dochter keek verwonderd en wachtte geduldig op het vervolg. Wat was ze toch mooi met die ontelbare sproeten.
‘Beloof je dat je voorzichtig zult zijn?’ fluisterde Liesbeth.
‘Tuurlijk mam, doe niet zo gek.’ Sasha greep haar handbagage en vloog voorop naar de juiste gate. Alleen Liesbeth zag de heldencape die achter haar dochter aan wapperde.

- Kim Linssen