Schermafbeelding 2017-11-11 om 13.12.17 

Weer een puzzel opgelost

Er zat al iemand aan het tafeltje in de hoek, zag André vanuit de deuropening van het café. Het was een mollige vrouw met een rode rok en een raar hoedje. Hoeden droeg je niet binnen. En het was zíjn vaste plek. Met tegenzin nam hij plaats aan de tafel van zijn tweede keus. Pas toen viel het hem op dat de vrouw een alleraardigst gezicht had. Ze zat te lezen en dronk thee waar groene bladeren uit staken. André probeerde de titel van haar boek te ontcijferen.

‘Niet staren,’ zou zijn moeder nu gezegd hebben. André pakte zijn krant en sloeg het papier ritselend om.
‘Goh!’ en ‘Poeh!’ riep hij een paar keer, om daarmee de heftigheid van het nieuws aan te geven. De vrouw naast hem leek het niet te horen.
Iemand bracht hem een kopje koffie met twee suiker, daar hoefde hij niet eens meer om te vragen. Hij gaf een beleefd knikje en sloeg zijn ogen neer. Hij zou iets over het weer kunnen zeggen. Zijn keel werd een beetje droog. Misschien straks.
Aan het einde van de grote berichten stond een kruiswoordraadsel. Binnen tien minuten wist hij alle vakjes in te vullen. Met een plof gooide hij de krant neer.
‘Zo! Weer een puzzel opgelost!’ verkondigde hij luid. Niemand reageerde. De vrouw draaide haar stoel zodat hij alleen nog haar rug kon zien.
André pakte zijn kopje en constateerde dat het leeg was. Toen hij opstond en zijn lange jas aandeed, sloeg hij de vrouw met een mouw in haar gezicht. Ze klakte met haar tong. André werd rood en liep snel naar buiten.
Thuis staarde hij uit het raam naar de haastige voetgangers. Als ze er morgen weer was, zou hij haar een stuk appeltaart aanbieden, besloot hij.

- Kim Linssen