Schermafbeelding 2017-12-02 om 21.57.01 

De jas

Grote schoonmaak doet Mariëlle altijd aan het eind van het jaar. Ze opent de eikenhouten kast op zolder en werpt een blik naar binnen. Vuilniszakken vol met schoenen, gekreukte galajurken, te kleine speelpakjes van de kinderen en nette pakken van Willem. En daar, aan het einde van het hanggedeelte, haar oude winterjas. Die was ze volledig vergeten.

Ze heeft hem ooit gekocht van haar vakkenvulgeld, dus hij is zeker vijftien jaar oud. Hij komt moeizaam los van de stang, ze legt ’m op het logeerbed. De oorspronkelijk dikke wol is niet meer dan een dradenpatroon op de ellebogen, waar de donkergroene glanzende voering doorheen schijnt. Ook het zitvlak en de rechter zijkant – daar waar haar schooltas altijd hing – zijn niet best meer. Het ruitenpatroon is gedateerd, of misschien juist weer helemaal in, dat weet ze niet zo goed. Hij moet maar eens weg. Voor de vorm trekt ze hem nog een keer aan. Hij omhelst haar als een oude vriend. Een muffe oude vriend, dat wel. Hij was mee op dat gure weekend in Londen en het brandgaatje op de mouw is het bewijs dat haar broertje roekeloos omging met vuurwerk.

De spiegel aan de muur bevestigt de lelijkheid. Uit gewoonte steekt ze haar handen in de diepe zakken en links voelt ze iets hards. Het is een rolletje King. Lang geleden door haar moeder in haar handen gedrukt.

“Hier schat, lekker voor onderweg”, had ze erbij gezegd, waarna ze Mariëlle stevig knuffelde. Toen was alles nog in orde. Toen wisten ze nog niet dat ze ziek was.

Nu drukt ze de pepermunt tegen haar borst en huilt, voor het eerst sinds jaren. Even later hangt ze de jas weer terug in de kast. Volgend najaar nog maar eens proberen.

- Kim Linssen