image 

Honden

Onze oude zieke hond is doodgegaan. Niet uit zijn eigen maar door een spuit van de hondendokter. Een vredig uiteinde. Had niets in de gaten. Ik delf zijn graf in de achtertuin. Voorgeschreven diepte 60 cm. Valt niet mee. De grond is van solide zeeklei. Grote kleefkracht. Gelardeerd met puin van een vorige bewoner. Bij 50 cm houd ik het voor gezien. Zo dik is de hond nou ook weer niet. Na de teraardebestelling een gemompeld requiem. Dat aanpalende graf is van de vorige hond. Is dezelfde weg gegaan via de spuit van een andere hondendokter. Dat was vele jaren geleden. Met het ontzielde lichaam in de achterbak vertrokken wij toen naar het dierencrematorium. De juffrouw aan de telefoon klonk goedgemutst. Met hondenhotel Huppeldepup zong ze. Toen ze vernam dat het om een crematie ging niet om een logeerpartij veranderde haar stem in een diepgevoeld medeleven. Ja, we konden direct komen en veel sterkte voor onderweg. Halverwege onderweg draaide ik om. Afkeer van het marketing medelijden. Thuis dolf ik een graf in de achtertuin dwars door klei en puin heen. Ons besluit stond vast: nooit meer een hond. Drie maanden later hadden we een nieuwe die nu op zijn beurt onder de klei ligt. En weer besluiten we nooit meer een hond. Het plezier weegt niet op tegen het gemis. Ze rolt de weer lege kruiwagen richting schuur. Laat maar. De geschiedenis zal zich herhalen. Over een tijdje. Over een tijdje zal er hier weer een andere hond over het erf scharrelen. Blaffen tegen vreemden. Piesen in de kruidentuin. Achter de rat aanjagen. Zachtjes janken als hij een tik krijgt. Zo’n klein kittig hondje dat je makkelijk onder de arm neemt en waar je makkelijk over struikelt als je niet oplet. Zo’n hondje. Is het je wel eens opgevallen dat honden elkaar wel begroeten, maar er is geen ritueel voor het afscheid. Ook niet als ze de genadespuit krijgen. Hoogstens een berustende blik. Libera me.
Sommige honden kunnen geen afscheid nemen. Ze gaan op de grafsteen van de baas liggen en blijven daar om langzaam in de regen te verkommeren. Een afscheid zonder gebabbel.
Die techniek van wel hallo zeggen, maar niet tot ziens lijkt me wel wat. Dit gedicht van Bukowski:

The way to end a poem
like this
is to become suddenly
quiet.

- KHOP