A-b-c--die-Katze-lief-im-Schnee 

Winterlied

Van de ene naar de andere stad reist hij en ziet vanachter het coupéraam huizen voorbij flitsen, het licht in ramen, de trage gang van de koeien, de deurensluitende boer, laaggedakte loodsen, uit de industrielecomplexen wegfietsende werkers en aan de zoom van een akker, dan weer aan dat van een weiland of geestgrond, het coulissebos met aan de voet hopelijk ligusterstruiken.

Deze kustprovincie kent hij en weet dat achter die coulissen de duinen liggen die de zee bedwingen. Aan het uitzicht verandert nauwelijks iets; soms verkleurt het boomblad, wordt in een bouwput een gebouw opgetrokken. Staat de trein stil na de aanrijding met een persoon die het strakker aantrekken van het corset niet verdroeg, opnieuw een blad.

De mannen die in en uit stappen is hij gaan herkennen, zij hebben inmiddels hun baard kunnen laten staan, en dragen nu het koud is hun wollen mutsen.

- Peter Prins
 
Glans van de meest aantrekkelijken 

We zaten op onze oude bank, verdiend met het verkopen van nog oudere dingen welke we dachten niet meer te zullen gebruiken, en keken naar een programma dat tot dan toe onze belangstelling niet had.

Er kwamen mensen in voor die wij, los van elkaar, toen hij boven was en ik op de oude bank zat het tijdschrift las, eerder zagen, de meest aantrekkelijken voor het eerst. Zij bewogen door een stad die geen van ons kende. Het was daar zo dat de meest aantrekkelijken de glans kregen die het huis verwarmde.

Zwijgend zaten we, zoals een man en een vrouw of vader en zoon. De nergens beschreven opdracht was om op de oude bank te zitten kijken naar hoe die anderen in die vreemde stad bewogen en de warmte van de glans van de meest aantrekkelijken te voelen.

- Peter Prins
 
Schermafbeelding 2017-01-12 om 20.55.05 

Totale oorlog

Ik heb familie in Australië. Een broer van mijn vader hield het in de jaren ’50 voor gezien en emigreerde.
Toen ik ternauwernood het zachte licht van bewustzijn op mijn gezicht voelde, zag ik mijn vader aan een tafel met een vederlichte brief in de weer: luchtpost. >> Lees verder.

- Filip Fokkens
 
images 

Terwijl

een radiovereniging oproept vanavond een kaars te branden, zet religie voet aan wal en werpen bipolaire algemeen directeuren van ondernemingen, in de volksmond ceo’s genoemd, munten op een groen laken om besluiteloosheid te doen keren, is er een in hoge mate stimulerende vrouwenstem aan de telefoon die informeert naar de stand van de erectie, stapt het merendeel van de reizigers uit, is er plaats voor nieuwe reizigers, waaronder zij, bescheiden lachend, met een beker koffie in de hand en wandelt haar man ondertussen met de hond. >> Lees verder.

- Peter Prins
 
Foto DolfjeP1030372 

Hierover

In Arnhem staat een tafeltje en daar zaten we aan – three days in a row – toen ik sneeuw voelde vallen, vanuit m’n breed uitgewaaierde hoofd, recht omlaag m’n lichaam in, zacht en fris. Mijn eigen lichaam. >> Lees verder.

- Wieke Drieboog
 
Torpedo-Theater-Logo 

Jawel, hier is de uitlijst van januari 2017 van uw favoriete minitheater, beste lezer. Scroll er eens rustig doorheen, zouden we zeggen, want er zijn weer briljante programmaatjes bij. Een uit-de-kunst 2017 gewenst van al uw trouwe barpersoneel, en hopelijk: tot snel!

TORPEDO THEATER
Sint Pieterspoortsteeg 33
1012 HM Amsterdam
06 539 77 456
carelhelder@wxs.nl
TORPEDOTHEATER.NL
Reserveren: reserveren@torpedotheater.nl >> Lees verder.

- Torpedo Promo
 
schermafbeelding-2016-12-19-om-22-22-14 

Van Oorschot

Ik droomde dat ik ergens les stond te geven over Carry van Bruggen. Hoe ze de wereld indeelt in men of fact en men of idea. >> Lees verder.

- Paul Abels
 
schermafbeelding-2016-12-13-om-22-36-04 

Theedrinken

Verderop wordt nog wat tennis gespeeld. Spel van de derde garnituur, mensen uit de buurt, na de middag in ’t cafe. Dit is zo’n beetje de enige heisa, op een stuk of negen mannen in bovenmaatse regenjassen na; zij sjouwen met hekken, rollen de geblokte linten af die zij na het uitstoten van commando’s en het maken van brede gebaren weer oprollen. >> Lees verder.

- Peter Prins
 
img_0009 

Pianoles

Toen ik 9 was ging ik op pianoles. De lerares woonde een paar huizen verderop. Haar naam was Maud van Loen. Ze was extravagant en luidruchtig, maar tegelijkertijd ontoegankelijk als een oester, zoals je wel vaker ziet bij artistieke zielen. >> Lees verder.

- Filip Fokkens
 
webgirlwithspanner 

Honderd jaar geleden begon ik nietsvermoedend aan het moeilijkste baantje dat ik ooit gehad heb. Het was ook mijn eerste baantje. Stel je het hotel uit The Shining voor. Maar dan in Ter Apel. Tweehonderd kamers, acht puberbewoners, vier jongens, vier meisjes. Rijkeluiskinderen uit het westen die niet wilden deugen, uit huis geplaatst door hun ouders omdat ze koste wat kost hun middelbareschooldiploma moesten halen. >> Lees verder.

- Paul Abels