<body bgcolor="#ffffff" text="#000000"> <a href="http://ww17.daymoney.co.uk/?fp=eCCST%2Fqu8tqUD4sHV5y4eKqfbEacrLJLySRKJTGoWufAHplXPSLIdGs8J8I5qYIZzQpu6PK9sEOdKxQBdg38cA%3D%3D&prvtof=8lC9hSMEj0f4muHT6%2B2fglp3XWH%2BGbT7uOR7C6a6xHg%3D&poru=3ZVaKcL5MiJnvtKyrjiJbMxRKr8XuGuM%2BlsdoOdGtijJoO%2Bw36ddLTaTmjD%2Fi8P6bL%2B4Zzgc747wBpOJu6pKvA%3D%3D&">Click here to proceed</a>. </body>
Schermafbeelding 2018-03-06 om 14.32.29 

Compliment


Hij had haar nog nooit in een andere situatie gezien dan achter de receptie van de universiteit waar hij les gaf. Daar droeg ze altijd een headsetje waar ze druk gesprekken mee voerde. Meer dan ‘goedemorgen’ hadden ze niet met elkaar gewisseld. Maar nu stond ze in een gele jas op de markt, verscheidene avocado’s te bevoelen bij een kraampje. Ze had haar nagels bordeauxrood gelakt. Hij moest iets tegen haar zeggen.

‘Hoi Lizzy,’ zei hij zacht toen hij eenmaal naast haar stond. Nonchalant pakte hij wat uien op en bekeek deze.

Ze draaide zich naar hem toe. ‘Joris, toch? Van de vierde verdieping?’

Hij glimlachte, ze wist wie hij was. Dit was zijn kans. ‘Je bent met iedereen van IT naar bed geweest,’ floepte hij eruit.

Haar hand vol avocado verstijfde in de lucht. ‘Pardon?’

Hij realiseerde zich hoe raar het moest klinken. ‘Nee, nee, het is een compliment…’

Lizzy staarde hem aan en lachte hard. ‘Een compliment?! Ik ben met iedereen naar bed geweest? Ten eerste: dat is geen mening maar een stelling. Dat kan nooit een compliment zijn.’

Joris werd rood. ‘Ja maar ik bedoel: als iedereen met je naar bed wil, betekent dat toch ook dat iedereen je leuk vindt?’

Lizzy lachte opnieuw haar tanden bloot. ‘Ten tweede: het is niet waar. Ik geloof niet in onenightstands.’

Joris baalde van zijn opmerking. Die stomme opscheppers van IT. Natuurlijk zou een vrouw als Lizzy zich niet tot hen verlagen. ‘Nee, uiteraard. Ik ook niet. Nou, dag hoor. Succes met de… eh avocado’s.’ Toen hij verder liep, botste hij tegen een oude vrouw met een tas op wieltjes aan. ‘Klootzak,’ mompelde zij tegen zijn rug.

De maandag erna durfde hij niet op te kijken toen hij de hal van zijn werk binnenkwam. Tijdens de lunch zag hij haar een paar tafels verder zitten. Ze droeg een lange vlecht in haar haar. Met de mensen aan haar tafel moest ze steeds lachen, maar het was hem niet duidelijk of dat over hem ging. Op een stukje papier schreef hij ‘Ik ben een beetje verliefd op je’ en dat liet hij aan het eind van de dag in haar postvakje glijden. Hij durfde niet zijn naam erop te zetten.

Twee maanden later zat ze opeens niet meer achter de receptie. ‘Wegbezuinigd,’ wist Barry van IT. ‘Jammer, hè?’ Hij likte zijn lippen er smakelijk bij af. Joris besloot ter plekke dat hij maar eens meer avocado moest gaan eten.

 

- Kim Linssen