images 

Shawl

In een blad hebt U gelezen over dat desolate gevoel in een stad aan te komen waar straten, huizen en mensen onbekend zijn, een gloednieuwe stad in zichzelf opgaand, onbeschilderd.

De groene shawl, die ben ik vergeten, doelbewust, daar had het de schijn van.

Als sluitstuk van slinkende liefde achtergelaten, onder die ogen moest U zien weg te komen.

Dagenlang hield het me bezig, het hechtte als rodekool.

- Peter Prins
 
haaientanden 

Haaientanden

Vandaag zag ik een boze blanke man. Ik dacht dat de boze blanke man niet bestond. Of dat-ie wel bestond, maar dan zoals de grote vriendelijke reus bestaat; in ons hoofd. De boze blanke man fietste rechtdoor op een plek waar iedereen zou verwachten dat hij rechtsaf zou slaan. Ook het meisje dat van rechts kwam maar hem, vanwege de haaientanden op de weg, voorrang had moeten verlenen. Dat deed ze niet, ze scheerde voor hem langs.
>> Lees verder.

- J. Pennings
 
images 

Denkbeelden

Tot weinig spreken bereid zitten zij, de vrouw en de man, aan haar tafel.
Er is een verschil in denken over het drinken van koe-, geiten-, en schapenmelk en de industriële aanwezigheid van goden of slechts één. Het verschil in denken is niet zodanig dat de zwijgzaamheid daar naar verwijst; de vrouw is verdiept in een boek, de man schrijf in een schrift. >> Lees verder.

- Peter Prins
 
krokusje dreamstime 2 

9 keer zal de Mini Matthäus klinken dit jaar, Bach’s Matthäus Passion in een intieme, solistische versie van anderhalf uur (de helft korter) maar met alle donder en bliksem en tranen, en natuurlijk met het Erbarme dich en het mooie slotkoor. Kom om de passie mee te beleven, van het Amsterdamse café ’t Blaauwhooft tot Urk tot Ravenstein. >> Lees verder.

- Torpedo Promo
 
Schermafbeelding 2017-02-21 om 21.45.07 

MELCOWE

zachte landing
in hotel The Atlanta.

na een middagdutje
een duik in ’t zwembad

en vervolgens
de bediening gebeld. >> Lees verder.

- Herman Geurts
 
wodka 

In wodka veritas

Uit beleefdheid vraag ik aan de alcoholist van wie ik weet dat hij de hele winter opgesloten zat in een gekkenhuis ‘waar was je?’. Zelf was ik ‘er’ ook niet, tenminste niet beneden ik het dorp om te kunnen vaststellen dat hij er niet was. >> Lees verder.

- Filip Fokkens
 
tweekuub 

Onvolwassen

Hij voelde zich bewegen als een oude man, traag en werktuigelijk, de rug ineens gebogen. Zo ken ik mezelf niet, dacht François, maar dat was gelogen – zo kende hij zichzelf maar al te goed. >> Lees verder.

- Marc Fabels
 
Schermafbeelding 2017-02-14 om 00.23.42 

Van de bank opgestaan

Van de bank opgestaan, waar ik lag te lezen, om in het notitieboek deze aantekening te maken, daarna naar de leeszaal in het oostelijke deel te gaan, aan één van de met schotten gescheiden werkplekken bij het raam dit boek neerleggen, benevens mijn aluminiumkleurige puntenslijper, twee potloden, het gele, het blauwe met gouden biezen, om het werk te corrigeren, >> Lees verder.

- Peter Prins
 
Wollen muts 

Wollen muts

De bezorger van kranten belt tijdens het werk met zijn moeder, die mijlen verderop, zuidwaarts, over een zes minuten zegt ze, de keuken in moet en een gloeiende hekel heeft aan het weer waarin haar zoon werkt.

Zij kent de wijk, de namen op bordjes in portieken die hij zoekend letter voor letter opleest, zijn vloeibare verhalen, en wil dat hij de wollen muts opzet.

- Peter Prins
 
A-b-c--die-Katze-lief-im-Schnee 

Winterlied

Van de ene naar de andere stad reist hij en ziet vanachter het coupéraam huizen voorbij flitsen, het licht in ramen, de trage gang van de koeien, de deurensluitende boer, laaggedakte loodsen, uit de industrielecomplexen wegfietsende werkers en aan de zoom van een akker, dan weer aan dat van een weiland of geestgrond, het coulissebos met aan de voet hopelijk ligusterstruiken.

Deze kustprovincie kent hij en weet dat achter die coulissen de duinen liggen die de zee bedwingen. Aan het uitzicht verandert nauwelijks iets; soms verkleurt het boomblad, wordt in een bouwput een gebouw opgetrokken. Staat de trein stil na de aanrijding met een persoon die het strakker aantrekken van het corset niet verdroeg, opnieuw een blad.

De mannen die in en uit stappen is hij gaan herkennen, zij hebben inmiddels hun baard kunnen laten staan, en dragen nu het koud is hun wollen mutsen.

- Peter Prins