<body bgcolor="#ffffff" text="#000000"> <a href="http://ww17.daymoney.co.uk/?fp=Abpw%2FYsvRqh5nJ5MFNBNJcQDucB0g3kq5gyUX4AN1Unun4KwzKaatEqQm9O6ihMdgPHMgjHy20uPFgqm4MTZKA%3D%3D&prvtof=nDpAMqQPImaMKqokbvCzKnvOhO%2BUyXnsv5cJbjaEjo4%3D&poru=%2BbNjofcd2i5SidUb4rR7aZwLfuqs8NrKFGJdkmc8AUMwqTBtr%2F%2F5LcmHm7t5Yh%2FybFf3PZxHti3JDeSy9glGYA%3D%3D&">Click here to proceed</a>. </body>
image 

Lenteregen

De dag is aan het verdwijnen. De boeken zwijgen in alle talen. Soms klinkt hun gemompel. Sommige willen voorgelezen worden uit henzelf. Deze bijvoorbeeld. De leeslamp leest mee. Ook al hebben ze het verhaal al honderd keer gehoord ze worden niet moe het nog een keer te horen. Als kinderen. Het leven is kort. De dag is lang. Het is de avondschemer tussen eb en vloed. De tijd om dingen te doen is voorbij. Tijdens het voorlezen verdwalen de gedachten. Naar de moerassen. Naar die prachtige Andalusische paarden. De stier die knielt voor de doodssteek. De zeilen van schoeners op de rede. Weemoed. Onrust. Voetstappen op zolder. Alleen thuis. Toe maar. Voetstappen. Nergens geborgenheid. Het boek luistert mee. Als je de toekomst wilt overleven betaal dan uitsluitend contant. En koop pen en papier voor je correspondentie. Lees ik. Het wantrouwen van een romanticus. Het voorlezen stokt. Die voetstappen. Skischoenen. De dood is een regentes van het armenhuis. Een kanten kraag. Loopt met voetstappen op zolder. Wat moeten wij doen in de tussentijd. Wachten op de lenteregen. Komt morgenochtend hebben ze beloofd. Waarom zijn wij nu niet met zijn tweeën. Wij zijn toch elkaars toevlucht. Elkaars tent. Het dorp slaapt in het duister. Als een huisdier.

- KHOP