daymoney.co.uk - daymoney Resources and Information.
7198504226_eb949c7b8f_o 

Auto

Het begon met mijn rijbewijs halen. Dat was mijn laatste wens. Ik dacht vaak aan de dood in die tijd, maar daarvoor wilde ik dat papiertje. Ik wilde mijn rijbewijs zo graag dat ik met een van de ambtenaren die mijn geld beheerde afsprak dat zij het voor me apart zou houden.
‘Weet je het zeker?’ vroeg ze. ‘Dan kun je je sigaretten niet meer betalen.’
Dat was een van de moeilijkste besluiten die ik ooit nam, maar ik deed het. Ik wilde dood, maar daarvoor wilde ik mijn rijbewijs en sommige gevolgen moet je accepteren.
Na een zwart jaar, waarin ik ontelbare parken heb gezien en niet heb gezien omdat het zo zwart in mijn kop was. Waar ik soms wakker werd uit iets en mezelf met die stok met dat grijparmpje waarmee je papiertjes op kunt pakken, zag. Na dat jaar, begonnen mijn eerste lessen.

Sheildo was een hyperactief ventje, die voor zijn rijschool twintig jaar in de taxiwereld had gezeten. Hij had de namen van zijn ex-vrouwen op zijn onderarm getatoeëerd. We hadden een paar keer bijna ruzie. Omdat hij zo hyperactief was en ik heel zenuwachtig.
De eerste keer was ik zo zenuwachtig dat ik voor negen uur drie oploskoffie had gedronken. Na twee straten trapte Sheildo op de rem en vouwde zijn benen alsof hij ging zitten mediteren en zei ‘Ham’. Die keer ging heel slecht, maar de keer erna zei hij dat ik een natuurtalent was. Dat ik niet bang was, dat veel mensen bang zijn.

Het was nog beter dan ik had gehoopt. De schone autoraampjes en daarachter de straat, zoals altijd, maar alsof ik het al een beetje achter me liet. We reden vooral door de buitenwijken van Amsterdam, over de snelweg richting Zaanstad, over de Plesmanlaan waar ik nog voor een egel ben gestopt. Sheildo zag hem niet. Die schold me verrot, wat hij altijd deed als ik iets fout deed, maar er zat toch niemand achter me.
Ik heb hem met de mouwen van mijn long sleeve opgepakt en in het grasstrookje gezet. Wie weet. Sheildo had zijn handen op zijn hoofd gevouwen toen ik weer instapte.
‘Als je nog een keer zoiets doet, schop ik je eruit. Ik ben geen dierenambulance,’ zei hij.
In vijftien lessen had ik mijn rijbewijs.
‘Veel plezier d’r mee,’ zei het meisje achter de balie van het loket bij Sloterdijk.
Ze was een paar jaar jonger dan ik, had blond haar en rode lippenstift op.
‘Bedankt,’ zei ik. Ik keek haar wat langer aan en zag dat ze het leuk vond.
Voor ik dood kon, moest ik een auto.

www.evelienvos.com

- Evelien Vos