download 

zo te zien tast je het besmeurde raam af, mannen op de hydraulische lift, gewapend met een hogedrukspuit maakten, in opdracht, de betonnen rand van de borstwering schoon, dat wekte geen argwaan, alleen weerzin de ramen opnieuw schoon te moeten maken, >> Lees verder.

- Peter Prins
 
Schermafbeelding 2017-10-13 om 10.39.56 

Wat laatst ook heel leuk was: boekenclub Het Nachtkastje van Maaike Lange en Jorine Lamsma in het Torpedo Theater. Op 7 december is de jongste Karin Slaughter aan de beurt: Goede dochter. En zijn er ook weer de vaste rubrieken De Recensent, De Voorlezer, Het Detail, Het Lezerspanel, Het Hoorspel, De Quiz en Wat Dies Meer Zij.

En… speciaal voor deze gelegenheid is er een verhalenwedstrijd: wie schrijft het bloedstollendste en hartverwarmendste thrillerverhaal (maximaal 1500 woorden)? Het winnende verhaal wordt op 7 december voorgelezen, al dan niet door de schrijver zelf. Die wordt niet alleen gelauwerd met eeuwige roem, ook het unieke Nachtkastjescadeau zal haar/hem ten deel vallen. Met andere woorden: klim in de pen! Laat ons lezen en huiveren! En stuur je verhaal vóór 1 december naar nachtkastjeintorpedo@gmail.com.

Of je nou wel of niet meedingt naar de hoofdprijs: 7 december belooft een ijzingwekkende en onvergetelijke avond te worden. Ook spannend als je het boek niet hebt gelezen. Verras Maaike en Jorine met je verpletterende verhaal of met louter je aanwezigheid, ze kijken ernaar uit.

- Torpedo Promo
 
kantoortje van buiten 

Oh wat een gelukje. Er is weer eentje te huur, een kantoorflexplek op een unieke plek in Amsterdam: Binnen Oranjestraat, Jordaan, zijstraat van de Haarlemmerdijk. Oude slagerij, niet groot – past eigenlijk als een jas. Winkel en souterrain. Af en toe sluit je je aan (als je wilt) bij een gezamenlijk project, een tijdschrift of een grote klus, maar normaliter laten we je met rust. >> Lees verder.

- Torpedo Promo
 
imgres 

Regelmatig schrijft vader Marcel een miniatuurtje over zoon Daniël

Daan heeft een raar plekje op zijn onderarm. Het lijkt elke dag groter te worden. Op zaterdag heb ik app-verkeer met Nelleke van de thuiszorg. Toch maar naar de huisartsenpost bij ziekenhuis Leyenburg. Daar is het nog rustig, de piek wordt pas ’s avonds verwacht. Met een antibiotisch zalfje zal het beter gaan, luidt de diagnose.
Als we buiten komen, schijnt de zon. We wandelen in het nabijgelegen parkje dat naar Florence Nightingale is genoemd. Van een groepje hangjongeren maakt zich een gestalte los. Een allochtone jongen in trainingspak, compleet met pet én hoodie. Hij komt recht op ons af. ‘Ik heb veel respect voor je,’ zegt hij tegen mij. Hij wil een boks geven aan Daantje. Ze raken elkaar voorzichtig aan. ‘Ik hoop dat het goed komt,’ zegt hij. ‘Dankjewel,’ zeg ik, ‘het is al goed.’

- Marcel Verreck
 
Schermafbeelding 2017-11-11 om 13.16.28 

Hier zal het de hele dag blijven regenen.

Op de publieke grasvelden harken een stuk of wat mannen in fel oranje waterafstotende werkpakken de achtergelaten rommel van de verdwenen zonaanbidders bijeen. Altijd zijn het die mannen. Mannen met een stok met aan het uiteinde zo’n ijzeren klauw in de ene-, en een gele plastikzak in de andere hand. Mannen die niet bukken. Mannen uit het verre oosten, het diepe zuiden en hoge noorden, hebben streetwise de capuchons opgeslagen, hun hoofden verborgen in de hoodies. >> Lees verder.

- Peter Prins
 
02-In-the-storm-1872-Ivan-K-Aivazovsky-Иван-К-Айвазовский-Paintings-of-the-Sea-from-1840-to-1900-www-designstack-co 

Elegie voor jongens

Opgeschoten hangen ze in schommels en tegen schuttingen van de tuin. Ze zijn van over de dijk. Één winterjas bezitten ze en spugen vanaf de brug in het kanaal.

Bewapend en geharnast met smartphones sleuren ze aan hun schepen, de branding door naar het wachtende water er achter. Klimmen aan boord met de jekkers, onder moeders ogen, tot boven aantoe geknoopt. Hun sterke lijven roeien tegen aanrollende water, niets werpt ze meer terug, het is wachten op wind,

ze verheffen hun stem, bemoedigden. Het guldenvlies in volle bloei, tenslotte, is tussen de stammen gespannen, daar wacht het, die kust moeten ze aandoen om er vuur te stoken.

Onzichtbaar zullen ze ook worden in de schemer van een laatste herfst, maar nu nog roeren ze als jong vee, de jongens, ongedurig.

- Peter Prins
 
Tot onrust neigen 


Je bedoelt dat je tijdens het vouwen van de soepele schone lakens van gekamd katoen, dit overweegt en het vouwen vertraagt,
>> Lees verder.

- Peter Prins
 
silhouet-van-vader-en-zoon-die-zich-op-de-stad-bevinden-64899019 

Regelmatig schrijft vader Marcel een miniatuurtje over zoon Daniël

Vandaag achtentwintig jaar geleden overleed mijn vader. Ik was toen achtentwintig. Later dichtte ik daarover:

Nu ging mijn vader dood, we hebben hem begraven
Het was een mooie dag, we stonden bij het graf
De wereld stokte, er viel niet meer door te draven
Zo was het goed, ik vond het helemaal geen straf

Goed was het natuurlijk niet, maar wel het beste. Er was geen alternatief. Afgelopen zomer heb ik de dag dat ik ouder werd dan hij geworden is, heel bewust beleefd.
Mijn vader heeft zijn kleinzoon nooit gekend. Hoewel…
Iemand die meer weet van de wonderlijke dingen tussen hemel en aarde, heeft mij verteld dat mijn vader vanaf zijn hoge plek Daniël begeleid op diens aardse levenspad. Dat geloof ik graag. In het ondermaanse zouden ze ook dol op elkaar geweest zijn.

- Marcel Verreck
 
IMG_1416 

Regelmatig schrijft vader Marcel een miniatuurtje over zoon Daniël

Er zijn genoeg momenten waarop Daniël met zijn eindeloze tentakels om zich heen maait, grijpend naar alles wat hij te pakken kan krijgen. Dan moeten er planten worden verschoven, evenals bestek, servies en glaswerk dat iets te dicht bij de tafelrand staat. De kranten op het bijzettafeltje kunnen zo maar een prooi worden.
Ik heb een kurken onderzetter voor de hier thuis nogal vaak gebruikte theepot. Die is niet meer helemaal rond. Je kan goed zien waar Daan zijn tanden erin gezet heeft. Met bruut geweld en gevaar voor eigen vingers heb ik het kurkkruim uit het malende mondje proberen te wippen.
Er zijn ook momenten, vanochtend bijvoorbeeld, dat er een wonderlijke kalmte in hem neerdaalt. Zacht en stil zit hij dan. Geen roerloos poserend figuurtje voor schilder of beeldhouwer, maar mijn eigen prachtige schrijversmodel.

- Marcel Verreck
 
imgres 

Regelmatig schrijft vader Marcel een miniatuurtje over zoon Daniël.

Het moet een misverstand zijn. Ik weet niet hoe het ontstaan is, maar Daan is consequent. Wanneer ik mijn gitaar pak, gaan zijn handjes automatisch naar zijn oren. Ik probeer dat niet persoonlijk op te vatten. Het is zijn initiële gebaar wanneer er lawaai of onrust is. Een scherpe kuch, een plotselinge blieb. Feitelijk worden de oren niet eens bedekt. Om andere geluiden moet hij lachen. Langzaamaan begin ik het spectrum te kennen. Als ik ga spelen en daarbij een dwaas lied zing met veel Da-da-da of Daan-daan-daan erin, dan zakken de handjes snel, tenzij ik een te harde plotse uithaal produceer. Wanneer ik mijn stem daarna op overdreven Jordanese manier laat zwabberen, volgt er gegrijns en geproest. De handjes vinden nu een nieuwe bestemming: de snaren van de gitaar. Die moet ik fluks aan deze machtige tangetjes ontrukken met een bekende brul: ‘Waar zijn die handjes?’

- Marcel Verreck